Шайх алислом гуфт : кӣ номи ваии ҳболи бен Аҳмадаст эмоми ҳанбалии мазҳаб буд бтрмз музаккарӣ кардӣ . Шайхи вақти хеш буду Хизр дар маҷлиси вай май будӣ ки вай сухан мегуфтӣ шогирди Муҳамади ҳомиди вошгрдӣ буд , шогирди бўбкри вроқ٭у перу устоди пери шайхи алислом буд ва ӯро сухан бисёрасту ҳикоёти некӯ дар мъомлту зуҳду вараъу тақво . Шайх алислом гуфт : ки бўолмзФри тирмизӣу устоди ваии Муҳамади ҳомиду устоди ваии бўбкри вроқи тирмизии магас аз худ боз намекарданд бўбкр вроқ гуяд ки бомусулмонӣ нишаста бемагас аз худ боз макун ки аз ту бархезад бирав нишинад , пайдо мешавад ки он вақт мебоз накарданд кӣ бирав нишаста . Аллоҳи шуғли эшон виро кифоят карда буд бони нияти некӯ . Шайх алислом гуфт : кӣ падар ман гуфт : ки амирҷаҳи суфоли фуруш , каждум аз дукони бардоштии вббораҳи барадӣ «у онҷо » бгзоштӣ .

شیخ الاسلام گفت: کی نام وی حبال بن احمد است امام حنبلی مذهب بود بترمذ مذکری کردی. شیخ وقت خویش بود و خضر در مجلس وی می‌بودی که وی سخن می‌گفتی شاگرد محمد حامد واشگردی بود، شاگرد بوبکر وراق٭ و پیر و استاد پیر شیخ الاسلام بود و او را سخن بسیارست و حکایات نیکو در معاملت و زهد و ورع و تقوی. شیخ الاسلام گفت: که بوالمظفر ترمذی و استاد وی محمد حامد و استاد وی بوبکر وراق ترمذی مگس از خود باز نمی‌کردند بوبکر وراق گوید که بامسلمانی نشسته بی مگس از خود باز مکن که از تو برخیزد برو نشیند، پیدا می‌شود که آن وقت می‌باز نکردند کی برو نشسته. اللّه شغل ایشان ویرا کفایت کرده بود بآن نیت نیکو. شیخ الاسلام گفت: کی پدر من گفت: که امیرجهٔ سفال فروش، کژدم از دکان برداشتی وبباره بردی «و آنجا» بگذاشتی.

Шайх алислом гуфт : кӣ падари ман ҳам ҳеҷ ҷонварӣ накиштӣу ани мазҳаби абдол буд ва эшон аз абдол буданду аҳли каромот . Мардӣ вақте хуши гашт , фириштаи худро дид , виро гуфт : чаҳ бояд кард то мардуми шуморо бинад ? гуфт : ҳеҷ ҷонвар набояд озурд , ин « марди ҳеҷ » ҷонвар намеозурд Фриштаҳ медид . Рӯзии мӯрча виро багазед , литаҳ дар вай зад литаҳи бҷомаҳ боз дод , то он мӯрчаи биФтод , пас он ҳаргиз фиришта надид .

شیخ الاسلام گفت: کی پدر من هم هیچ جانوری نکشتی و ان مذهب ابدال بود و ایشان از ابدال بودند و اهل کرامات. مردی وقتی خوش گشت، فرشتهٔ خود را دید، ویرا گفت: چه باید کرد تا مردم شما را بیند؟ گفت: هیچ جانور نباید آزرد، این «مرد هیچ» جانور نمی‌‌‌‌آزرد فریشته می‌دید. روزی مورچهٔ ویرا بگزید، لیته در وی زد لیته بجامه باز داد، تا آن مورچه بیفتاد، پس آن هرگز فرشته ندید.

Шайх алислом гуфт : вақте амирҷаҳи суфоли фуруш бар дар дукон буд яке фароади кон вай шуд , соъатӣ бинишаст , ъҷўзӣ фароз омад гуфт : ҳин эй зроқ ! Флонкс бирафт ба ҷиноза наме ое ? ва бирафт амирҷаҳ дар пеши дукон виро надид . Соъатии вай берун омад он мард виро гуфт : куҷо будӣ ? гуфт дар пеши дукон . Гуфт : ман даромадам туро надидам гуфт : он ъҷўз дидӣ ки фароз омад гуфт : Флонкс бирафт ба Яман яке бирафта буд , бишудаму намоз бар ҷиноза кардаму бози омадам , ин дар роҳи афтода буд барграфтам , хоҳӣ ? пораи ҷазаъи ямонӣ буд .

شیخ الاسلام گفت: وقتی امیرجهٔ سفال فروش بر در دکان بود یکی فراد کان وی شد، ساعتی بنشست، عجوزی فراز آمد گفت: هین ای زراق! فلانکس برفت به جنازه نمی‌آیی؟ و برفت امیرجه در پیش دکان ویرا ندید. ساعتی وی بیرون آمد آن مرد ویرا گفت: کجا بودی؟ گفت در پیش دکان. گفت: من درآمدم ترا ندیدم گفت: آن عجوز دیدی که فراز آمد گفت: فلانکس برفت به یمن یکی برفته بود، بشدم و نماز بر جنازه کردم و باز آمدم، این در راه افتاده بود برگرفتم، خواهی؟ پارهٔ جزع یمانی بود.

Ҳам вай гуяд : ки вақте ба Балхи гузаштам дар ҳўоқбаҳ баста буданд брқбаҳи хунёгарӣ чизе мезад , ва ин байт мегуфт :

هم وی گوید: که وقتی به بلخ گذشتم در هواقبهٔ بسته بودند برقبه خنیاگری چیزی می‌زد، و این بیت می‌گفت:

Ман онро ёд гирифтам . Вақте яке Фроўӣ гуфт : ки ин қробҳоу ғилофи армн май фурӯшӣ . Доне ки он чаҳ мекунанд ? вай гуфт : ту пас он бирав , то бкҷо мебаранд ва чаҳ мекунанд ?

من آن را یاد گرفتم. وقتی یکی فراوی گفت: که این قرابها و غلاف ارمن می‌فروشی. دانی که آن چه میکنند؟ وی گفت: تو پس آن برو، تا بکجا می‌برند و چه میکنند؟

Шайх алислом гуфт : писари ваии дида буд ,у шарифи Ҳамзаи Ақилӣ ҳрўӣ бӯда ба Балх будӣ муқӣми брботи крўони кони худованди каромот буду суҳбати дори Хизр буд . Ва мустаҷоби алдъўаҳу пери шайхи алислом буд ва ёрон дошт ҷамоати ҳама содот буданду худовандони каромот : чун пери порсӣу Абдулмалики аскоФу бўолқосми ҳаннона . Ва ҳасани табарӣу орифи айёру падари ваии шайхи алисломи бўмнсўри мҳмдбни алии алонсории рҳмҳми аллоҳ .

شیخ الاسلام گفت: پسر وی دیده بود، و شریف حمزهٔ عقیلی هروی بوده به بلخ بودی مقیم برباط کروان کان خداوند کرامات بود و صحبت‌دار خضر بود. و مستجاب الدعوه و پیر شیخ الاسلام بود و یاران داشت جماعت همه سادات بودند و خداوندان کرامات: چون پیر پارسی و عبدالملک اسکاف و بوالقاسم حنانه. و حسن طبری و عارف عیار و پدر وی شیخ الاسلام بومنصور محمدبن علی الانصاری رحمهم اللّه.

Шайх алислом гуфт : ки падар ман гуфт , кӣ бўолмзФр тирмизӣ гуфт : ҳар кӣ биҷои ту никўӣӣ кард турои баста худ кард . Ва ҳар ки бо ту ҷафо кард , турои руста худ кард , руста ба аз баста .

شیخ الاسلام گفت: که پدر من گفت، کی بوالمظفر ترمذی گفت:هر کی بجای تو نیکوئی کرد ترا بستهٔ خود کرد. و هر که با تو جفأ کرد، ترا رستهٔ خود کرد، رسته به از بسته.

Шайх алислом гуфт : кӣ дар осмону замин аз ҳар ки зстаҳ буд суд кунӣ « ки бо » малики баста бесуд кунӣ пер ҳикоят кард моро ки перӣ гуфт маро кӣ Муҳамади Абдуллоҳи гозри бобтдоء иродат боист сафар хост бархест ба нашопӯр рафт . Рӯзӣ дар масҷиди рафта буд , перии даромади бобаҳо виро гуфт : куҷо май шӯй ? гуфт : ба сафар гуфт : чизе « маълум » дорӣ ? гуфт : на гуфт : пас чигуна кунӣ ? гуфт : зарурат мехоҳам гуфт : крои дўстри дорӣ ? « азин ду тан » онки туро чизе диҳад , ё онки надиҳад ? гуфт на онки маро чизе диҳад , гуфт : ҳануз номдаҳ ! ӯро дӯст бояд дошт ки турои чизеи надиҳад , тарозу бо худ мехонд , яъне дили ту бова гароед . Ва онки туро чизе бидиҳад туро бова мефиристад . Пас на инро азуии дӯсттар бояд дошт , ки туро аз худ овора мекунад . Бози гирдам то худро барин рост кунам . Пойафзор дар пой кард ва омад баҳрӣ , ва пас он буд ончи бӯ ҳамон гуфт ки он пер гуфт бншопўр : ки пери мътмри қҳндзӣ аизр омад гуфт : гирди ҷаҳони бгштм , на руста дидам ва на худ рустам .

شیخ الاسلام گفت: کی در آسمان و زمین از هر که زسته بود سود کنی «که با» ملک بسته بی‌سود کنی پیر حکایت کرد ما را که پیری گفت مرا کی محمد عبداللّه گازر بابتداء ارادت بایست سفر خاست برخاست به نشاپور رفت. روزی در مسجد رفته بود، پیری درامد بابها ویرا گفت: کجا می‌شوی؟ گفت: به سفر گفت: چیزی «معلوم» داری؟ گفت: نه گفت: پس چگونه کنی؟ گفت: ضرورت می خواهم گفت: کرا دوستر داری؟ «ازین دو تن» آنک ترا چیزی دهد، یا آنک ندهد؟ گفت نه آنک مرا چیزی دهد، گفت: هنوز نامدهٔ! او را دوست باید داشت که ترا چیزی ندهد، ترازو با خود می‌خواند، یعنی دل تو باو گراید. و آنک ترا چیزی بدهد ترا باو می‌فرستد. پس نه این را ازوی دوست‌تر باید داشت، که ترا از خود آواره می کند. باز گردم تا خود را برین راست کنم. پای افزار در پای کرد و آمد بهری، و پس آن بود آنچ بو همان گفت که آن پیر گفت بنشاپور: که پیر معتمر قهندزی ایذر آمد گفت: گرد جهان بگشتم، نه رستهٔ دیدم و نه خود رستم.

Шайх алислом гуфт : кӣ орифи айёри бблх буд аз борони шариф дар хайбар барканд вбстд , ёрии аллоҳи фаро ман диҳед ,у мушоҳидаи Мустафоу зулфиқор , армни кӯҳи қоф буна кунам брмн товонаст .

شیخ الاسلام گفت: کی عارف عیار ببلخ بود از باران شریف در خیبر برکند وبستد، یاری اللّه فرا من دهید، و مشاهدهٔ مصطفی و ذوالفقار، ارمن کوه قاف بنه کنم برمن تاوان است.

Шайх алислом гуфт : ки ин на нақсаст дар алӣ , ки бойен гувоҳӣаст алиро бони се чиз .

شیخ الاسلام گفت: که این نه نقص است در علی، که باین گواهیست علی را بآن سه چیز.

Ва бўолҳсини сол баро шайхи алшиўх май хонданди бшир аз бӯда Сайиду ягонаи вақт дар рӯзгори худ . Пери пери аббос буд ,у умрони тлтии бахона вай омадӣ ,у машойихи ҷаҳони бахона вай омадандӣ .

و بوالحسین سال به را شیخ الشیوخ می‌‌خواندند بشیر از بوده سید و یگانهٔ وقت در روزگار خود. پیر پیر عباس بود، و عمران تلتی بخانهٔ وی آمدی، و مشایخ جهان بخانه وی آمدندی.

Шайх алислом гуфт : ки иброҳӣм бемеҳмон чизе нахурдӣ тариқи абрҳим буд меҳмони хона , вирои абўолзиФон май хонданд .

شیخ الاسلام گفت: که ابراهیم بی‌مهمان چیزی نخوردی طریق ابرهیم بود مهمان خانه، ویرا ابوالضیفان می‌خواندند.

Ва шайх амӯ гуфт : ки нхоўндии деги пухтӣ то меҳмон набӯдӣ . Ва шайхи аббос « фақир » ҳрўӣ гуфт : ки умрони тлтӣ чизе нахурдӣ буруз бемеҳмон . Чун меҳмон раседӣ бозу хӯрдӣ , ва чун нараседӣ рӯза доштӣ . Рӯзии наздики намози шоми расида буд офтоби зардӣ бгоҳ касе нарасида ваии ният рӯза кард , то офтоби зарди бегоҳи меҳмон дар расед ,у вайро бҳдис фаро медошт то рӯзаи ман тамом шавад кӣ бегоҳ буд . Он шаби ҳақи таъолиро бихоб дид аллоҳи таъолӣ бовай гуфт : умрон ! ту бо мо одат доштӣ некӯ , мо бо ту суннатӣ доштем некӯ , ту одати худ бадал кардӣ , мо низ суннати худ « боту » бадал кардем . Бедор шуд ранҷау андешаи манд . Ва телат даҳаст бнздики Миср . Бас барнаёмад ки он мисрӣ яъне волӣ кас фиристод бони даҳ бишумор кардан . Ва он даҳ телати ҳамаи малики умрон буд , он каси омил ки буии фиристода буд тарсо буд , биравӣ зӯр кард ,у вайро аз анҷои бикунад ,у виро ббоист гурехт .

و شیخ عمو گفت: که نخاوندی دیگ پختی تا مهمان نبودی. و شیخ عباس «فقیر» هروی گفت: که عمران تلتی چیزی نخوردی بروز بی‌مهمان. چون مهمان رسیدی بازو خوردی، و چون نرسیدی روزه داشتی. روزی نزدیک نماز شام رسیده بود آفتاب زردی بگاه کسی نرسیده وی نیت روزه کرد، تا آفتاب زرد بیگاه مهمان در رسید، و وی را بحدیث فرا می‌داشت تا روزهٔ من تمام شود کی بیگاه بود. آن شب حق تعالی را بخواب دید اللّه تعالی باوی گفت: عمران! تو با ما عادت داشتی نیکو، ما با تو سنتی داشتیم نیکو، تو عادت خود بدل کردی، ما نیز سنت خود «باتو» بدل کردیم. بیدار شد رنجه و اندیشه‌مند. و تلت ده است بنزدیک مصر. بس برنیامد که آن مصری یعنی والی کس فرستاد بآن ده بشمار کردن. و آن ده تلت همه ملک عمران بود، آن کس عامل که بوی فرستاده بود ترسا بود، بروی زور کرد، و وی را از انجا بکند، و ویرا ببایست گریخت.

Шайх алислом гуфт : ки шайх аббос гуфт маро бшироз будам , пеши шайхи бўолҳсини солбаҳ дар хонгоҳ ки яке даромад мо надонистем ва нашнохтем кӣ вай кист ? шайхи бўолҳсин даравӣ нагирист гуфт : умрони тўӣӣ ? гуфт : балӣ . Шайх бархест барпоӣ , бостқболи вай боз шуд , вўиро дар барграфт бози барад ва бинишонад , хҷўндаҳ дид кӣ дар чашми вай май ри Фт шайх гуфт виро : ин чаҳ буд ки дар тест медуанд ? гуфт : вФии шийъ « ва дар ман чизаст » азон бехабар буд . Аббос гуфт , ки шайх маро гуфт : ҳрўии зуди вирои бгрмобаҳ бар , ббрдму шайхи ҷомаи тани хеш берун кард , ва бгрмобаҳ фиристод . Чун фориғ шуд , берун омаду ҷомаи шайхи даравии пӯшедам . Омадем то хонақоҳ . Он шаби дъўаҳи шохтнди бшкўаҳ , ки шайхи алшиўхи бўолҳсини сол ба бахонаи вай бисёр бӯда буд , ки ҳар соли ҳамаи машойихи икроаҳи бахонаи ваии амдндии бмср , бони даҳ телату вай даъватӣ кардӣ даъвати ҷамъ шайх гуфт : борӣ ! як чанд бнздик ман бошад то магари бони хизматҳо ки вай карда , блхтии қиёми намоям чун дигари рӯз буд бомдоди умрони пойафзор хост . Шайх гуфт : биравӣ ? гуфт : биравам . Шайх ранҷа шуд . Гуфт : рӯзӣ чанд борӣ биншин то бросоиӣ ! гуфт : биравам ман мардии мъотим , набояд ки дар ман тнъм бинад на писандад , биравам сари бмҳнти худ бози нуҳум то худ чаҳ буд ? шайх аббос гуфт : ки пас азон виро дар Миср ёфтанд дар вайронии мурда ,у ҳуши як гӯш вай бихӯрада .

شیخ الاسلام گفت: که شیخ عباس گفت مرا بشیراز بودم، پیش شیخ بوالحسین سالبه در خانگاه که یکی درآمد ما ندانستیم و نشناختیم کی وی کیست؟ شیخ بوالحسین دروی نگریست گفت: عمران توئی؟ گفت: بلی. شیخ برخاست برپای، باستقبال وی باز شد، وویرا در برگرفت باز برد و بنشاند، خجونده دید کی در چشم وی می‌ر‌فت شیخ گفت ویرا: این چه بود که در تست می‌دوند؟گفت: وفی شیء «و در من چیز است» ازان بی‌خبر بود. عباس گفت،که شیخ مرا گفت: هروی زود ویرا بگرمابه بر، ببردم و شیخ جامهٔ تن خویش بیرون کرد، و بگرمابه فرستاد. چون فارغ شد، بیرون آمد و جامهٔ شیخ دروی پوشیدم. آمدیم تا خانقاه. آن شب دعوة شاختند بشکوه، که شیخ الشیوخ بوالحسین سال به بخانهٔ وی بسیار بوده بود، که هر سال همه مشایخ یکراه بخانهٔ وی امدندی بمصر، بآن ده تلت و وی دعوتی کردی دعوت جمع شیخ گفت: باری! یک چند بنزدیک من باشد تا مگر بآن خدمتها که وی کرده، بلختی قیام نمایم چون دیگر روز بود بامداد عمران پای افزار خواست. شیخ گفت: بروی؟ گفت: بروم. شیخ رنجه شد. گفت: روزی چند باری بنشین تا براسایی! گفت: بروم من مردی معاتیم، نباید که در من تنعم بیند نه پسندد، بروم سر بمحنت خود باز نهم تا خود چه بود؟ شیخ عباس گفت: که پس ازان ویرا در مصر یافتند در ویرانی مرده، و هوش یک گوش وی بخورده.

Шайх алислом гуфт : ки шайхи бўолҳсини сол ба гуфт : ки ҳар кӣ ъушрат аз суҳбат боз надонад ӯ на сӯфӣаст . Ъушрат вақтеасту суҳбати ҷовидӣ вақте бўолҳсини сол ба , фаро ходим гуфт : чаҳ майсозӣ дрўишонро ? гуфт : ҳалво пониз гуфт : дрўишонро май пониз ҳалво кунӣ , ҷуз аз шукри мсоз , ва дар хизмат кардани даравишони вмроъот кардан эшон вирои ъҷоибҳост

شیخ الاسلام گفت: که شیخ بوالحسین سال به گفت: که هر کی عشرت از صحبت باز نداند او نه صوفیست. عشرت وقتیست و صحبت جاویدی وقتی بوالحسین سال به، فرا خادم گفت: چه می‌سازی درویشانرا؟ گفت: حلوا پانیذ گفت: درویشانرا می‌پانیذ حلوا کنی، جز از شکر مساز، و در خدمت کردن درویشان ومراعات کردن ایشان ویرا عجایبهاست

Шайх алислом гуфт : ки бўолҳсини мрўрўдии хонаи ваии ҳисор буд , шайхи аҳли суннатро Абусаъди бўҳмдро чанд бори мутавории бахона вай бӯдау бўолҳсини шбли٭и дида буд , вай гуфт ки шблиро пурседанд : ки акрами алокрмин ки буд ? гуфт : ӯ буд ки вақте гуноҳ касеро бёмрзидаҳ буд , ҳаргар кас барон гуноҳ азоб накунад ки ин гуноҳаст , ки ман фалони дӯсту раҳеро бёмрзидаҳ ам

شیخ الاسلام گفت: که بوالحسین مرورودی خانه وی حصار بود، شیخ اهل سنت را ابوسعد بوحمد را چند بار متواری بخانه وی بوده و بوالحسین شبلی٭ دیده بود، وی گفت که شبلی را پرسیدند: که اکرم الاکرمین که بود؟ گفت: او بود که وقتی گناه کسی را بیامرزیده بود، هرگر کس بران گناه عذاب نکند که این گناهست، که من فلان دوست و رهی را بیامرزیده‌ام

Шайх алислом гуфт : ки Фрдоўии шодравони гарм боз густард , гуноҳи аввалин ва охирин кам гардад :

شیخ الاسلام گفت: که فرداوی شادروان گرم باز گسترد، گناه اولین و آخرین کم گردد:

Шайх алислом гуфт : кӣ ҳусайни шмох саффор бӯда ҳофиз дар ҷои мғўори хоҷаи яҳёу бўолФзл « бўсъд »у бўъсмони қршӣу асҳқи ҳофиз аз вай ҳадис доштанд . Ин ҳусайн гуяд : ки пеш шблӣ будаму бўъбдоллаҳи бёъ ҳофиз гуяд кӣ бўъбдоллаҳ буд ҳилл ъсмӣ гуфт бншопўр : ки пеш шблӣ будам « ҳар ду тан гӯйанд » : ки мардӣ пурсед шблиро ки мардӣ самоъ мекунад , ва надонад ки чаҳ май шунӯд , ва хуш мегардад « он чист ? » ҷавоб дод бойени абёт :

شیخ الاسلام گفت: کی حسین شماخ صفار بوده حافظ در جای مغوار خواجه یحیی و بوالفضل «بوسعد» و بوعثمان قرشی و اسحق حافظ از وی حدیث داشتند. این حسین گوید: که پیش شبلی بودم و بوعبداللّه بیاع حافظ گوید کی بوعبداللّه بود هل عصمی گفت بنشاپور: که پیش شبلی بودم «هر دو تن گویند»: که مردی پرسید شبلی را که مردی سماع می‌کند، و نداند که چه می‌شنود، و خوش می‌گردد «آن چیست؟» جواب داد باین ابیات:

« шайх алислом гуфт : ки ин абёти маҷнӯни рост на шблиро . Аммо вай иншо кард , » шайх алислом гуфт : ки падар ман гуфт , ки бўолмзФр тирмизӣ гуфт , ки ин алхросонӣ гуфт абдурраҳмон , ки шбли٭ маро гуфт : ё хуросонии ҳилли рояти ғайри алшблии аҳдои иқўли аллоҳи қт . Фқлту мороити алшблии иўмои иқўли аллоҳ . Қоли фахри алшблии мғтшёи алайҳ .

«شیخ الاسلام گفت: که این ابیات مجنون راست نه شبلی را. اما وی انشا کرد،» شیخ الاسلام گفت: که پدر من گفت، که بوالمظفر ترمذی گفت، که این الخراسانی گفت عبدالرحمن، که شبلی٭ مرا گفت: یا خراسانی هل رایت غیر الشبلی احداً یقول اللّه قط. فقلت و مارایت الشبلی یوماً یقول اللّه. قال فخر الشبلی مغتشیاً علیه.

Абдурраҳмон хуросонӣ гуяд : ки мардӣ омад бшблӣ , дар сарой буд шблӣ , фаро даромад , сари бараҳнау пой бараҳна гуфт : ки май хоҳӣ ? гуфт : шблиро « шблӣ » гуфт : ншнўдии моти коФрои Флои раҳми аллоҳ .

عبدالرحمن خراسانی گوید: که مردی آمد بشبلی، در سرای بود شبلی، فرا درآمد، سر برهنه و پای برهنه گفت: که می‌خواهی؟ گفت: شبلی را «شبلی» گفت: نشنودی مات کافراً فلا رحم اللّه.

Шайх алислом гуфт : ки нафасро мегуфт . Шайх алислом гуфт : бўҳотми розӣ маро гуфт , ки зайди Абдуллоҳ асбҳонӣ гуфт , кӣ мардӣ гуфт шблиро : ки тариқ бо ӯ маро сифат кун . Гуфт : талаби тариқи гузор бар тариқӣ . Шайх алислом гуфт :

شیخ الاسلام گفت: که نفس را می‌گفت. شیخ الاسلام گفت: بوحاتم رازی مرا گفت، که زید عبداللّه اصبهانی گفت، کی مردی گفت شبلی را: که طریق با او مرا صفت کن. گفت: طلب طریق گذار بر طریقی. شیخ الاسلام گفت:

Ки боист ин тариқ худ тариқаст тариқ ширкаст

که بایست این طریق خود طریقست طریق شرکست

Шайх алислом гуфт : ки бўнср азҳрӣ гуяд : тўФии бўмнсўри алазҳарии фии рабиъи алаввали санаи сабъ ва сулсин вслсмоӣаҳ . Эмом ҷаҳон гуфт : ки дар Бағдод шудам меҳргон буд Бағдод ороста буданд . Шблӣ меомад . Даст бар даст мезад ва мегуфт :

شیخ الاسلام گفت: که بونصر ازهری گوید: توفی بومنصور الازهری فی ربیع الاول سنه سبع و ثلثین وثلثمائه. امام جهان گفت: که در بغداد شدم مهرگان بود بغداد آراسته بودند.شبلی می‌آمد. دست بر دست می‌زد و می‌گفت:

Бўсъд молинӣ гуяд : ки бўолъбос гуфт Муҳамад « бен » иброҳӣми алҳрбии бҳрбиаҳи Бағдод , ки шблӣ гуфт : ман инси болмоли хбл ва ман инси болноси азл , ва ман инси болъмли шуғл , ва ман инси биллоҳи васл .

بوسعد مالینی گوید: که بوالعباس گفت محمد «بن» ابراهیم الحربی بحربیه بغداد، که شبلی گفت: من انس بالمال خبل و من انس بالناس عزل، و من انس بالعمل شغل، و من انس باللّه وصل.

Абунаҷм гуяд , ҳилоли бен Аҳмади бен Юсуфи албрдъӣ : ки « аз » шблӣ пурседанд ки таваккул чист ? гуфт алхурӯҷи ман алмълўму тарки алшўқи илои алмъдўм , волқёми маъаи аллоҳи балои ҳазз ,у кули лоиҳи илўҳи ?лаи кони аллоҳи ъзи вҷли ҳасби бзлки аллоиҳ .

ابونجم گوید، هلال بن احمد بن یوسف البردعی: که «از» شبلی پرسیدند که توکل چیست؟ گفت الخروج من المعلوم و ترک الشوق الی المعدوم، والقیام مع اللّه بلا حظ، و کل لایح یلوح له کان اللّه عز وجل حسب بذلک اللایح.

Бўолқосм гуяд ҳасани бен Аҳмади алБағдодӣ ки аз шблӣ пурседанд ки тасаввуф чист ? гуфт : маҳви албшриаҳу таъзими алрбониаҳ .

بوالقاسم گوید حسن بن احمد البغدادی که از شبلی پرسیدند که تصوف چیست؟ گفت: محو البشریة و تعظیم الربانیه.

Шайх алислом гуфт , ки ибн бокӯй гуфт , ки абдулваҳҳоби бен Аҳмад алоборӣ гуфт бкўФаҳ ки аз шблӣ шунидам ки гуфт : шаҳдати арбоби алтўҳиди ман асҳобнои сетаи алнФс . Алҷнид ва рӯем волҷрирӣу ибни ато ,у ибни мсрўқу алктони٭и мрўои алии байтӣу лами аътҳми ман алтўҳиди зарра .

شیخ الاسلام گفت، که ابن باکوی گفت، که عبدالوهاب بن احمد الاباری گفت بکوفه که از شبلی شنیدم که گفت: شهدت ارباب التوحید من اصحابنا ستة النفس. الجنید و رویم والجریری و ابن عطا، و ابن مسروق و الکتانی٭ مروا علی بیتی و لم اعطهم من التوحید ذرة.

Шайх алислом гуфт : ки ибн бокӯй гуфт , ки алии бен Муҳамади бен қазвӣнӣ гуфт : ки қаннод гуфт : кӣ аз рўим٭ пурседанд : ки тасаввуф чист ? гуфт :

شیخ الاسلام گفت: که ابن باکوی گفت، که علی بن محمد بن قزوینی گفت: که قناد گفت: کی از رویم٭ پرسیدند: که تصوف چیست؟ گفت:

АлўқўФи алии албсоту тарки алонбсоти волсбри алии алсёт ҳатто тҷўзи алии алсрот .

الوقوف علی البساط و ترک الانبساط والصبر علی السیاط حتی تجوز علی الصراط.

Ва ҳам ибн бокӯй гуфт : ки Муҳамади бен алфорис « » алфорисӣ басарӣ гуфт : ки аз рӯем пурседанд ки тасаввуф чист ? гуфт : тарки алтФозли байни алшиӣин ва ҳам бойени устоди Абдуллоҳи бен Муҳамад алдинўрӣ гуяд , ки аз рӯем шунидам ки гуфт :

و هم ابن باکوی٭ گفت: که محمد بن الفارس «»الفارسی بصری گفت: که از رویم پرسیدند که تصوف چیست؟ گفت: ترک التفاضل بین الشیئین و هم باین استاد عبداللّه بن محمد الدینوری گوید، که از رویم شنیدم که گفت:

Максати ъушрин санаи лои иързи фии сиррии зикри алокл ҳатто иҳзри Муҳамади бен збрқон гуяд , ки буъалӣ рӯдборӣ гуфт ки алтрФ : тҳораҳи алзмоир , волҳёи хавфи алсроиру ҳусайни бен Аҳмад алфорисӣ гуяд , ки буъалӣ рўдбори٭ гуфт : алломаи эърози аллоҳи ани алъбдони ишғлаҳи бмои лои инФъаҳ . БўҷъФр гуяд , Муҳамади бен Аҳмади ллнҷор ки буъалӣ рӯдборӣ гуфт :

مکثت عشرین سنة لا یعرض فی سری ذکر الاکل حتی یحضر محمد بن زبرقان گوید، که بوعلی رودباری گفت که الطرف: طهارة الضمایر، والحیا خوف السرایر و حسین بن احمد الفارسی گوید، که بوعلی رودباری٭ گفت: علامة اعراض اللّه عن العبدان یشغله بما لا ینفعه. بوجعفر گوید، محمد بن احمد للنجار که بوعلی رودباری گفت:

Мо лами тхрҷи ман клитки лами тдхли фии ҳади алмҳбаҳ «у бўолҳсин » гуяд

ما لم تخرج من کلیتک لم تدخل فی حد المحبة «و بوالحسین» گوید