Бен масъӯди бен башари алтмимии сами алирбўъӣ . Кунӣа Абӯалии алкўФӣ . Эмомаст аз аъиммаи дайну шаръ , аз ақрони саврӣу молик , аз астозони Абдуллоҳи мубораки босл аз Кӯфааст , ва дар Макка бӯда муҷовири солҳо , саййида бӯда бузург , дар шаръи эмом , ва дар зуҳди ягонаи бзҳди суфиёну муҳаббат .

بن مسعود بن بشر التمیمی ثم الیربوعی. کنیه ابوعلی الکوفی. امامست از ائمه دین و شرع، از اقران ثوری و مالک، از استاذان عبداللّه مبارک باصل از کوفه است، و در مکه بوده مجاور سالها، سیده بوده بزرگ، در شرع امام، و در زهد یگانه بزهد صوفیان و محبت.

Ва гуфтаанд босл аз хуросон бӯда аз ноҳити Марв , аз дияи Фндин . Ва гуфтаанд : ваии бсмрқндзодаҳу бовирди бузург шудау кӯфӣ асласт . Ва низ гуфтаанд кӣ бухорӣ асласту аллоҳи аълам . Вафоти вай дар муҳаррам бӯда , санаи сабъу сонину моӣаҳ ,

و گفته‌اند باصل از خراسان بوده از ناحیت مرو، از دیه فندین. و گفته‌اند: وی بسمرقندزاده و باورد بزرگ شده و کوفی اصل است. و نیز گفته‌اند کی بخاری اصل است و اللّه اعلم. وفات وی در محرم بوده، سنه سبع و ثانین و مائه،

Вўӣ гуфтааст : сулсаи ҳам ақрби аллқи илои арраҳмони явми алқёмаҳи бҷолсўни арраҳмон ,у анноси фии алҳсоб , раҷули лами иҷъли ман касабаи ҳромо ,у раҷули лами имси фараҷаи ҳромо ,у раҷули лами итклми байни аснини фии алҳўӣ .

ووی گفته است: ثلثه هم اقرب اللق الی الرحمن یوم القیامة بجالسون الرحمن، و الناس فی‌الحساب، رجل لم یجعل من کسبه حراماً، و رجل لم یمس فرجه حراماً، و رجل لم یتکلم بین اثنین فی‌الهوی.

Шайх алислом гуфт қудси аллоҳи рӯҳа : кӣ Фзил ъёз гуяд : кӣ ман аллоҳ бар дӯстии пурситам , кӣ ншкибм ки напурсам .

شیخ الاسلام گفت قدس اللّه روحه: کی فضیل عیاض گوید: کی من اللّه بر دوستی پرستم، کی نشکیبم که نپرسم.

Ва аншднои лмўҳмўди алўроқ

و انشدنا لموحمود الوراق

Шайх алислом гуфт : кӣ вҳби мнбаҳ аз тобеъинаст ҳакими уммат вай гуяд : ман аллоҳ на брбими пурситам , кӣ чун бандаам зиндонӣ : кӣ худовандро хизмат кунад аз бим , чун эмин шавад напарастад . Ва на бар тамаъи пурситам ки чун гадои буми муздури артмъ музд бинад кор кунад , ва агар на бинад накунад . Гуфтанд : чун парастӣ ? гуфтам ба он пурситам кӣ сазост ки ӯро пурситам , меҳр ӯ худ аз ман боради шайх алислом гуфт : ӯ ки ӯро пурситади брбим , ӯ хештанро май пурситад кӣ аз бими худ май пурситаду тамаъи наҷоти хеш , на баҳақу фармону сзоء ӯ , пас доварӣ худ медорад ва худро меҷунбад . Онкӣ ӯро мепурситад бомед , ӯ худро май пурситаду тнъми худро ,у роҳату савобу ҷазоро , на ҳақи фармону меҳр ӯро , пас худро меҷунбад . Ман ӯро на брбиму тамаъи пурситам чун муздурон . Ва на бар даъвии меҳр ӯ , яъне ки аз сзоء ӯ бостҳқоқ ӯ оҷизи монам , кӣ бар фармон ӯ пурситам , кӣ гуфт май параст май пурситам , ва бар дӯстии суннати расӯлу бтқсири мӯътариф .

شیخ الاسلام گفت: کی وهب منبه از تابعین است حکیم امت وی گوید: من اللّه نه بربیم پرستم، کی چون بنده‌ام زندانی: کی خداوند را خدمت کند از بیم، چون ایمن شود نپرستد. و نه بر طمع پرستم که چون گدای بوم مزدور ارطمع مزد بیند کار کند، و اگر نه بیند نکند. گفتند: چون پرستی؟ گفتم به آن پرستم کی سزاست که او را پرستم، مهر او خود از من بارد شیخ الاسلام گفت: او که او را پرستد بربیم، او خویشتن را می‌پرستد کی از بیم خود می‌پرستد و طمع نجات خویش، نه بحق و فرمان و سزاء او، پس داوری خود می‌دارد و خود را می‌جنبد. آنکه او را می‌پرستد بامید، او خود را می‌پرستد و تنعم خود را، و راحت و ثواب و جزا را، نه حق فرمان و مهر او را، پس خود را می‌جنبد. من او را نه بربیم و طمع پرستم چون مزدوران. و نه بر دعوی مهر او، یعنی که از سزاء او باستحقاق او عاجز مانم، کی بر فرمان او پرستم، کی گفت می‌پرست می‌پرستم، و بر دوستی سنت رسول و بتقصیر معترف.

Ки ман тарки хизматро нотавонами ٭ ва на бхўиштни дронму ҳақро на бонам

که من ترک خدمت را ناتوانم ٭ و نه بخویشتن درانم و حق را نه بانم

Аз онҷо ки хизлону хспонми онро аз бен дандонам

از آنجا که خیزلان و خسپانم آنرا از بن دندانم

Аз онҷо ки ман на манам , иборатро нотавонам .

از آنجا که من نه منم، عبارت را ناتوانم.

Ва гуфт илоҳии ман на бхдмти суҳбати туро май бҳосозм٭ ки дар суҳбати ҳурмат менигоҳ дорам . Ман на бҳўои дил дар хизматам кӣ бФрмонми ٭

و گفت الهی من نه بخدمت صحبت ترا می‌بهاسازم٭ که در صحبت حرمت می‌نگاه دارم. من نه بهوای دل در خدمتم کی بفرمانم ٭

Ва сахти сард буд худованди худ робмзди кор кардан , венаи бмҳру сазои онку парастишро сазост , худ фармони дарони воҷиб .

و سخت سرد بود خداوند خود رابمزد کار کردن، ونه بمهر و سزای آنک و پرستش را سزاست، خود فرمان درآن واجب.

Воншднои ло бе язиди албстоми٭

وانشدنا لا بی یزید البسطامی٭

Шайх алислом гуфт разии аллоҳи анҳу : ки Муҳамади бен Саиди алФрнҷиро пурседанд ки сифла кӣаст ? гуфт : ӯ ки аллоҳи пурситад бар биму умед . Гуфтанд : пас чун парастӣ ? гуфт : мҳроллаҳи худ хизмат аз ман боради лбъзҳм :

شیخ الاسلام گفت رضی اللّه عنه: که محمد بن سعید الفرنجی را پرسیدند که سفله کی است؟ گفت: او که اللّه پرستد بر بیم و امید. گفتند: پس چون پرستی؟ گفت: مهراللّه خود خدمت از من بارد لبعضهم:

Шайх алислом гуфт азми аллоҳи бараката : ки Фзили ъёзро писарӣ буд алии ном , аз пдрмаҳ буд дар зуҳду ибодату тарс . Рӯзӣ дар масҷид ҳаром омад наздики замзам , хонанда бар хонд : виўми алқёмаҳтарӣ , алоиаҳи вай онро бишуниду сиҳаҳи бузад ва ҷон бидод .

شیخ الاسلام گفت عظم اللّه برکته: که فضیل عیاض را پسری بود علی نام، از پدرمه بود در زهد و عبادت و ترس. روزی در مسجد حرام آمد نزدیک زمزم، خواننده بر خواند: ویوم القیامة تری، الایه وی آنرا بشنید و صیحه بزد و جان بداد.

Шайх алислом гуфт : зроаҳи бен аўФии ٭и қозии Басра аз тобеъинаст , дар миҳроби рӯзӣ қуръон мехонд бар хонд : Фозои нқри фии алноқр , алоиаҳ . Бонги бикраду биФтоди мурда . Шайх алислом гуфт : ки аз дӯсти нишон ва аз орифи ҷон :

شیخ الاسلام گفت: زراه بن اوفی ٭ قاضی بصره از تابعین است، در محراب روزی قرآن می‌خواند بر خواند: فاذا نقر فی الناقر، الآیه. بانگ بکرد و بیفتاد مرده. شیخ الاسلام گفت: که از دوست نشان و از عارف جان:

Ва аншднои лмҷнўни алъомрӣ

و انشدنا لمجنون العامری

Влшихи алисломи лнФсаҳ

ولشیخ الاسلام لنفسه

Ва бтўи корндорнд ва май ҷӯянд ва хуш меоянд врчшмҳо ва бова май гроинд , ва нисбат надоранд дӯст медоранд .

و بتو کارندارند و می‌جویند و خوش می‌آیند ورچشمها و باو می‌گرایند، و نسبت ندارند دوست می‌دارند.

Шайх алислом гуфт : доне ки он ҳаловату малоҳат аз чист ? биравон нур қурб аст бирав , ва дар он ҳазрат ки ӯст , ҷуз ҳаловат нест . Ва он муҳаббати давлат диласт кӣ алои худ бадаст ӯ ёфтӣ . Ва аз гум шудау ҷустаи худ нишону далел аз ваии шунӯдӣу дарави дидаи вар худ дидӣ , меҳр бирав наҳодӣ .

شیخ الاسلام گفت: دانی که آن حلاوت و ملاحت از چیست؟ بروان نور قرب است برو، و در آن حضرت که اوست، جز حلاوت نیست. و آن محبت دولت دل است کی الا خود بدست او یافتی. و از گم شده و جستهٔ خود نشان و دلیل از وی شنودی و درو دیده ور خود دیدی، مهر برو نهادی.