Номи ваии Саиди бен саъди Исмоили бен Саиди бен Мансури алҳирии алнисобўрии асл ӯ аз рай бӯдааст . Шогирди шоҳи шуҷоъу боҳФси ҳаддод . Ва бо яҳёи маози розӣ суҳбат карда буд эмому ягонаи вақт буд , устоди ншопўрён буд тариқату сират некӯ донистӣу мъомлти росту тариқи тасаввуф .

نام وی سعید بن سعد اسماعیل بن سعید بن منصور الحیری النیسابوری اصل او از ری بوده است. شاگرد شاه شجاع و باحفص حداد. و با یحیی معاذ رازی٭ صحبت کرده بود امام و یگانهٔ وقت بود، استاد نشاپوریان بود طریقت و سیرت نیکو دانستی و معاملت راست و طریق تصوف.

Бо шоҳи шуҷоъ бншопўр омад , боҳФси ҳаддод виро гуфт : ки ӣнҷо боист ки шоҳи онҷои иштиғол ва аёл дорад , ту касе надорӣ ,у шоҳ май бозгашт , вўии ббоҳФси боистоду боҳФси вирои маҷлиси ниҳод ,у гўрўӣ дар нашопӯраст дар санаи смону тсъин вмоӣтин бирафт азднёи фии рабиъи алаввал .

با شاه شجاع بنشاپور آمد، باحفص حداد ویرا گفت: که اینجا بایست که شاه آنجا اشتغال و عیال دارد، تو کسی نداری، و شاه می‌بازگشت، ووی بباحفص بایستاد و باحفص ویرا مجلس نهاد، و گوروی در نشاپور است در سنه ثمان و تسعین ومائتین برفت ازدنیا فی ربیع الاول.

Виро гуфтанд : ки ҷавонмардон каёнанд ? гуфт : эшон ки худро на бенанд . Ва ҳам вай гуфтааст : алшўқи ман шароеъи алмҳбаҳи виро суханон бисёраст дар мъомлти некӯ . Ва машойих нашопӯр ба вай нисбат кунанд пас боҳФс вўӣ эмомасту мтқдأи раббонӣ . Гуфтаанд : ки раббонӣ ӯ буд ки шогирдонро бкминаҳи илми бпрўрду мъомлти некӯ , то қавӣ шавад илми маинро .

ویرا گفتند: که جوانمردان کیانند؟ گفت: ایشان که خود را نه بینند. و هم وی گفته است: الشوق من شرایع المحبة ویرا سخنان بسیارست در معاملت نیکو. و مشایخ نشاپور به وی نسبت کنند پس باحفص ووی امامست و متقدأ ربانی. گفته‌اند: که ربانی او بود که شاگردان را بکمینه علم بپرورد و معاملت نیکو، تا قوی شود علم مهین را.

Вўӣ чунон бӯда . Дар сухан заъифаст аммо дар мъомлти қавӣ ,у таъзими шаръу одобу сирати некӯӣ .

ووی چنان بوده. در سخن ضعیف است اما در معاملت قوی، و تعظیم شرع و آداب و سیرت نیکوی.

Вай гуфтааст : алтҳоўни боломри ман қуллаи алмърФаҳи боломр

وی گفته است: التهاون بالامر من قلة المعرفة بالآمر