Гуфтанд кӣ асли вай аз нашопӯр буд аз маҳаллаи млқобод . Гуфтанд асли вай аз гўзгон буд , ва бо машойихи Ироқ суҳбат карда , ва аз ақрон ҷунайд бӯда ,у пеш аз вай аз дунё бирафта ,у боБутуроби Нахшабии ٭ суҳбат кардау сафар , ва бо бўсғиди хроз рафиқ бӯдау вай аз ҷавонмардон ин машойихаст , дар санаи тсъин ва мотин бирафт аз дунё , пеш аз ҷунайду нурӣ , пас хрозу бўҳмзаҳи бғдоди٭

گفتند کی اصل وی از نشاپور بود از محلهٔ ملقاباد. گفتند اصل وی از گوزگان بود، و با مشایخ عراق صحبت کرده، و از اقران جنید ٭بوده، و پیش از وی از دنیا برفته، و بابوتراب نخشبی ٭ صحبت کرده و سفر، و با بوسغید خراز رفیق بوده و وی از جوانمردان این مشایخست، در سنة تسعین و ماتین برفت از دنیا، پیش از جنید و نوری، پس خراز و بوحمزهٔ بغدادی٭

Шайх алислом гуфт : ки шайхи бўҳмзаҳи хуросонӣ Сайид бӯда машриқро , вақте дар масҷиди шаҳри раии пои товаи хост , касе дбиқии Фроўии андохти бқимти фаровон , ваии онро фурӯ дариду барпои печид . Виро гуфтанд : ин чаҳ буд ки кардӣ ? бойен чанд пой това тавонистӣ харид ки он ямонӣ буд . Ҷавоб дод гуфт : лоохўн алмзҳб гуфт : ман дар мазҳаб хиёнат накунам .

شیخ الاسلام گفت: که شیخ بوحمزه خراسانی سید بوده مشرق را، وقتی در مسجد شهر ری پای تاوهٔ خواست، کسی دبیقی فراوی انداخت بقیمت فراوان، وی آنرا فرو درید و برپای پیچید. ویرا گفتند: این چه بود که کردی؟ باین چند پای تاوه توانستی خرید که آن یمانی بود. جواب داد گفت: لااخون المذهب گفت: من در مذهب خیانت نکنم.

Шайх алислом гуфт : алтсўФи волтсрФи лоикўн . Тасарруфу тасаввуфи баҳами набӯдаи дунёи дареғи доштану онрои қимат ниҳодан . Мардро аз тасаввуфи беруни баради пок , чунонк мӯӣ аз орад . Кӣ тасаввуф на дунёи даст бдоштнаст , кӣ он баҳра , зоҳидӣаст тасаввуф бодтётҳо венаст , суфиёни хуш ки агар малик дунё дорад , азон ту аз ваии дареғи надорӣ , ва чун дории онро қимат нанаҳй ,у андӯҳ , барон нахурдӣ , ва андӯза накунӣ , вагар ҳамаи дунёи як луқма кунӣ ва дар даҳон дарвешӣ наҳй , на исроф бошад , кӣ дар ншоисти аллоҳи таъолии бакори барӣу бидиҳӣ . Аллоҳи таъолӣ аз дасти ту чандон тарк дунё нахост , кӣ аз дили ту тарки дӯстии он хоста . Алднёи мдраҳи лаки фӣҳо ғбраҳ . Касе гуфт : кӣ дунёи ҳама кулӯхаст , туро азон кулӯхи гирд .

شیخ الاسلام گفت: التصوف والتصرف لایکون. تصرف و تصوف بهم نبوده دنیا دریغ داشتن و آنرا قیمت نهادن. مرد را از تصوف بیرون برد پاک، چنانک موی از آرد. کی تصوف نه دنیا دست بداشتن است، کی آن بهره، زاهدانست تصوف بادتیاتها ونست، صوفیان خوش که اگر ملک دنیا دارد، ازان تو از وی دریغ نداری، و چون داری آنرا قیمت ننهی، و اندوه، بران نخوردی، و اندوزه نکنی، و گر همه دنیا یک لقمه کنی و در دهان درویشی نهی، نه اسراف باشد، کی در نشایست اللّه تعالی بکار بری و بدهی. اللّه تعالی از دست تو چندان ترک دنیا نخواست، کی از دل تو ترک دوستی آن خواسته. الدنیا مدرة لک فیها غبرة. کسی گفت: کی دنیا همه کلوخ است، ترا ازان کلوخ گرد.

Шблӣ гуяд : касе ки дар дунё зоҳид шавад , ӯ боз намӯд аллоҳро ки он бмн қимат дошт , ар дунёро ба аллоҳи ҳеҷ қимат будӣ , фарои душманони худ надодӣ , ӯ ҳамаи фарои нмрўзу бҳт наср дод , ва аз азоби эшон бунаи ангушт ва маҳсӯб накард ,у ҳамаи дунёи фарои сулаймон ва зулқарнайн дод ва аз савобу дараҷаи виро маҳсӯб накарду буна ангушт гуфт : Фомнн ӯ амски бғири ҳисоб , хоҳӣ бидиҳу хоҳии нигаҳи дор , ҳаргизи фаро ту нахоҳам гуфт : ки туам чизе дод .

شبلی گوید: کسی که در دنیا زاهد شود، او باز نمود اللّه را که آن بمن قیمت داشت، ار دنیا را به اللّه هیچ قیمت بودی، فرا دشمنان خود ندادی، او همه فرا نمروذ و بحت نصر داد، و از عذاب ایشان بنه‌ انگشت و محسوب نکرد، و همه دنیا فرا سلیمان و ذوالقرنین داد و از ثواب و درجه ویرا محسوب نکرد و بنه انگشت گفت: فامنن او امسک بغیر حساب، خواهی بده و خواهی نگه‌دار، هرگز فرا تو نخواهم گفت: که توام چیزی داد.

КФтаҳанд : кӣ Ҳамзаи хуросонӣ ҳар соли ҳазор фарсангу ради вай буд рафтан , аз вай пурседанд : ҳилли итФрғи алмҳби илои шеи сӯии маҳбӯба ? Фқоли ло , лонаи блоءи доим ,у сарвари мунқатиъу ирҷоъи муттасилаи лои иърФҳои аломн бо башарҳо . Ва аншд : иқосии мқосии шҷўаҳи дуни ғайрау кул блоء ъанд лоқиаҳи аўҷъи шайхи бўолҳсн моликӣ гуяд : кӣ шайхи бўҳмзаҳ хуросонӣ гуфт : солии бҳҷ рафта будам дар роҳи ноком , фарои чоҳи афтодам , дар бодияи ду тан бигузашт бар сари чоҳ . Гуфтам : кӣ ёрӣ хоҳам , боз гуфтам ки нахоҳам ва чиз нагӯям . Эшон сари чоҳ сахт карданду рафтанд . Ширӣ омаду пои фурӯ чоҳ карду маро бар кашид ҳотифӣ овоз дод : ё бо Ҳамза ! алиси золмҳсни нҷиноки болтлФи ман алтлФ , Фмшиту анои ақўл :

کفته‌اند: کی حمزهٔ خراسانی هر سال هزار فرسنگ و رد وی بود رفتن، از وی پرسیدند: هل یتفرغ المحب الی شییٔ سوی محبوبه؟ فقال لا، لانه بلاء دایم، و سرور منقطع و ارجاع متصله لا یعرفها الامن با بشرها. و انشد: یقاسی مقاسی شجوه دون غیره و کل بلاء عند لاقیه اوجع شیخ بوالحسن مالکی گوید: کی شیخ بوحمزهٔ خراسانی گفت: سالی بحج رفته بودم در راه ناکام، فرا چاه افتادم، در بادیه دو تن بگذشت بر سر چاه. گفتم: کی یاری خواهم، باز گفتم که نخواهم و چیز نگویم. ایشان سر چاه سخت کردند و رفتند. شیری آمد و پای فرو چاه کرد و مرا بر کشید هاتفی آواز داد: یا با حمزه! الیس ذالمحسن نجیناک بالتلف من التلف، فمشیت و انا اقول:

Воншднои аломоми ло бе ъқоли бен улувваон алмғрбии ман аҳли қӣр ваону ҳў мот бимика :

وانشدنا الامام لا بی عقال بن علوان المغربی من اهل قیر وان و هو مات بمکه: