Шогирди абўолмзФри Кирмоншоҳӣ , кунят ӯ Абулфазли аббоси бен алшоъри алоздӣ , ягонаи машойихи шом дар вақти худ забони некӯу футуввати зоҳир .

شاگرد ابوالمظفر کرمانشاهی، کنیت او ابوالفضل عباس بن الشاعر الازدی، یگانهٔ مشایخ شام در وقت خود زبان نیکو و فتوت ظاهر.

Шайх алислом гуфт ки ман як тан дидам кӣ вирои дида Сайид бӯда , шайхи бўолқсми бўслмаҳи бовирдии хатиби ٭у хонаи аббос ба рамла шом бӯда ,у ваии шайх шомаст . Бўсъиди молинии ٭ ҳофиз гуяд : кӣ бар болини шайхи аббоси бен шоир будам ва ӯ мҳтзр буд гуфтам : чунаст ҳоли ту ? гуфт : мтрддом надонам кӣ чун кунам , барпоӣ кунам кӣ бираваму нпоими тарсам ки далерӣ буд дар густохӣ , ва агар аизр бӯдан ихтиёр кунам тарсам кӣ дар азрў ва муқассир оем , агар гӯям кӣ бабр , тарсам кӣ даъвии дорӣ буд ва агар гӯям ки бози гузор , тарсам кӣ кароҳати дидор буд ,у суҳбат дуруст наёяд , мунтазирам то худ чаҳ гуяд ва чаҳ кунад . Шайх бўсъид гуяд : беруни омадам , ӯ дар вақт бирафт ,у аншд :

شیخ الاسلام گفت که من یک تن دیدم کی ویرا دیده سید بوده، شیخ بوالقسم بوسلمه باوردی خطیب ٭ و خانه عباس به رمله شام بوده، و وی شیخ شام است. بوسعید مالینی ٭ حافظ گوید: کی بر بالین شیخ عباس بن شاعر بودم و او محتضر بود گفتم: چونست حال تو؟ گفت: مترددام ندانم کی چون کنم، برپای کنم کی بروم و نپایم ترسم که دلیری بود در گستاخی، و اگر ایذر بودن اختیار کنم ترسم کی در ازرو و مقصر آیم، اگر گویم کی ببر، ترسم کی دعوی داری بود و اگر گویم که باز گذار، ترسم کی کراهت دیدار بود، و صحبت درست نیاید، منتظرم تا خود چه گوید و چه کند. شیخ بوسعید گوید: بیرون آمدم، او در وقت برفت، و انشد:

Валави қнти лии мати смъоу тоъаҳи ٭у қиллати лдоъии аламути аҳлоу марҳабои шайх алислом гуфт : ки молики динори мҳтзр буд гуфт : илоҳӣ ! доне ки зиндагонӣам на ҷӯй канданро мебоист , ва он он вақт буд , ки ҷӯйҳо меканданд дар Басра , кӣ дар Басра ҷӯйҳо бисёраст . Пас гуфт : арбгзорӣ тарозем , вори бабрӣ бтў оем , дар вақт бирафт . Ани салавотӣу наскӣу маҳёӣу мамотии ллаҳи раби Алъоламин .

ولو قنت لی مت سمعاً و طاعةً ٭ و قلت لداعی الموت اهلاً و مرحباً شیخ الاسلام گفت: که مالک دینار محتضر بود گفت: الهی! دانی که زندگانیم نه جوی کندن را می‌بایست، و آن آن وقت بود، که جویها می‌کندند در بصره، کی در بصره جویها بسیارست. پس گفت: اربگذاری ترازیم، وار ببری بتو آیم، در وقت برفت. ان صلواتی و نسکی و محیای و مماتی للّه رب العالمین.

Шайх алислом гуфт : ки ин қавм яъне дӯстон ӯ вари азинду боўзинд , ва аўр амиранд ва бова хезанд , кӣ мунофиқу ҳамаи халқ онро зӣанд то хуранд ва худро зӣанд ,у муъмину дӯстон ӯ онро хуранд тозӣанд ,у боўзинд . Ва ӯ розӣанд , валлоҳи аълам .

شیخ الاسلام گفت: که این قوم یعنی دوستان او ور ازیند و باوزیند، و اور امیرند و باو خیزند، کی منافق و همه خلق آنرا زیند تا خورند و خود را زیند، و مومن و دوستان او آنرا خورند تازیند، و باوزیند. و او رازیند، واللّه اعلم.