АлБағдодӣ ализоз ,у ҳўи ман ақрони сиррии алсқтии ٭и номи ваии Муҳамади бен иброҳӣмаст . Шайх алислом гуфт кӣ ваии ббғдод буд ,у ҳамаи бузургони андакӣ аз вай ривоят кунанд , уламои ҳадис , чун Муҳамади бен саломи алҷмҳӣу хайри нассоҷу бўбкри каттонии ٭и эшон .
البغدادی الیزاز، و هو من اقران سری السقطی ٭ نام وی محمد بن ابراهیم است. شیخ الاسلام گفت کی وی ببغداد بود، و همه بزرگان اندکی از وی روایت کنند، علماً حدیث، چون محمد بن سلام الجمحی و خیر نساج و بوبکر کتانی ٭ ایشان.
Вай суҳбат карда буд босиррии сиқтии ٭ ва аз қаринон ӯсту нисбати боҳасани мсўҳӣ ٭ кунад ва аз рафиқони Бутуроби Нахшабӣ ٭ бӯда дар сафар . Ва гӯйанд ки аз фарзандони исои бен абон бӯда , ва бо башари ҳоФии ٭ суҳбат кардау пеш аз ҷунайду бўҳмзаҳи хуросонӣ ٭ бирафта дар санаи тсъу смонину моӣтини пас бўсъиди хрози ٭ аз устодон ҷунайд бӯдау олами бқрأту тариқат ӯ наздик бӯда аз тариқати башари ҳоФӣ .
وی صحبت کرده بود باسری سقطی ٭ و از قرینان اوست و نسبت باحسن مسوحی ٭ کند و از رفیقان بوتراب نخشبی ٭ بوده در سفر. و گویند که از فرزندان عیسی بن ابان بوده، و با بشر حافی ٭ صحبت کرده و پیش از جنید و بوحمزه خراسانی ٭ برفته در سنه تسع و ثمانین و مائتین پس بوسعید خراز ٭ از استادان جنید بوده و عالم بقرأت و طریقت او نزدیک بوده از طریقت بشر حافی.
Шайх алислом гуфт рӯзӣ аз Аҳмади бен ҳанбал чизе пурседанд ва сухан рафтӣ дар маҷлис , Аҳмади буи азоФт кардӣ рӯзӣ чизе пурседанд Аҳмад гуфт шайхи бўҳмзаҳро : аҷб ё сӯфӣ ! бигӯӣ ё сӯфӣ ! шайх алислом гуфт , кӣ шайхи бўъбдоллаҳ бо кӯй ٭ гуфт , ки Муҳамади бен Аҳмад омулӣ гуфт , кӣ бўбкр каттонӣ гуфт , ки шайхи бўҳмзаҳ Бағдодӣ гуфт : лӯлои алғФлаҳи ламоти алсдиқўни ман рӯҳи зикри аллоҳу қурба . Шайх алислом гуфт : ки аз ёфт ту бар андешам аз илми худ гурезам , бар Зуҳра худ битарсам , дар ғифлати овезам . Ва гуфт : вақт буд ки касе муроди ҳазлу ғифлати иксоът машғӯл дорад тамаъ дорам ки аз ҳамаи ҷурмҳо озодӣ ёбад аз борукии брмн буд , то тарафӣ бар осоем .
شیخ الاسلام گفت روزی از احمد بن حنبل چیزی پرسیدند و سخن رفتی در مجلس، احمد بوی اضافت کردی روزی چیزی پرسیدند احمد گفت شیخ بوحمزه را: اجب یا صوفی! بگوی یا صوفی! شیخ الاسلام گفت، کی شیخ بوعبداللّه با کوی ٭ گفت، که محمد بن احمد آملی گفت، کی بوبکر کتانی گفت، که شیخ بوحمزهٔ بغدادی گفت: لولا الغفلة لمات الصدیقون من روح ذکر اللّه و قربه. شیخ الاسلام گفت: که از یافت تو بر اندیشم از علم خود گریزم، بر زهرهٔ خود بترسم، در غفلت آویزم. و گفت: وقت بود که کسی مراد هزل و غفلت یکساعت مشغول دارد طمع دارم که از همه جرمها آزادی یابد از بارکی برمن بود، تا طرفی بر آسایم.
Фарои шайхи бўъбдоллаҳ хафиф гуфтанд : кӣ чаро абдураҳими истахрӣ бо сгбонон бдшт меравад ? гуфт : то азон бори вуҷӯд , кӣ бираваст дам занад . Шайх алислом гуфт : ки лиззату хушӣ дар талабаст , дарёфт хушӣ нест , дарёфт садуматаст , кӣ туро фурӯ мешаканд . Вела :
فرا شیخ بوعبداللّه خفیف گفتند: کی چرا عبدالرحیم اصطخری با سگبانان بدشت میرود؟ گفت: تا ازان بار وجود، کی بروست دم زند. شیخ الاسلام گفت: که لذت و خوشی در طلب است، دریافت خوشی نیست، دریافت صدمت است، کی ترا فرو میشکند. وله:
Вҷдонкми фавқи алсрўр
وجدانکم فوق السرور
Ва Фқдкми фавқи алҳзн
و فقدکم فوق الحزن
Ва фии калома : ар илоҳӣ касе тоқат ту наёрад , шигифт нест , итоби бозгир , ки аизри ҷуз аз гуфт нест , яке аз талаб май намояд ва яке аз ёфт . эй ҷони осои мавло ! ҳақи раҳе аз ту бнмӣ монад , оҳи модари ту май дармонд . Ҳмол аз шукр кашӣдан ҳамчунон бимонад ки аз шикор кашӣдан . Шодӣ беандоза аз андӯҳ кушанда турост , на аз дӯст малоласт ва на дардаст айб азин сӯаст ки оҳан сардаст .
و فی کلامه: ار الهی کسی طاقت تو نیارد، شگفت نیست، عتاب بازگیر، که ایذر جز از گفت نیست، یکی از طلب مینماید و یکی از یافت. ای جان آسای مولی! حق رهی از تو بنمیماند، آه مادر تو میدرماند. حمال از شکر کشیدن همچنان بماند که از شکار کشیدن. شادی بیاندازه از اندوه کشنده تراست، نه از دوست ملالست و نه درد است عیب ازین سوست که آهن سردست.
воншд
وانشد
Ҳмлтми ҷиболи алҳби фавқии воннӣ
حملتم جبال الحب فوقی واننی
Лоъҷзъни ҳамли алқмиси возъФ
لاعجزعن حمل القمیص واضعف