Кунят аўобў Амраст , мард бузург бӯда , ҷунайд бова мешуд ваии бғдодист .

کنیت اوابو عمرو است، مرد بزرگ بوده، جنید باو می‌شد وی بغدادیست.

Шайхи бўолъбос нҳоўнди٭ гуяд : ки устод ман гуфт ҷаъфари хлди٭ ки чанд рӯзи баромад ки шайхи бўъмру ҳмоди қршии надида будем , бадари сарои ваии шудем , ӯ набӯд бинишастем то даромад , дар ҳуҷраи шудем , ваии беруни омада буд , ки чизе хӯрданӣ надошта буд , Муқаннаъ аз сари аҳл бор карда буд ва бчиз бидода даровард , ва ба пеши қавми ниҳод . Мардӣ даромад , сӣ динори даровард , ӯро медод , вай май печид , охир савганд хӯрд ва на пазируфт ! аҳл ӯ аз хона гуфт : имрӯзи миқнаа ман фурӯхтааст , нигар ки чаҳ мекунад !

شیخ بوالعباس نهاوندی٭ گوید: که استاد من گفت جعفر خلدی٭ که چند روز برآمد که شیخ بوعمر و حماد قرشی ندیده بودیم، بدر سرای وی شدیم، او نبود بنشستیم تا درامد، در حجره شدیم، وی بیرون آمده بود، که چیزی خوردنی نداشته بود، مقنع از سر اهل بار کرده بود و بچیز بداده درآورد، و به پیش قوم نهاد. مردی درآمد، سی دینار درآورد، او را می‌داد، وی می‌پیچید، آخر سوگند خورد و نه پذیرفت! اهل او از خانه گفت: امروز مقنعهٔ من فروخته است، نگر که چه می‌کند!

Ҷаъфар хулдӣ гуяд : ки бо ҷунайд шудам , ӯро боз гуфтам ҷунайд ӯро бихонад гуфт : илми он бо ман бигӯ ! гуфт : ббозор шудам ва он Муқаннаъи даллолро додам Фозўи гашту бФрўхт . Овоз шунидам кӣ гуфтанд : баҳри моро кардӣ , ҷавоби он бтўоизи он сӣ днёри ҷавоби он буд , азон бунаи пазируфтами ҷунайд ӯро гуфт : асбт . Шайх алислом гуфт : нигар ки бподош ғарра нигарадед .

جعفر خلدی گوید:که با جنید شدم، او را باز گفتم جنید او را بخواند گفت: علم آن با من بگو! گفت: ببازار شدم و آن مقنع دلال را دادم فازو گشت و بفروخت. آواز شنیدم کی گفتند: بهر ما را کردی، جواب آن بتوایذ آن سی دنیار جواب آن بود، ازان بنه پذیرفتم جنید او را گفت: اصبت. شیخ الاسلام گفت: نگر که بپاداش غره نگردید.