Кунӣа Абуҳомид , аз мҳинони машойих хуросон бӯда аз Балх , бо Бутуроби Нахшабии ٭ суҳбат карда буд , ва бо ҳотами асму иброҳӣми адҳами ٭и дида буд . Вай гуяд : ки иброҳӣм адҳам гуфт : алтўбаҳи ҳаии алрҷўъи илои аллоҳи бсФоءи алср . Ва Аҳмадро китобаст дараҷоти алмқблини алии аллоҳи ъзу ҷл . Аз назирони боязид ва бо ҳФсаст , бншои бўри омадагӣ ба ҳаҷ рафт ва ббстом рафт бзёрти боязид дар санаи арбаъӣн ва моӣтин бирафта аз дунёи пеш аз Аҳмади ҳанбали бсолии камтар . Фарои боҳФси ҳаддод ٭ гуфтанд : ки маи дидандии азин табақа ? гуфт надидам каси ма аз Аҳмади хзрўиаҳи баҳамату сидқи аҳвол . Касе Аҳмадро гуфт : маро васиятӣ кун ! гуфт : уммати нФск ҳатто тҳииҳо .

کنیه ابوحامد، از مهینان مشایخ خراسان بوده از بلخ، با بوتراب نخشبی ٭ صحبت کرده بود، و با حاتم اصم و ابراهیم ادهم ٭ دیده بود. وی گوید: که ابراهیم ادهم گفت: التوبة هی الرجوع الی اللّه بصفاء السر. و احمد را کتاب است درجات المقبلین علی اللّه عز و جل. از نظیران بایزید و با حفص است، بنشا بور آمدگی به حج رفت و ببسطام رفت بزیارت بایزید در سنه اربعین و مائتین برفته از دنیا پیش از احمد حنبل بسالی کمتر. فرا باحفص حداد ٭ گفتند: که مه دیدندی ازین طبقه؟ گفت ندیدم کس مه از احمد خضرویه بهمت و صدق احوال. کسی احمد را گفت: مرا وصیتی کن! گفت: امت نفسک حتی تحییها.

Шайх алислом гуфт : ки Аҳмад хзрўиаҳ гуяд : кӣ на лиззати тоъати маро софӣ меомаданд , ва на ҳлоўаҳи суҳбат , аз баси доварӣ кӣ худро май доштам бо ӯ , то онгоҳ кӣ байъати бастами аллоҳ , ва худро фарои аллоҳ супурдам гуфтам : ки ризо додаму нафасро бдўзх ,у байъат аз нафаси бстдм ки бдўзх хоҳӣ рафт ва бихоҳанд сӯхти туро , яъне ризо додам баҳр чаҳ вай гуфт : онгоҳи тоъат ҳаловат гирифту муҳаббати лиззат . Ва қоли Аҳмади бен хзрўиаҳ : алтриқи возеҳ ва алҳақ лоиҳ , волдоъии қади асмъ , Фмои алтҳири баъди ҳозои алои ман алъмӣ , роҳ равшанасту ҳақ тобандааст , Фмои алтҳири баъди ҳозои алои ман алъмӣ , роҳ равшанасту ҳақ тобандаасту доъӣ хонандааст ниўшндаҳ , ҳайрон намонад пас азин магари нобӣно .

شیخ الاسلام گفت: که احمد خضرویه گوید: کی نه لذت طاعت مرا صافی می‌آمدند، و نه حلاوة صحبت، از بس داوری کی خود را می‌داشتم با او، تا آنگاه کی بیعت بستم اللّه، و خود را فرا اللّه سپردم گفتم: که رضا دادم و نفس را بدوزخ، و بیعت از نفس بستدم که بدوزخ خواهی رفت و بخواهند سوخت ترا، یعنی رضا دادم بهر چه وی گفت: آنگاه طاعت حلاوت گرفت و محبت لذت. و قال احمد بن خضرویه: الطریق واضح و الحق لایح، والداعی قد اسمع، فما التحیر بعد هذا الا من العمی، راه روشنست و حق تابنده است،فما التحیر بعد هذا الا من العمی، راه روشنست و حق تابنده است و داعی خواننده است نیوشنده، حیران نماند پس ازین مگر نابینا.

Шайх алислом гуфт : ки аллоҳ парастидан аз бими дӯзах , доварии нафас доштанаст бо вай , ва хештан кашӣданаст . Ва парастидан ӯ аз умеди биҳишти худро парастиданасту нафасро нгрстн . Ту ӯ параст кӣ гуфт параст ва сазост парастидану рзодаҳи бончаҳ ӯ кунад чунонкӣ хоҳад тобандагӣ дуруст ояд . Қоли Абдуллоҳи бен манозил : лои ткни хсмои лнФски алӣ алҳақ , ва кун хсмои ллҳқи алии нФск . Қоли АбуҲамзаи алБағдодӣ ٭и раҳмаи аллоҳи таъолии қоли аллоҳи ъзу ҷл :у аързи ани алҷоҳлин , волнФси аҷҳли алҷоҳлин , вҳии аҳқи ани таъаррузи анҳо .

شیخ الاسلام گفت: که اللّه پرستیدن از بیم دوزخ، داوری نفس داشتن است با وی، و خویشتن کشیدن است. و پرستیدن او از امید بهشت خود را پرستیدن است و نفس را نگرستن. تو او پرست کی گفت پرست و سزاست پرستیدن و رضاده بآنچه او کند چنانکه خواهد تابندگی درست آید. قال عبداللّه بن منازل: لا تکن خصماً لنفسک علی الحق، و کن خصماً للحق علی نفسک. قال ابوحمزة البغدادی ٭ رحمه اللّه تعالی قال اللّه عز و جل: و اعرض عن الجاهلین، والنفس اجهل الجاهلین، وهی احق ان تعرض عنها.

Кутуби Юсуфи бен алҳусайн алрозии илои алҷниди Фқол : лои азои ақали аллоҳи таъми нФски бони ани диққатҳо алои тзўқи баъдҳо хиро абадан .

کتب یوسف بن الحسین الرازی الی الجنید فقال: لا اذا اقل اللّه طعم نفسک بان ان دقتها الا تذوق بعدها خیراً ابداً.

Шайх алислом гуфт : ки муъмину содиқ ҳамвора баҳри аллоҳ бо нафас худ баҷанг буд ва аз ваии беҳтари рӯзӣ май талабад ,у ҳакиму некӯи дили вақти санҷ буд , кӣ ҳамвора рӯзгори худу вақту дили худ бар мегароед кӣ фалони вақт ба буд акнӯн бтар ,у зиёдатро мутақозӣ буд ,у ҳақ ӯ ҳаме ҳамвора аз худ талаб мекунад ва худро ҳақ ва ҳазз наҷуед . Лобни Довӯди алосФҳонии лнФсаҳ :

شیخ الاسلام گفت: که مومن و صادق همواره بهر اللّه با نفس خود بجنگ بود و از وی بهتر روزی می‌طلبد، و حکیم و نیکو دل وقت سنج بود، کی همواره روزگار خود و وقت و دل خود بر می‌گراید کی فلان وقت به بود اکنون بتر، و زیادت را متقاضی بود، و حق او همی همواره از خود طلب می‌کند و خود را حق و حظ نجوید. لابن داود الاصفهانی لنفسه: