Кунӣа Абулҳасан , мардӣ бузург бӯда , ва аз қадямони машойихи сипоҳон , шогирди Муҳамади Юсуфи банно буд , аз ақрон ҷунайд бӯда , ӯро буии макотибату рисолат буд , бо ибни мъдону боБутуроби нхшби٭ суҳбат карда буд . Умру Усмони ?маккейро ки май сӣ ҳазор дирами вом баромад бимика , ваии ҳамаи онбдод бе огоҳии вай сафина бимика фиристод алқсаҳ : алӣ саҳл гуяд : на ҳалоласт басӯии мо , кӣ ин тайифаро даравишон хонанд , ки эшон тавонгарин халқанд .

کنیه ابوالحسن، مردی بزرگ بوده، و از قدیمان مشایخ سپاهان، شاگرد محمد یوسف بنا٭ بود، از اقران جنید بوده، او را بوی مکاتبت و رسالت بود، با ابن معدان و بابوتراب نخشبی٭ صحبت کرده بود. عمر و عثمان مکی٭ را که می سی هزار درم وام برآمد بمکه، وی همه آنبداد بی‌‌آگاهی وی سفینه بمکه فرستاد القصه: علی سهل گوید: نه حلالست بسوی ما، کی این طایفه را درویشان خوانند، که ایشان توانگرین خلق‌اند.

Шайх алислом гуфт : кӣ подшоҳ кӣ ҷомҳоءи некӯи фарои дунё дорон дод Фрҳомаҳи фаро даравишон дод . Ва таоми покизаи фаро эшон дод , мазаи фаро эшон дод . Ллмршдӣ : иъирии қавмии алии алмлбси алдўни алобёт .

شیخ الاسلام گفت: کی پادشاه کی جامهاءٍ نیکو فرا دنیا داران داد فرحامه فرا درویشان داد. و طعام پاکیزه فرا ایشان داد، مزه فرا ایشان داد. للمرشدی: یعیری قومی علی الملبس الدون الابیات.

Алӣ саҳл гуфт : аъози нои аллоҳу аёкми ман ғурури ҳасани алоъмоли маъаи фасоди бўотни алосрор . Ва ҳам вай гуфт : алтсўФи алтбрии ани ман дунаи волтхлии ани ман сўоаҳ ва пурседанд аз вай аз ҳақиқати тавҳид , гуфт : баъӣди ман алзнўни қариби фии алҳқоиқ .

علی سهل گفت: اعاذ نا اللّه و ایاکم من غرور حسن الاعمال مع فساد بواطن الاسرار. و هم وی گفت: التصوف التبری عن من دونه والتخلی عن من سواه و پرسیدند از وی از حقیقت توحید، گفت: بعید من الظنون قریب فی الحقایق.

Ва аншди лбъзҳм :

و انشد لبعضهم:

Шайх алислом гуфт : ки фарои алӣ саҳл гуфтанд : ки ёди дории рӯзи балӣ ? гуфт : чун надорам , гӯйӣ ки дай буд .

شیخ الاسلام گفت: که فرا علی سهل گفتند: که یاد داری روز بلی؟ گفت: چون ندارم، گویی که دی بود.

Шайх алислом гуфт : ки дарин нақсаст , сӯфии родӣу фардо чаҳ буд , он рӯз ҳануз шаб наомад , сӯфӣ дарон рӯзаст , сӯфӣ дар вақтаст ӯ ибни алўқт , ва ӯ ибн алозласт . Ту аз падари зодӣу ориф аз вақт , ту дар хона нишастӣу ориф дар вақт . Ту дар мураккаби саворӣу вай бар вақт . Ту банда вақтеу орифи ашмндаҳ « ошомндаҳ » вақт . Вақт ҷом ӯст ва ту ашмндаҳ « ошомндаҳ » вақт . Орифу сӯфиро дай ва фардо набӯд . ӯ буқат қоимаст ва бар вақт . Мавқуфаст . Сӯфӣ дар азали худ бншидаҳ ,у ани сӯфии вақт ӯ аизу нисбат ӯ мавҷӯд ӯ аизу сӯрат ӯ ҳол ӯ аиз .

شیخ الاسلام گفت: که درین نقص است، صوفی را دی و فردا چه بوَد، آن روز هنوز شب نیامد، صوفی در آن روز است، صوفی در وقت است او ابن الوقت، و او ابن الاَزل است. تو از پدر زادی و عارف از وقت، تو در خانه نشستی و عارف در وقت. تو در مَرکَب سواری و وی بر وقت. تو بندهٔ وقتی و عارف اشمنده «آشامنده» وقت. وقت، جام اوست و تو اشمندهٔ «آشامنده» وقت. عارف و صوفی را دی و فردا نبوَد. او بوقت قایمست و بر وقت موقوفست. صوفی در ازل خود بنشیده، و ان صوفی وقت او ایذ و نسبت او موجود او ایذ و صورت او حال او ایذ.

Шайх алислом гуфт : ки саҳли алии ёр ӯ аиз , кӣ дар сарои Абдуллоҳ муборак шуд гуфт : ин канизакони мутриб чаро бар бом карда ороста , чаро фурӯ нахонӣ ? ибн алмборк гуфт : чунин кунам . Чун берун шуд . Ибн алмборк гуфт : ки вирои бгўшиду дрёўид ки вай акнӯн баравад аз дунё , кӣ онк ӯ дид бар боми ман ҳурон бӯдаанд ,пазира вай фиристоданд аз биҳишт , кӣ бар боми ман ҳеҷ канизак набӯду вай дурӯғ нагӯяд , бгўшиди зуд . Чун берун рафт аз сарой , дар ҳол ҷон бидод .

شیخ الاسلام گفت: که سهل علی یار او ایذ، کی در سرای عبداللّه مبارک٭ شد گفت: این کنیزکان مطرب چرا بر بام کردهٔ آراسته، چرا فرو نخوانی؟ ابن المبارک گفت: چنین کنم. چون بیرون شد. ابن المبارک گفت: که ویرا بگوشید و دریاوید که وی اکنون برود از دنیا، کی آنک او دید بر بام من حوران بوده‌اند، پذیرهٔ وی فرستادند از بهشت، کی بر بام من هیچ کنیزک نبود و وی دروغ نگوید، بگوشید زود. چون بیرون رفت از سرای، در حال جان بداد.

Саҳли алӣ мрўзӣ пурседанд : кӣ аз нўохтҳоءи аллоҳ кӣ банда бидон бинавозад , кадом мааст ? гуфт фароғат . Мустафо гуфт : неъматони мағбуни Фиҳмои касӣри ман алмос : алсҳаҳи волФроғ ва ин саҳл алӣ гуяд : алФроғи блоءи ман алблоё . Ва он чунонаст , кӣ шайх алислом гуфт : кӣ касеро тақво бирав на ғолиб буд , вирои шуғл ба аз фироқ бошад то аз фароғати виро бало нахезад . Чунонк гуфтаанд лақади ҷалби алФроғи алейк шғло٭у асбоби алблои ман алФроғ

سهل علی مروزی پرسیدند: کی از نواختهاء اللّه کی بنده بدان بنوازد، کدام مه است؟ گفت فراغت. مصطفی گفت : نعمتان مغبون فیهما کثیر من الماس: الصحة والفراغ و این سهل علی گوید: الفراغ بلاء من البلایا. و آن چنان است، کی شیخ الاسلام گفت: کی کسی را تقوی برو نه غالب بود، ویرا شغل به از فراغ باشد تا از فراغت ویرا بلا نخیزد. چنانک گفته‌اند لقد جلب الفراغ علیک شغلا٭ و اسباب البلا من الفراغ

Аммо ӯ ки муттақе буд ,у вараъ ва дил дорад , вирои фароғат малик бошад бебаҳоу фароғати дил , хонаи суҳбат ҳақ бошаду дарвешии дӯкони ин кор . Ибн ҷриҷ гуяд : ҳар ки аз роҳи тариқ азм нест , ӯро вари зиёдат рӯй нест .

اما او که متقی بود، و ورع و دل دارد، ویرا فراغت ملک باشد بی‌بها و فراغت دل، خانهٔ صحبت حق باشد و درویشی دوکان این کار. ابن جریج گوید: هر که از راه طریق عزم نیست، او را ور زیادت روی نیست.