Алмҳби эмоми алмҳбаҳ . Ва гуфтаанд : кӣ смнўни бен Абдуллоҳи Абулҳасани алхўос ва низ гуфтаанд : кӣ кунят абӯи Абулқосим буд . Вақте худро каззоб ном карда буд то на гуфтандӣ ки каззоб , бози ннгрстӣ . Смнўн алмҳб гӯйанд виро , ки вай ягонааст дар илми муҳаббат кӣ ҳамаи умр азон гуфт

المحب امام المحبة. و گفته‌اند: کی سمنون بن عبداللّه ابوالحسن الخواص و نیز گفته‌اند: کی کنیت ابو ابوالقاسم بود. وقتی خود را کذاب نام کرده بود تا نه گفتندی که کذاب، باز ننگرستی. سمنون المحب گویند ویرا، که وی یگانه است در علم محبت کی همه عمر ازان گفت

Босиррии сиқтӣ суҳбат кардау Маҳмадалии қассобу АбуАҳмади алқлонси٭ . Аз ақрони ҷунайд ва нурӣаст аз мҳинони машойих Ироқ бӯда , пас ҷунайд бирафта аз дунё .

باسری سقطی صحبت کرده و محمدعلی قصاب و ابواحمد القلانسی٭. از اقران جنید و نوریست از مهینان مشایخ عراق بوده، پس جنید برفته از دنیا.

Смнўн гуяд : ки муҳаббати раҳеро софӣ нашавад то зиштӣ бар олам наниҳад воншд :

سمنون گوید: که محبت رهی را صافی نشود تا زشتی بر عالم ننهد وانشد:

Шайх алислом гуфт қудси аллоҳи рӯҳа : кӣ смнўнро диданд бар лабу ҷлаҳ , қзиб бар рон худ мехонд , ин абёт мехонд , варони ваии бдридаҳ буд ва хӯн мерафт , вўӣ на огоҳ :

شیخ الاسلام گفت قدس اللّه روحه: کی سمنون را دیدند بر لب و جله، قضیب بر ران خود می‌خواند، این ابیات می‌خواند، وران وی بدریده بود و خون می‌رفت، ووی نه آگاه:

Бўъсмони ҳири٭ бар ҷавонӣ шуд бемор буд , он ҷавон гуфт : вай гуфт : аз ки ? ҷавон гуфт : вох ! вай гуфт бо кӣ мардӣ аз роҳиб пурсед : ки бнздики шумо беҳтари чиз ки аллоҳ ёўнд чист ? гуфт : дил ки азу битарсад гуфт : ки азин гузашт . Ҷон ки ӯ бинад гуфт : ки ин набӯд . Гуфт : тан ки ӯ пурситад :

بوعثمان حیری٭ بر جوانی شد بیمار بود، آن جوان گفت: وی گفت: از که؟ جوان گفت: واخ! وی گفت با کی مردی از راهب پرسید: که بنزدیک شما بهتر چیز که اللّه یاوند چیست؟ گفت: دل که ازو بترسد گفت: که ازین گذشت. جان که او بیند گفت: که این نبود. گفت: تن که او پرستد:

Шайх алислом гуфт : ки дар варақи суфиён дил нест дар варақи суфиёни сухан аз ҷонаст , он на ҷонаст , ҷон ҳам нест , аммо дар тариқи рашки баҳона бар ҷонаст

شیخ الاسلام گفت: که در ورق صوفیان دل نیست در ورق صوفیان سخن از جان است، آن نه جانست، جان هم نیست، اما در طریق رشک بهانه بر جانست

Шайх алислом гуфт : ки рӯзӣ смнўн гуфт :

شیخ الاسلام گفت: که روزی سمنون گفت:

Маро махонед ҷузи каззоб , то вирои нгФтндӣ ки музоби бози ннгрстии шайх алислом гуфт разии аллоҳи анҳу : ки :

مرا مخوانید جز کذاب، تا ویرا نگفتندی که مذاب باز ننگرستی شیخ الاسلام گفت رضی اللّه عنه: که:

Шайхи зҳрўн

شیخ زهرون

Бмғрб буд , шайхи мағриб буд , аз аҳли атроблс аз ақрони Музаффари крмоншоҳи٭ бо якдигар дар суҳбат бимика рафтаанд . Зҳрўни фарои пешу мазҳари пас ӯ ,у саййидаи зани Музаффари пас эшон ,у ҳамаи бҷмлаҳ бар Макка бирафта андоз дунё . Бўъбдоллаҳ мғрби٭ гуяд : ки ҳеҷ фаннӣ надидаам аз Фтён чун зҳрўни шайх алислом гуфт : ки вақте бтмошои берун шуда буд , бо ҷамоатӣ аз даравишон . Ин ду байт бар хонданд :

بمغرب بود، شیخ مغرب بود، از اهل اطرابلس از اقران مظفر کرمانشاهی٭ با یکدیگر در صحبت بمکه رفته‌اند. زهرون فرا پیش و مظهر پس او، و سیده زن مظفر پس ایشان،و همه بجمله بر مکه برفته انداز دنیا. بوعبداللّه مغربی٭ گوید: که هیچ فنی ندیده‌ام از فتیان چون زهرون شیخ الاسلام گفت: که وقتی بتماشا بیرون شده بود، با جماعتی از درویشان. این دو بیت بر خواندند:

Ваии бхрўшиду бонгӣ чанд бикраду лухтӣ шӯр кард ва бозгашт гуфт : ман тамошои худ бкрдм

وی بخروشید و بانگی چند بکرد و لختی شور کرد و بازگشت گفت: من تماشای خود بکردم

Шайх алислом гуфт : дар китоби Аҳмади бен алҳўорӣ дидам , ки :

شیخ الاسلام گفت: در کتاب احمد بن الحواری دیدم، که: