Аз қадямон машойихаст , устоди сиррии сиқтии ٭у пер ӯ . Шайх алислом гуфт : ки кунят ӯ Абумаҳфӯзаст номи падари ваии фирӯз , ва гуфтанд фирӯзон ва гуфтанд маърӯфи бен алии алкрхии алзоҳд

از قدیمان مشایخ است، استاد سری سقطی ٭ و پیر او. شیخ الاسلام گفت: که کنیت او ابومحفوظ است نام پدر وی فیروز، و گفتند فیروزان و گفتند معروف بن علی الکرخی الزاهد

Падари вай мавло бӯда , дарбони алии бен Мӯсои ризои алавӣ , кӣ дар Машҳади Тӯс дар гӯраст , ва гӯйанд бар дасти ваии мусулмон шуда буд . Вақте алии бен Мӯсои ризо бор дода буд , издиҳом карданд , вай дар пой омад , дарон ҳалоки гашт .

پدر وی مولا بوده، دربان علی بن موسی رضا علوی، کی در مشهد طوس در گورست، و گویند بر دست وی مسلمان شده بود. وقتی علی بن موسی رضا بار داده بود، ازدحام کردند، وی در پای آمد، دران هلاک گشت.

Маърӯф аз аҷалаи машойих қадимаст бўръу зуҳду футуввати маърӯф . БоДовӯди тоӣӣ суҳбат карда буд ,у маърӯфи Сайид буд аз худовандони вилояту каромоти зоҳир . Дар сана моӣтин бирафт аз дунё ,у гӯри вай акнӯн ббғдоди бонҷои раванди бдъо кардану бтбрку зиёрат , ва муҷаррабаст кӣ ҳар ки дуо кунад мустаҷоб гардад . Вай гуфта : мо шиӣии аҳби аллоҳ ,у лоқрби илайҳи ман қалби хошиъ . Ва Муҳамади Мансури ٭ тӯсӣ гуяд , астози бўсъиди хроз : ки аз маърӯф шунидам дар дъоء худ мегуфт : аъўзи бки ман амл наманъ хиролъмл . Ва ҳам вай гуфт кӣ сӯфӣаст меҳмонаст , тқозоءи меҳмон бар мизбон ҷафост меҳмон ки бодб буд , мунтазир буд ва мутақозӣ набӯд . Ва Аҳмад ҳанбал гуяд раҳмаи аллоҳ : ки мардӣ гуфт маърӯфро : кӣ маро васият кун ! гуфт : аҷҳди ани лоироки аллоҳи алои фии зии мискин .

معروف از اجلهٔ مشایخ قدیم است بورع و زهد و فتوت معروف. باداود طائی صحبت کرده بود، و معروف سید بود از خداوندان ولایت و کرامات ظاهر. در سنه مائتین برفت از دنیا، و گور وی اکنون ببغداد بآنجا روند بدعا کردن و بتبرک و زیارت، و مجرب است کی هر که دعا کند مستجاب گردد. وی گفته: ما شیئی احب اللّه، و لاقرب الیه من قلب خاشع. و محمد منصور ٭ طوسی گوید، استاذ بوسعید خراز: که از معروف شنیدم در دعاءِ خود می‌گفت: اعوذ بک من امل نمنع خیرالعمل. و هم وی گفت کی صوفی است مهمان است، تقاضاء مهمان بر میزبان جفاست مهمان که بادب بود، منتظر بود و متقاضی نبود. و احمد حنبل گوید رحمه اللّه: که مردی گفت معروف را: کی مرا وصیت کن! گفت: اجهد ان لایراک اللّه الا فی زی مسکین.

Шайх алислом гуфт : кӣ маърӯфи қроӣӣ буд , вақте бо хоҳарзода гуфт : кӣ туро бова ҳоҷат бошад бо ман бигӯ сӣли ани маърӯфи алкрхии ани алмҳбаҳи Фқол : алмҳбаҳи лӣси ман таълими алхлқ , анмои ҳўи ман мавоҳиб алҳақу фазла

شیخ الاسلام گفت: کی معروف قرائی بود، وقتی با خواهرزاده گفت: کی ترا باو حاجت باشد با من بگو سئل عن معروف الکرخی عن المحبة فقال: المحبة لیس من تعلیم الخلق، انما هو من مواهب الحق و فضله

Мустафо гуфт : раби зии тмрини лои иؤбаҳи ?лаи лўоқсми алии аллоҳи лоءи барра . Лои иؤбаҳи ?ла : эй лои иҳтФл ба лҳқортаҳ . Ва Мустафо дар дуо мегуфт : илоҳами ании асӣли баҳақи алсоӣлини алейку баҳақи алроғбини алик ,у баҳақи ммшои ҳозои алики баҳақи ин гомҳои ман ва туу фаро умр гуфт вақте : нигари ҷузи биллоҳ савганд нахурӣ ! ва ҳам фаро умр гуфт вақте : куҷо май рӯй ? гуфт : бъмраҳ . ГФтки марои бдъои ёддор ! шайх алислом гуфт : кӣ чун бохудии ҳурмати нигоҳи дор ! ва кӣ худ неи ниёз !

مصطفی گفت : رب ذی طمرین لا یؤبه له لواقسم علی اللّه لاء بره. لا یؤبه له: ای لا یحتفل به لحقارته. و مصطفی در دعا می‌گفت: الهم انی اسئل بحق السائلین علیک و بحق الراغبین الیک، و بحق ممشای هذا الیک بحق این گامهای من و تو و فرا عمر گفت وقتی: نگر جز باللّه سوگند نخوری! و هم فرا عمر گفت وقتی: کجا می‌روی؟ گفت: بعمره. گفتک مرا بدعا یاددار! شیخ الاسلام گفت: کی چون باخودی حرمت نگاه دار! و کی خود نیٔ نیاز!

Исрофил аз қдимонст . Шайх алислом гуфт : ки ваии устоди золнўн мисрӣаст бмғрб бӯда , бмср расед бӯда , виро суханонаст бисёр дар зуҳду таваккулу муомилоти некӯ .

اسرافیل از قدیمانست. شیخ الاسلام گفت: که وی استاد ذالنون مصری است بمغرب بوده، بمصر رسید بوده، ویرا سخنانست بسیار در زهد و توکل و معاملات نیکو.

Шайх алислом гуфт . Кӣ вай бмср шуд , шашсад фарсанги бики суоли босроФили ٭ чун фурсат ёфт пурсед аз вай : ҳилли тъзби алошрор қабл алзлл ? гуфт марои сабри даҳ се рӯз . Рӯз чаҳорум гуфт : маро ҷавоб доданд : ар раво буд савоби пеш аз амал , ҳам раво буд азоби пеш аз злл . Ин бигуфту зъқаҳ бздўдр шӯред , пас он се рӯз бизӣаст ва бирафт . Шайх алислом гуфт : ки он се рӯзи ҷавоби он се рӯзи диранг хостан буд , агар дар вақт ҷавоб додӣ дар вақт бирафтӣ .

شیخ الاسلام گفت. کی وی بمصر شد، ششصد فرسنگ بیک سوال باسرافیل ٭ چون فرصت یافت پرسید از وی: هل تعذب الاشرار قبل الزلل؟ گفت مرا صبر ده سه روز. روز چهارم گفت: مرا جواب دادند: ار روا بود ثواب پیش از عمل، هم روا بود عذاب پیش از زلل. این بگفت و زعقهٔ بزدودر شورید، پس آن سه روز بزیست و برفت. شیخ الاسلام گفت: که آن سه روز جواب آن سه روز درنگ خواستن بود، اگر در وقت جواب دادی در وقت برفتی.

Шайх алислом гуфт : кӣ рубубияти ҳама ғайр убудийятаст ва қисматҳо бкрдаҳи пеш аз кард халқ ,у халқи зибри ҳукму хости ваии асир , то ҳар якеро дар ҳукм рақам чист оқибати вай он кунад ки худ хоҳад вўироаст ҳарчӣ хоҳад ки худовандаст , ва дарон одиласт , касро « чун » ва чаро ноед ва насазад касеро , аз баҳри онки ваии кор бар илм ва ҳикмат мекунад ва карда , то сазоӣ ҳаркас чисту анояти ваии бкист ?

شیخ الاسلام گفت: کی ربوبیت همه غیر عبودیتست و قسمتها بکرده پیش از کرد خلق، و خلق زبر حکم و خواست وی اسیر، تا هر یکی را در حکم رقم چیست عاقبت وی آن کند که خود خواهد وویرا است هرچه خواهد که خداوند است، و درآن عادلست، کس را «چون» و چرا ناید و نسزد کسی را، از بهر آنک وی کار بر علم و حکمت می‌کند و کرده، تا سزای هرکس چیست و عنایت وی بکیست؟

Воншднои ллшоФъии ҳмаҳи аллоҳ , ҳайни сӣли ани алқдри Фоншоءи иқўл

وانشدنا للشافعی حمه اللّه، حین سئل عن القدر فانشاء یقول