Алнблӣ , кунӣа АбуМуҳамад , ман кбори асҳоби абии Усмони ҳири٭и моти санаи аснин ва слсмоӣаҳ гуфт : ки хоҳии турои панди даҳум ? ки панҷоҳ соласт бо халқ май даҳуми буна мепазирад гуфт хоҳам . Гуфт , тӯҳмат бар кирдори худ на то қимат гирад ,у тӯҳмат аз халқи бргбр , то ҷанг бархезад .

النبلی، کنیه ابومحمد، من کبار اصحاب ابی عثمان حیری٭ مات سنه اثنین و ثلثمائة گفت: که خواهی ترا پند دهم؟ که پنجاه سالست با خلق می‌دهم بنه می‌پذیرد گفت خواهم. گفت، تهمت بر کردار خود نه تا قیمت گیرد، و تهمت از خلق برگبر، تا جنگ برخیزد.

Шайх алислом гуфт , ки суҳбат бо аллоҳ се ҳарфаст , бдидни фазл ӯу айби худ ,у узри халқ . Инро чаҳорум нест . Узри халқи байн ! ки он май буд ки ӯ мехоҳад . Эшон зери қадару ҳукм ӯ музтаранд . Ва айби худ байн ! то миннат ёд ояд .

شیخ الاسلام گفت، که صحبت با اللّه سه حرفست، بدیدن فضل او و عیب خود، و عذر خلق. این را چهارم نیست. عذر خلق بین! که آن می‌بود که او می‌خواهد. ایشان زیر قدر و حکم او مضطراند. و عیب خود بین! تا منت یاد آید.

Шайх алислом гуфт ки бўъсмон насибӣ гуфт : ки асад насибӣ гуфт ки шблӣ гуфт : ки дасти басар бо ёқӯб май доне фурӯд оварадам , дарони вақт буд ки бмср ме шудам

شیخ الاسلام گفت که بوعثمان نصیبی گفت: که اسد نصیبی گفت که شبلی گفت: که دست بسر با یعقوب می‌دانی فرود آوردم، درآن وقت بود که بمصر می‌شدم

Гуфтам : ҷбрки аллоҳи ҳеҷ мӯӣ набӯд бар тани вай ки нагуфт омин « вслм »

گفتم: جبرک اللّه هیچ موی نبود بر تن وی که نگفت آمین «وسلم»