Шайх алислом гуфт : на ҳаллоҷ буд чун ҳусайни Мансури шогирди Муҳамади бен Юсуфи банно буд босФҳони шайхи аббоси фақир маро гуфт , ки абдулазиз мрғрӣ гуфт , кӣ бўолҳсин мроғӣ гуфт : кӣ алии Ҳамза ҳаллоҷ гуфт :

شیخ الاسلام گفت: نه حلاج بود چون حسین منصور٭ شاگرد محمد بن یوسف بنا٭ بود باصفهان شیخ عباس فقیر مرا گفت، که عبدالعزیز مرغری گفت، کی بوالحسین مراغی گفت: کی علی حمزهٔ حلاج گفت:

Ки ман брўзгор , бнздики Муҳамади Юсуф розҳ٭ мебудам бспоҳон , ва бо ӯ менишастам , ва ӯ дар илми ҳалол хӯрдан , фаровон гуфтӣ , аз ҳикоёт ӯ менавиштам . Вақте аз наздик вай бирафтам , ба ҳаҷ шудам , чун бозгаштами ббсраҳи расидам , хабари вафоти Муҳамади Юсуф ббсраҳ расед , бағами расидам ки сифат натавонам кард гуфтам : сафоҳони маро бар нтобад , ббсраҳ бинишастам бнздики шогирдони саҳл тстрӣ мебудам . Эшон аз вай ҳикоят мекарданд , ва аз суханони вай чизе мегуфтанд , вақте ки суханӣ рафтӣ ки маро хуш омадӣ , ва ман уммӣ будам аз касе хўостмӣ ки он маро бинвиштӣ рӯзӣ бар карони об , таҳорат мекардам , он коғазҳо аз остини ман дар об афтод ва табоҳ шуд , ранҷӣ расед брмн , кӣ онро аз рӯзгори дароз , фаро ҷамъ карда будам . Он шаби саҳли тстри٭ро бихоб дидам , маро гуфт : эй муборак ! ранҷа шудӣ ? ки он дафтарҳои ту дар об афтод . Гуфтам : оре эй устод ! гуфт ҳақи дӯстӣ аз суханон ,у ҳақи аллоҳ аз худ талаб накунӣ ,у ҳақи дӯстон ӯ . Гуфтам : эй устод ! марои тоқат ин нест . Дарин сухан будем , ки Мустафоро дидам , кӣ меомад бо ҷамоатӣ аз ёрон аз асҳоби сафаи ман чун ӯро бидидам аз шодии давидами фарои пеш ӯ , Мустафо дар ман хандид гуфт : чаро нагӯйӣ ин садиқро яъне саҳли тстриро : ки дӯстии ин тайифа ва ин суханон , худ айн ҳақиқатаст . Бидон мемонаст , кӣ Мустафои омада буд , кӣ бо саҳл азон гуяд саҳл гуфт : астағфируллоҳ , ё расӯли аллоҳ ! Мустафо бихандед бар шодӣ аз хоб бедор шудам .

که من بروزگار، بنزدیک محمد یوسف رازه٭ می‌بودم بسپاهان، و با او می‌نشستم، و او در علم حلال خوردن، فراوان گفتی، از حکایات او می‌نوشتم. وقتی از نزدیک وی برفتم، به حج شدم، چون بازگشتم ببصره رسیدم، خبر وفات محمد یوسف ببصره رسید، بغم رسیدم که صفت نتوانم کرد گفتم: صفاهان مرا بر نتابد، ببصره بنشستم بنزدیک شاگردان سهل تستری می‌بودم. ایشان از وی حکایت می‌کردند، و از سخنان وی چیزی می‌گفتند، وقتی که سخنی رفتی که مرا خوش آمدی، و من امی بودم از کسی خواستمی که آن مرا بنوشتی روزی بر کران آب، طهارت می‌کردم، آن کاغذها از آستین من در آب افتاد و تباه شد، رنجی رسید برمن، کی آنرا از روزگار دراز، فرا جمع کرده بودم. آن شب سهل تستری٭ را بخواب دیدم، مرا گفت: ای مبارک! رنجه شدی؟ که آن دفترهای تو در آب افتاد. گفتم: آری ای استاد! گفت حق دوستی از سخنان، و حق اللّه از خود طلب نکنی، و حق دوستان او. گفتم: ای استاد! مرا طاقت این نیست. درین سخن بودیم، که مصطفی را دیدم ، کی می‌آمد با جماعتی از یاران از اصحاب صفه من چون او را بدیدم از شادی دویدم فرا پیش او، مصطفی در من خندید گفت: چرا نگویی این صدیق را یعنی سهل تستری را: که دوستی این طایفه و این سخنان، خود عین حقیقت است. بدان می‌مانست، کی مصطفی آمده بود، کی با سهل ازان گوید سهل گفت: استغفراللّه، یا رسول اللّه! مصطفی بخندید بر شادی از خواب بیدار شدم.

Шайх алислом гуфт : ки ин кори ин кораст дӯстии ин суханону дӯстии ин қавм , айн ин кораст комстид ки инкори барин кори ин кор будед ки ар ҳақиқати ҳичиз муҷоз наравад .

شیخ الاسلام گفت: که این کار این کار است دوستی این سخنان و دوستی این قوم، عین این کارست کامستید که انکار برین کار این کار بودید که ار حقیقت هیچیز مجاز نرود.