Кӯҳ оташ мебайнем зада дарӣки нафас , ё фарёдрасӣ , ё рафтам эй фарёдрас !

کوه آتش می‌بینیم زده دریک نفس، یا فریادرسی، یا رفتم ای فریادرس!

Бқъри дарёи расидами бики нафас , ё ту гӯй ки барои ! ё на дигар нест каси нафасро фаро наёфта аз пеш ва пас , ва он нафас нест гаштау баси вела

بقعر دریا رسیدم بیک نفس، یا تو گوی که برای! یا نه دیگر نیست کس نفس را فرا نیافته از پیش و پس، و آن نفس نیست گشته و بس وله

٭٭٭٭

٭٭٭٭

٭٭٭٭

٭٭٭٭

Шайх алислом гуфт : субҳони аллоҳ ! на ҷаҳонӣ буд прҳизу пурМакс ва он ҳама нест шуд дар як нафас . Ориф дар мақоми бдоштаҳ ,у бурузу замони афтода , ин ҷавонмард ар сухан гуяд мсрФ гардад , вори хомӯши истад мушрик гардад . Ва иршод буд муддаӣ буд , ва агар бигардад мунофиқ гардад , вор наёрад дар тафарруқат уфтад ,у иршод буд , аз худ нишон диҳад .

شیخ الاسلام گفت: سبحان اللّه! نه جهانی بود پرحیز و پرمکس و آن همه نیست شد در یک نفس. عارف در مقام بداشته، و بروز و زمان افتاده، این جوانمرد ار سخن گوید مسرف گردد، وار خاموش ایستد مشرک گردد. و ارشاد بود مدعی بود، و اگر بگردد منافق گردد، وار نیارد در تفرقت افتد، و ارشاد بود، از خود نشان دهد.

Вор азу гуяд бФрдонит дар ишорат муштарак гардад . Вори бсФўт сухан гуяд бо бтоли обу гул маъаттал гардад , вори нишону восита рад кунад , мулҳид ва ҷоҳд гардад ва ар дар воситаи бандад , аслро мункир гардад вори восита рад кунад , зиндиқ гардад .

وار ازو گوید بفردانیت در اشارت مشترک گردد. وار بصفوت سخن گوید با بطال آب و گل معطل گردد، وار نشان و واسطه رد کند، ملحد و جاحد گردد و ار در واسطه بندد، اصل را منکر گردد وار واسطه رد کند، زندیق گردد.

Вор роз диҳад муддаӣ гардад , вори хомӯши истад ношӣ гардад « вори бгрид мунофиқ гардад » ва агар бихандад ва аз худ нишон диҳад мутафарриқ гардад , ва агар гоми бози пас наад маҳҷӯб гардад , ва агар гоми фарои пеш наад , дар ҳайрат ғарқ гардад . Пас офият ӯ дар онаст : кӣ бас набӯд , ва аз онаст кӣ наме буд . Ар дуо кунад гӯйанд даъвӣаст , вор хомӯш нишинад гӯйанд ки ғифлатаст , чун кунад кӣ гӯйанд ҳақиқатаст ?

وار راز دهد مدعی گردد، وار خاموش ایستد ناشی گردد «وار بگرید منافق گردد» و اگر بخندد و از خود نشان دهد متفرق گردد، و اگر گام باز پس نهد محجوب گردد، و اگر گام فرا پیش نهد، در حیرت غرق گردد. پس عافیت او در آنست: کی بس نبود، و از آنست کی نمی‌بود. ار دعا کند گویند دعویست، وار خاموش نشیند گویند که غفلتست، چون کند کی گویند حقیقت است؟

Шайх алислом гуфт : кӣ бўосҳқи тарозу гар гуфта : ки саҳли Муҳамад саҳл гуфта дар муноҷоти хеш : илоҳӣ ! арат бишносам ҳайрон кунӣ , ворат нашиносам вайрон кунӣ , вори қасд ту кунам , бар ман товон кунӣ , вори бози гирдам биқрор кунӣ , дармондам дар ту , ҳеҷ надонам ки чун кунӣ ?

شیخ الاسلام گفت: کی بواسحق ترازو گر گفته: که سهل محمد سهل گفته در مناجات خویش: الهی! ارت بشناسم حیران کنی، وارت نشناسم ویران کنی، وار قصد تو کنم، بر من تاوان کنی، وار باز گردم بیقرار کنی، درماندم در تو، هیچ ندانم که چون کنی؟

Бўбкри каттонӣ ٭ гуяд , кӣ Ҳамза Бағдодӣ гуяд , ки аллоҳ таъолӣ мегуяд : воързи ани алҷоҳлину нафаси ҷоҳилтарин ҷоҳлонст , сазо тар онаст ки аз вай эъроз кунӣ .

بوبکر کتانی ٭ گوید، کی حمزهٔ بغدادی گوید، که اللّه تعالی می‌گوید: واعرض عن الجاهلین و نفس جاهلترین جاهلانست، سزا تر آنست که از وی اعراض کنی.

Бўҳмзаҳи Бағдодӣ ҷон мекунад . Шогирдони шаҳодат бар вай арза карданд , гуфт : шинохтаам вақте бўҳмзаҳ дар Бағдод аз қурби аллоҳ чизе меандешед , аз худ ғоиби гашт , ҳамчунон фаро рафт истода , чун ё хештан омад , худро дар миёни бодияи зери майл дар дид .

بوحمزهٔ بغدادی جان می‌کند. شاگردان شهادت بر وی عرضه کردند، گفت: شناخته‌ام وقتی بوحمزه در بغداد از قرب اللّه چیزی می‌اندیشید، از خود غایب گشت، همچنان فرا رفت ایستاده، چون یا خویشتن آمد، خود را در میان بادیه زیر میل در دید.

Шайх алислом гуфт : ки ин мааст аз он шайхи алии саққо . Ки дар бодия аз қурби аллоҳи таъолӣ чизе меандешед , аз худ ғоиби гашт , чун бохуд омад , сездаҳ рӯз бигузашта буд виро гуфтанд : ки аз чаҳ биҷой оварадӣ ки чандин рӯз бигузашт ? ки касе набӯд ки туро бигуфтӣ . Гуфт : чун пеш азон ки ғоиби гаштам аз моҳи сездаҳ рӯзи монда буд , чун бо худ омадами моҳ нав дидам , донистам ки чандон гузашта буд .

شیخ الاسلام گفت: که این مه است از آن شیخ علی سقا. که در بادیه از قرب اللّه تعالی چیزی می‌اندیشید، از خود غایب گشت، چون باخود آمد، سیزده روز بگذشته بود ویرا گفتند: که از چه بجای آوردی که چندین روز بگذشت؟ که کسی نبود که ترا بگفتی. گفت: چون پیش ازان که غایب گشتم از ماه سیزده روز مانده بود، چون با خود آمدم ماه نو دیدم، دانستم که چندان گذشته بود.

Ва қоли АбуҲамза : ҳуби алФқроءи шадиди влои исбри алайҳи алои садиқ .

و قال ابوحمزه: حب الفقراء شدید ولا یصبر علیه الا صدیق.

Шайх алислом гуфт : ки шайхи Ҳамзаи шиками гурусна дар бодия рафтӣ мегуфтӣ : ки шиками сайр аз маълумаст . Ва ҳў :

شیخ الاسلام گفت: که شیخ حمزه شکم گرسنه در بادیه رفتی می‌گفتی: که شکم سیر از معلوم است. و هو: