Дидам дар чаҳор тоқӣ азон гӯр нишаста , даст бар зонуӣ худ мезад ва бо худ чизе мегуфт . Фаро шудам салом кардам , съдўн гуфт :у алайкуми ассаломи ато ва ман кашфи ънки алғто ? пас гуфт : атои он чаҳ қавманд нафхи фӣ алсўрам бъсри мо фии алқбўр ? гуфтам : бостсқо омадаанд , танагӣ афтодааст . Гуфт : ту бо эшон омада ? гуфтам : оре . Гуфт : бқлб самовӣам бқлби хоўӣ ? гуфт : хоҳӣ ки ман он туро бихоҳам то боз гардид . Гуфтам : хоҳам чаро нахоҳам гуфт : худовандо ! бони рози ду шинаи ман бар ту . Борон дар устод ва гуфт : ато ! то трбнди Марв ки то нтрбнд , набояд шуд .

دیدم در چهار طاقی ازان گور نشسته، دست بر زانوی خود می‌زد و با خود چیزی می‌گفت. فرا شدم سلام کردم، سعدون گفت: و علیکم السلام عطا و من کشف عنک الغطا؟ پس گفت: عطا آن چه قوم‌اند نفخ فی الصور ام بعثر ما فی القبور؟ گفتم: باستسقا آمده‌اند، تنگی افتاده است. گفت: تو با ایشان آمدهٔ؟ گفتم: آری. گفت: بقلب سماوی‌ام بقلب خاوی؟ گفت: خواهی که من آن ترا بخواهم تا باز گردید. گفتم: خواهم چرا نخواهم گفت: خداوندا! بآن راز دو شینهٔ من بر تو. باران در استاد و گفت: عطا! تا تربند مرو که تا نتربند، نباید شد.