Номи ваии Аҳмади бен мсрўқи алтўсии скни ббғдоду моти баҳо , дар санаи тсъу тсъину моӣтин « ва гуфтанд ки дар сифри санаи смону тсъин » валлоҳи аълам ,

نام وی احمد بن مسروق الطوسی سکن ببغداد و مات بها، در سنه تسع و تسعین و مائتین «و گفتند که در صفر سنه ثمان و تسعین» واللّه اعلم،

Ҷунайд аз вай ҳикоят кунад , аз устодони буъалӣ рӯдборӣаст шогирди ҳориси муҳосибӣу сиррии сиқтӣу Муҳамади бен Мансуру Муҳамади бен алҳусайн албрҷлонӣ , боэшон суҳбат карда , аз қадямон машойих қавмасту аҷалаи эшон .

جنید از وی حکایت کند، از استادان بوعلی رودباری است شاگرد حارث محاسبی و سری سقطی و محمد بن منصور و محمد بن الحسین البرجلانی، باایشان صحبت کرده، از قدیمان مشایخ قومست و اجلهٔ ایشان.

Шайх алислом гуфт қудси аллоҳи рӯҳа : ки бўолъбоси мсрўқ Бағдодӣ гуяд : ки шаб шанбе нишаста будед ва мо дар брмн май грстид аз събӣӣ ки ман аз намози одинаи боз омада будед . Ва аз баси перон ки дида будеду суханон ки ашнидаҳ будед .

شیخ الاسلام گفت قدس اللّه روحه: که بوالعباس مسروق بغدادی گوید: که شب شنبه نشسته بودید و ما در برمن می‌گرستید از صعبئی که من از نماز آدینه باز آمده بودید. و از بس پیران که دیده بودید و سخنان که اشنیده بودید.

Сӣли ани алтсўФи Фқол : хлўои лосрор ммо манеҳ бадви таъаллуқҳо бмо лӣс манеҳ бад :

سئل عن التصوف فقال: خلوا لاسرار مما منه بدو تعلقها بما لیس منه بد:

Вай гуфт : ман тарки алтдбири ъоши фии роҳаҳ . Шайх алислом гуфт , ки бўолъбоси мӯраи зан Бағдодӣ гуфт : ки хештан машғӯл кун , пеш азон ки турои бшғл ӯ афганд .

وی گفت: من ترک التدبیر عاش فی راحة. شیخ الاسلام گفت، که بوالعباس موره زن بغدادی گفت: که خویشتن مشغول کن، پیش ازان که ترا بشغل او افگند.

Номи ваии мҳмдбн Исмоил гӯйанд . Ки устоди иброҳӣми хавос буд астози иброҳӣми бен шебони Кирмоншоҳӣу бўбкри бикнди٭у бўбкри бикнди٭и шогирди бўолҳсни алии бен рузин ҳрўӣ буд .

نام وی محمدبن اسماعیل گویند. که استاد ابراهیم خواص بود استاذ ابراهیم بن شیبان کرمانشاهی و بوبکر بیکندی٭ و بوبکر بیکندی٭ شاگرد بوالحسن علی بن رزین هروی بود.

Шайх алислом гуфт : кӣ умри бўъбдоллаҳи сдўи бист ва ду сол буд «у умри устоди ваии сдўи бист сол . »у бўолҳсни рузин шогирди Абдулвоҳиди басарӣ буду Абдулвоҳиди зайди шогирди ҳасани басарӣ буд гӯри бўъбдоллаҳи мағрибӣ , бар сари кӯҳи таври синои аизи паҳлавии устоди алии заррин дар рузин дар зери хрнўб « гӯйанд » ки дар санаи тсъ ва сабъин ва моӣтин бирафта « аз дунё , ва дар стар онаст : ки дар санаи тсъу тсъин ва моӣтин бирафт . »

شیخ الاسلام گفت: کی عمر بوعبداللّه صدو بیست و دو سال بود «و عمر استاد وی صدو بیست سال.» و بوالحسن رزین شاگرد عبدالواحد بصری٭ بود و عبدالواحد زید شاگرد حسن بصری٭ بود گور بوعبداللّه مغربی، بر سر کوه طور سینا ایذ پهلوی استاد علی زرین در رزین در زیر خرنوب «گویند» که در سنه تسع و سبعین و مائتین برفته «از دنیا، و در ستر آنست: که در سنه تسع و تسعین و مائتین برفت.»

Шайх алислом гуфт : ки ҳаргизи ваии торикии надида буд , онҷо ки халқро торикӣ будӣ , ӯро равшанӣ будӣ . Вай гуфт : бони худоӣ ки бўъбдоллаҳи мағрибиро бёФрид , ки ар аллоҳи мўнти шаҳват аз ман боз сетанд марои дўстр азон бошад ки акнӯн маро гуяд дар биҳишти шӯ ! ин онаст : кӣ алии бен абӣ толиб гуфт карами аллоҳи виҷҳа

شیخ الاسلام گفت: که هرگز وی تاریکی ندیده بود، آنجا که خلق را تاریکی بودی، او را روشنی بودی. وی گفت: بآن خدای که بوعبداللّه مغربی را بیافرید، که ار اللّه مونت شهوت از من باز ستاند مرا دوستر ازان باشد که اکنون مرا گوید در بهشت شو! این آنست: کی علی بن ابی طالب گفت کرم اللّه وجهه

Ар маро ихтиёр диҳанд ки дар биҳишти шӯ ё дар масҷид , ман дар масҷид шавам , ки биҳишти он ман аизи бнздик ӯ ,у масҷиди он ӯ аизи бнздики ман .

ار مرا اختیار دهند که در بهشت شو یا در مسجد، من در مسجد شوم، که بهشت آن من ایذ بنزدیک او، و مسجد آن او ایذ بنزدیک من.

Шайх алислом гуфт : ки бўъбдоллаҳи мағрибӣ вақте , бар кӯҳи таври сино сухан мегуфт сухан биҷой расед ки гуфт : банда бова чандон наздикӣ ҷӯяд , то он ҳангом ки фард монад фардро санг аз кӯҳ биҷунбеду пораи пор , шуд ва бҳомўн омад .

شیخ الاسلام گفت: که بوعبداللّه مغربی وقتی، بر کوه طور سینا سخن می‌گفت سخن بجای رسید که گفت: بنده باو چندان نزدیکی جوید، تا آن هنگام که فرد ماند فرد را سنگ از کوه بجنبید و پاره پار، شد و بهامون آمد.

Вай гуфт : афзали алоъмоли умраи алоўқоти фии алмўоФқот .

وی گفت: افضل الاعمال عمرة الاوقات فی الموافقات.

Ва ҳам вай гуфт : мо Фтнти алои ҳзаҳи алтоиФаҳи воҳтрқти бмои Фтнт .

و هم وی گفت: ما فطنت الا هذه الطایفة واحترقت بما فطنت.

Бўъбдоллаҳ мағрибӣ гуяд : ки ин қавм се марданд : якеаст : ки ӯ блоء аришон боздошт , ва дар зери офият ғарқ карда , то осӯда мебинад кӣ эшон бар сари кӯй доъёнанд , медаъват кунанд халқро бовау басӯи ӯ . Ддигри қавмро азлат ва хилват додаанд аз халқ , то айб эшон набенанд ки эшон шФиъоннди халқро .

بوعبداللّه مغربی گوید: که این قوم سه مرداند: یکیست: که او بلاء اریشان بازداشت، و در زیر عافیت غرق کرده، تا آسوده می‌بیند کی ایشان بر سر کوی داعیان‌اند، می دعوت کنند خلق را باو و بسوی او.ددیگر قوم را عزلت و خلوت داده‌اند از خلق، تا عیب ایشان نبینند که ایشان شفیعانند خلق را.

Ва сдигр қавм мардӣаст ки кӯҳи балои барояшони рехта , ва дид варии хеш азишон боз нагирифта , то дарон хуш мебошанд .

و سدیگر قوم مردیست که کوه بلا برایشان ریخته، و دید وری خویش ازیشان باز نگرفته، تا دران خوش می‌باشند.

Шайх алислом гуфт . ӯ ин қавми се гуруҳ кард якеро либос бало кард ддигрро хилвату азлатро аз халқ ҷудо кард . Ва сдигрро худии худро якто кард . Ман лами икни Фонёи ани ҳазза . . . Алоёт .

شیخ الاسلام گفت. او این قوم سه گروه کرد یکی را لباس بلا کرد ددیگر را خلوت و عزلت را از خلق جدا کرد. و سدیگر را خودی خود را یکتا کرد. من لم یکن فانیا عن حظه... الایات.

Шайх алислом гуфт : ки сӯхтӣаст орзӯманди ту ӯроамоне , ё аз хештан рустааст ва ту ӯро зиндагонӣ ! ё мФрўраст аз зиндони ошкоро дар зиндон наоне . Ман алмтқдмин : шайх алислом гуфт ки ном :

شیخ الاسلام گفت:که سوختیست آرزومند تو او را امانی، یا از خویشتن رسته است و تو او را زندگانی! یا مفرور است از زندان آشکارا در زندان نهانی. من المتقدمین: شیخ الاسلام گفت که نام: