Сайид бӯда ҳоди алнзр , номи ваии съидбни саломи алмғрбӣ , аз панҷуми табақа , бимика бӯда бншопўр омад шогирди бўолҳсни соиғи динўри٭и гӯри вай дар нашопӯраст паҳлавии бўъсмони ҳири٭у бўъсмони насибӣ . Ҳар се паҳлавӣ якдигаранд .

سید بوده حاد النظر، نام وی سعیدبن سلام المغربی، از پنجم طبقه، بمکه بوده بنشاپور آمد شاگرد بوالحسن صایغ دینوری٭ گور وی در نشاپور است پهلوی بوعثمان حیری٭ و بوعثمان نصیبی. هر سه پهلوی یکدیگراند.

Ва бўъсмони мағрибӣ аз ноҳити қирвон мағриб бӯда ва бимика бӯда солҳо муҷовир . Шайх вақт бӯда ва ягонаема машойиху Сайид алўқт бимика буду шайхи эшон буд онҷои виро қисса афтод бншопўр омад « санаи аҳадӣ ва сабъин » онҷо буд солҳо , ва бншопўр бирафт дар санаи сулс ва сабъину слсмоӣаҳ . Ва суҳбат карда буд бобълии котибу ҳабиби мағрибӣу бўъмрўи зҷоҷ ва бо ёқӯби наҳри ҷӯрӣ « дида буд »у соҳиби каромоти зоҳир буду фаросати тез .

و بوعثمان مغربی از ناحیت قیروان مغرب بوده و بمکه بوده سالها مجاور. شیخ وقت بوده و یگانهٔ ایمهٔ مشایخ و سید الوقت بمکه بود و شیخ ایشان بود آنجا ویرا قصه افتاد بنشاپور آمد «سنه احدی و سبعین» آنجا بود سالها، و بنشاپور برفت در سنه ثلث و سبعین و ثلثمائه. و صحبت کرده بود بابعلی کاتب٭ و حبیب مغربی و بوعمرو زجاج و با یعقوب نهر جوری٭ «دیده بود» و صاحب کرامات ظاهر بود و فراست تیز.

Шайх алислом гуфт : ки ҳусайни кўошонӣ маро гуфт , ки шайхи бўъсмон мағрибӣ гуфт : ани рӯз ки ман аз дунё биравам , Фриштгон хок пошанд

شیخ الاسلام گفت: که حسین کواشانی مرا گفت، که شیخ بوعثمان مغربی گفت: ان روز که من از دنیا بروم، فریشتگان خاک پاشند

Ҳусайн гуфт : чун вай бирафт . Ман ҳозир будам дар нашопӯр , каси касро бандед аз гирду хок .

حسین گفت: چون وی برفت. من حاضر بودم در نشاپور، کس کس را بندید از گرد و خاک.

Шайх алислом гуфт : кӣ ваии сӣ сол дар Макка буд , дар ҳарам бўл накарда ҳурмати ҳарамро . Бўъсмн гуфт : лои иҷиӣии ҳозои алои броиҳаҳи алдм . Вўӣ гуфт : алоъткоФи ҳифзи алҷўорҳи таҳти алоўомр . Ҳам вай гуфт , ҳар ки суҳбати тавонгарон бар суҳбат даравишон гузинад , аллоҳи таъолии вирои бмрги дил мубтало кунад . Ва ҳам вай гуфт : ки маъсият ба аз даъвӣ , ки осӣ ҳамеша дар талаб тавба бошаду муддаии Миср буд дар ҳоли даъвӣ дар мҳбти ҳоли худ ва ҳам вай гуфт : ки мақомот адабиётанд бўъсмон мағрибӣ гуфт : фаро талҳа набалӣу ҳў .

شیخ الاسلام گفت: کی وی سی سال در مکه بود، در حرم بول نکرده حرمت حرم را. بوعثمن گفت: لا یجیئی هذا الا برایحة الدم. ووی گفت: الاعتکاف حفظ الجوارح تحت الاوامر. هم وی گفت، هر که صحبت توانگران بر صحبت درویشان گزیند، اللّه تعالی ویرا بمرگ دل مبتلا کند. و هم وی گفت: که معصیت به از دعوی، که عاصی همیشه در طلب توبه باشد و مدعی مصر بود در حال دعوی در محبط حال خود و هم وی گفت: که مقامات ادبیات‌اند بوعثمان مغربی گفت: فرا طلحه نبلی و هو.