Номи ваии аҳмдбни Муҳамад ва гӯйанд : Муҳамади бен Муҳамад ,у Аҳмад дар стрости маърӯфи бобен албғўӣ , асли вай аз бағ шӯрасту маншау мўлдўии ббғдод буд , аз аҷалаи машойих қавм бӯда оламаст . Гӯйанд каси набӯдаи некӯи тариқаттару некӯи сухантар азу .

نام وی احمدبن محمد و گویند: محمد بن محمد، و احمد در ستراست معروف بابن البغوی، اصل وی از بغ‌شور است و منشاء و مولدوی ببغداد بود، از اجلهٔ مشایخ قوم بوده عالمست. گویند کس نبوده نیکو طریقت تر و نیکو سخن تر ازو.

Машойих Бағдод гуфтаанд нуриро ки : соҳиби алўФои ء , волҷниди ٭и соҳиби алҳрмаҳ , врўими ٭и соҳиби алодб ,у алрўдбори٭и соҳиби алҳФоз , волшбли٭и мустағриқи фии ваҷда , вобни атои ٭и соҳиби ғайра . Ва нурӣ суҳбат карда буд босиррии сиқтӣу Маҳмадалии қассобу Аҳмади бўолҳўории ٭и дида буд , волзнўни мисрии дида буд . Аз ёрон ҷунайд бӯда аз ақрон ӯ ,у тези вақттар аз ҷунайд буд . Ҷунайди бълм буд ,у нурии бзндгонии вай шӯр дошт .

مشایخ بغداد گفته‌اند نوری را که: صاحب الوفا‌ء، والجنید ٭ صاحب الحرمة، ورویم ٭ صاحب الادب، و الرودباری٭ صاحب الحفاظ، والشبلی٭ مستغرق فی وجده، وابن عطا ٭ صاحب غیرة. و نوری صحبت کرده بود باسری سقطی و محمدعلی قصاب و احمد بوالحواری ٭ دیده بود، والذنون مصری٭ دیده بود. از یاران جنید بوده از اقران او، و تیز وقت تر از جنید بود. جنید بعلم بود، و نوری بزندگانی وی شور داشت.

Вақте аз ҷунайд чизе пурседанд аз сабру таваккул , ҷунайд оҳанг кард ки ҷавоб гуяд . Нурӣ гуфт : магӯ ! бонг биравӣ зад гуфт : на ту вақти меҳнати суфиёни бик сӯй шудӣу даст дар дошмндӣ задӣ магӯӣ !

وقتی از جنید چیزی پرسیدند از صبر و توکل، جنید آهنگ کرد که جواب گوید. نوری گفت: مگو! بانگ بروی زد گفت: نه تو وقت محنت صوفیان بیک سوی شدی و دست در داشمندی زدی مگوی!

Сӣ соли як сафар карда буд , пеш аз ҷунайд бирафта ! санаи хумсу тсъину моӣтин «у ҷунайд дар санаи сабъ » . Чун нурӣ бирафт ҷунайд гуфт : зҳби нисфи ҳозои алълми бмўти алнўрӣ . « нурӣу ҷунайдро ббғдоди тоўси алъбод . намегуфтанд »

سی سال یک سفر کرده بود، پیش از جنید برفته! سنه خمس و تسعین و مائتین «و جنید در سنه سبع». چون نوری برفت جنید گفت: ذهب نصف هذا العلم بموت النوری. «نوری و جنید را ببغداد طاوس العباد. می‌گفتند»

Ва қоли АбуАҳмади алмғозли٭ : мороити аҳади қти аъбди ман алнўрӣ . Қаблу лои алҷнид ? қолу лоолҷнид .

و قال ابواحمد المغازلی٭: مارایت احد قط اعبد من النوری. قبل و لا الجنید؟ قال و لاالجنید.

Шайх алислом гуфт қудси аллоҳи рӯҳа : ки нурии аиз , тасбеҳ доштӣ дар даст , виро гуфтанд : тстҷлб ба аззикр ? вай гуфт : лобли астҷлб ба алғлФаҳ гуфт : бойени тасбеҳ май хоҳӣ ки аллоҳ дар ёди ту буд ? гуфт : бойени тасбеҳ меғифлат ҷӯям .

شیخ الاسلام گفت قدس اللّه روحه: که نوری ایذ، تسبیح داشتی در دست، ویرا گفتند: تستجلب به الذکر؟ وی گفت: لابل استجلب به الغلفه گفت: باین تسبیح می‌خواهی که اللّه در یاد تو بود؟ گفت: باین تسبیح می غفلت جویم.

« бўҳмзаҳ Бағдодӣ гуфт : лӯлои алғФлаҳи ламоти алсдиқўни ман рӯҳи зикри аллоҳ .

«بوحمزهٔ بغدادی گفت: لولا الغفلة لمات الصدیقون من روح ذکر اللّه.

Шайх алислом гуфт : чунон кун , кӣ тафриқаи ту дар хизмат буд , то анФроди ту дар суҳбат буд . Бўолҳсин нурӣ гуфт : лои иғрнки сФоءи алъбўдитаҳи ?фони фӣаи нисёни алрбўбиаҳ .

شیخ الاسلام گفت: چنان کن، کی تفرقهٔ تو در خدمت بود، تا انفراد تو در صحبت بود. بوالحسین نوری گفت: لا یغرنک صفاء العبودیته فان فیه نسیان الربوبیة.

« шайх алислом гуфт » бӯи заръаи табарӣ ٭ гуяд : кӣ фарои Абуалҳусайн Бағдодӣ гуфтам . Ки аз нурии маро сухан бигӯӣ , гуфт : фароад нурӣ гуфтанд кӣ аллоҳ ба чаҳ шинохтӣ ? гуфт бо аллоҳ . Гуфтанд : пас ақл чист ? гуфт : оҷизаст , роҳ нанамояд магар бар оҷиз . Сухани иброҳӣми диҳистонии ٭ ки ҷуз азу нашносад , яъне ӯ бо ӯ битавон шинохт .

«شیخ الاسلام گفت» بو زرعهٔ طبری ٭ گوید: کی فرا ابوالحسین بغدادی گفتم. که از نوری مرا سخن بگوی، گفت: فراد نوری گفتند کی اللّه به چه شناختی؟ گفت با اللّه. گفتند: پس عقل چیست؟ گفت: عاجز است، راه ننماید مگر بر عاجز. سخن ابراهیم دهستانی ٭ که جز ازو نشناسد، یعنی او با او بتوان شناخت.

Шайх алислом гуфт гуфт . Ки ақли ҳилтст , моя набайтаст , нури маърифати азу , ақл махлуқаст бмхлўқи холиқи бнтўони шинохт . Ақли русуми ин ҷаҳонӣ . Ро бакор ояд бова ӯ битавон шинохт ,у бсхн ӯу китоб ӯу нури таъриф ӯ .

شیخ الاسلام گفت گفت. که عقل حیلتست، مایهٔ نبیت است، نور معرفت ازو، عقل مخلوقست بمخلوق خالق بنتوان شناخت. عقل رسوم این جهانی. را بکار آید باو او بتوان شناخت، و بسخن او و کتاب او و نور تعریف او.

Зўолнўн мисрӣ гуфт : кӣ аллоҳи таъолии ақли бёФрид , гуфт : биншин ? бинишаст гуфт : бархез ? бархест . Гуфт бирав ? бирафт . Гуфт бъзаҳи ман ки ҳеҷ чизи нёФрими некӯтар аз ту бар ман кӣм ? гуфт : надонам виро кӯҳл кашид бнўри ваҳдонияту таъриф . Гуфт : ман кӣм ? гуфт : худо . Бигуфт : ки ақли бнўри таърифи муҳтоҷу ақли онрои ҳиялат . Пас моя онаст на ин , ки ин ҳилтст . Агар касе ҷомаи хиради бсди динор , бсўзни муҳтоҷи бҳбаҳ . Бидон ки на аз баҳри онро ки бони муҳтоҷӣ ма бошад , кӣ моя на онаст он сӯзан ҳилтст дӯхт деборо , ақли ҳилтст донистанро , ки бойени ақли худ хитоб нест .

ذوالنون مصری گفت: کی اللّه تعالی عقل بیافرید، گفت: بنشین؟ بنشست گفت: برخیز؟ برخاست. گفت برو؟ برفت. گفت بعزة من که هیچ چیز نیافریم نیکوتر از تو بر من کیم؟ گفت: ندانم ویرا کحل کشید بنور وحدانیت و تعریف. گفت: من کیم؟ گفت: خدا. بگفت: که عقل بنور تعریف محتاج و عقل آنرا حیلت. پس مایه آنست نه این، که این حیلتست. اگر کسی جامهٔ خرد بصد دینار، بسوزن محتاج بحبة. بدان که نه از بهر آنرا که بآن محتاجی مه باشد، کی مایه نه آنست آن سوزن حیلتست دوخت دیبا را، عقل حیلتست دانستن را، که باین عقل خود خطاب نیست.

Бўолҳсин нурӣ гуфт : ҳар ки аллоҳи худро аз касе бози пӯшад , ҳеҷ далелу хабар ӯро бова нарасонад :

بوالحسین نوری گفت: هر که اللّه خود را از کسی باز پوشد، هیچ دلیل و خبر او را باو نرساند:

Шайх алислом гуфт : кӣ ҷавонӣ хуросонӣ омад бобрҳими рқии қасор дамӣ гуфт мехоҳам ки бўолҳсини нурӣ мебайнам гуфт : ӯ ки се соли бнздики мо буд , ҳеҷ аз даҳшат берун наомад . Яксоли гирди шаҳр май гашт бо кас нёмихт ду сол дар вайрони хона бгро гирифт , ҳеҷ берун наомад магар ба намоз . Ва як соли забон боз гирифту бокас сухан нагуфт . Гуфт : ӯ мехоҳам . Гуфт : оре ! далолат кард бар ӯ , шуд пеши нурӣ . Аввали сухан ки нурӣ гуфт гуфт : бо кӣ суҳбат карда ? гуфт : бо шайхи бўҳмзаҳи хуросонӣ ٭ гуфт : он мард ки аз қурб менишон кунад ва ишорат кунад ? гуфт : оре ! гуфт ки бозуи шӯй , виро салом кун ва бигӯӣ : ки аизр ки моӣими қурби қурбу баъд баъд аст

شیخ الاسلام گفت: کی جوانی خراسانی آمد بابرهیم رقی قصار٭ دمی گفت می‌خواهم که بوالحسین نوری می‌بینم گفت: او که سه سال بنزدیک ما بود، هیچ از دهشت بیرون نیامد. یکسال گرد شهر می‌گشت با کس نیامیخت دو سال در ویران خانه بگرا گرفت، هیچ بیرون نیامد مگر به نماز. و یک سال زبان باز گرفت و باکس سخن نگفت. گفت: او می‌خواهم. گفت: آری! دلالت کرد بر او، شد پیش نوری. اول سخن که نوری گفت گفت: با کی صحبت کردهٔ؟ گفت: با شیخ بوحمزهٔ خراسانی ٭ گفت: آن مرد که از قرب می‌نشان کند و اشارت کند؟ گفت: آری! گفت که بازو شوی، ویرا سلام کن و بگوی: که ایذر که مائیم قرب قرب و بعد بعد است

Ибни алоъробӣ ٭ гуяд : ки қурби нгўинд то масофат набӯд , охири дугонагии баҷо буд ки бенгарӣ қурб баъдаст . Бъдки манӣ ҳўи қрбок . . . Албитон .

ابن الاعرابی ٭ گوید: که قرب نگویند تا مسافت نبود، آخر دوگانگی بجا بود که بنگری قرب بعد است. بعدک منی هو قرباک... البیتان.

Нурӣ ٭ гуяд : ки як соъат аз ориф , бар мавлои гиромитар аз тааббуди мътбдони ҳазор ҳазор сол . Вақте нурӣ гуфт смнўни ٭ро эмоми муҳаббат : ки аз дӯстии сухани гӯй ! смнўн гуфт : аз дӯстӣ ӯ туро , ё аз дӯстии ту ӯро ? гуфт на аз дӯстӣ ӯ маро . Смнўн гуфт : тоқати надорӣ , ва на дар осмону замини чизу кас !

نوری ٭ گوید: که یک ساعت از عارف، بر مولی گرامی‌تر از تعبد معتبدان هزار هزار سال. وقتی نوری گفت سمنون ٭ را امام محبت: که از دوستی سخن گوی! سمنون گفت: از دوستی او ترا، یا از دوستی تو او را؟ گفت نه از دوستی او مرا. سمنون گفت: طاقت نداری، و نه در آسمان و زمین چیز و کس!

Нурӣ гуфт : даии ҳамаи рӯз боХизр мегуфтам ва дӯст мешунид ва меписандид ё на , забони ман хушк гардид . Шайх алислом гуфт : ки нурӣ аз ваҷд мегуфту смнўн аз рашк . Самъати шайхи алисломи разии аллоҳи анҳу иқўли самъати аболқосми башари бен мҳмдбни Абдуллоҳи бен Убайдуллоҳи алхтиби алсўФии алсёҳи алои биўрдии фии раҷаби санаи арбъи ъушрау арбъмоӣаҳ , иқўли самъати абоълии алмғозлии алосми алБағдодӣ болоҳўозўи кони атои алайҳи моӣаҳи сана , иқўли самъати абои алҳусайн алнўрии иқўли бноҷики срқоми фии алқлби қоимаи алии фӯти қалби Фики злти ъзоимаҳ

نوری گفت: دی همه روز باخضر می‌گفتم و دوست می‌شنید و می‌پسندید یا نه، زبان من خشک گردید. شیخ الاسلام گفت: که نوری از وجد می‌گفت و سمنون از رشک. سمعت شیخ الاسلام رضی اللّه عنه یقول سمعت ابالقاسم بشر بن محمدبن عبداللّه بن عبیداللّه الخطیب الصوفی السیاح الا بیوردی فی رجب سنه اربع عشرة و اربعمائة، یقول سمعت اباعلی المغازلی الاصم البغدادی٭ بالاهوازو کان اتا علیه مائة سنه، یقول سمعت ابا الحسین النوری یقول بناجیک سرقام فی القلب قائمه علی فوت قلب فیک ضلت عزایمه

Қоли алнўрӣ : аззикри мо ғоби алзокри фии аззикр . Ва қоли алшблии ٭и аззикри молозкраҳ . Ва қоли зўолнўни ٭и аззикри вуҷӯди алмзкўр . Ва қили алнўрӣ : ҳлоўаҳи улвусули мамзуҷи бмрораҳи алонқтоъ . Ва сӣли алнўрии ани наъти алФқири алмтҳққи фии фақараи Фқол : алскўн ъанд алъдм , волбзл ва алоисор ъанд алўҷўду қоли алнўрӣ : ?назарети иўмои илои алнўр , Флми азали назари илайҳ ҳатто срти злки алнўр . Флми азали назари илайҳ ҳатто срти злки алнўр .

قال النوری: الذکر ما غاب الذاکر فی الذکر. و قال الشبلی ٭ الذکر مالاذکره. و قال ذوالنون ٭ الذکر وجود المذکور. و قیل النوری: حلاوة الوصول ممزوج بمرارة الانقطاع. و سئل النوری عن نعت الفقیر المتحقق فی فقره فقال: السکون عند العدم، والبذل و الایثار عند الوجود و قال النوری: نظرت یوماً الی النور، فلم ازل نظر الیه حتی صرت ذلک النور. فلم ازل نظر الیه حتی صرت ذلک النور.

Нурӣ гуфт : кӣ маъсияти худованд , тӯҳмат тоъатаст ,у тоъати худованди тӯҳмати маъсият .

نوری گفت: کی معصیت خداوند، تهمت طاعتست، و طاعت خداوند تهمت معصیت.