Илоҳӣ ! туро онкас бинад ки туро дид

الهی! ترا آنکس بیند که ترا دید

Вўӣ туро дид кӣ ду гетӣ виро нобидид

ووی ترا دید کی دو گیتی ویرا نابدید

Ва туро дид кӣ нодида писандид

و ترا دید کی نادیده پسندید

Пас аз он туро надид кӣ бхўиштн дид

پس از آن ترا ندید کی بخویشتن دید

Дидор ки чашму дил дарав нобидид

دیدار که چشم و دل درو نابدید

Дидор инаст ва дарозноӣ бибаред

دیدار اینست و درازنای ببرید

Чашми ғариқ аз барӣ об надид

چشم غریق از بری آب ندید

Онкас кӣ турои бик дида дид , чаҳ дид ?

آنکس کی ترا بیک دیده دید، چه دید؟

Ва ӯ туро дид , кӣ ҳама ӯ дар дидор нобидид

و او ترا دید،کی همهٔ او در دیدار نابدید

Вази нгрстн ӯ боз омад , кӣ туро бахуд дид

وز نگرستن او باز آمد، کی ترا بخود دید

Мискин ӯ ки туро дид ва надид !

مسکین او که ترا دید و ندید!

Туро бтў боист дид .

ترا بتو بایست دید.

Бихӯрад дид ончӣ ҷуст надид , баҳра худ дид

بخورد دید آنچه جست ندید،بهرهٔ خود دید

Бтар онаст ки розӣаст бончаҳ дид .

بتر آنست که راضیست بآنچه دید.

Орифи худро гум кард к туро дид

عارف خود را گم کرد ک ترا دید

Дидор онаст ва дарозноӣ бурид

دیدار آنست و درازنای برید

Воншднои аломоми лнФсаҳ

وانشدنا الامام لنفسه

БоҳФс ҳаддод гуфт : кӣ себ надидан ҷаҳласт , локини босабаби бмондн ширкаст . Шайх алислом гуфт : кӣ илми орифро пой бандаст , локини ориф беилм деваст . Шайх алислом гуфт кӣ :

باحفص حداد گفت: کی سیب ندیدن جهل است، لکن باسبب بماندن شرک است. شیخ الاسلام گفت: کی علم عارف را پای بند است، لکن عارف بی‌علم دیو است. شیخ الاسلام گفت کی:

Аҳмади бўолҳўории шогирд бо сулаймон буд , чунин гуяд : кӣ вақте бо сулаймонро гуфтам : ки брўзгори ман аз дӯстдории авлиёъи аллоҳ беш аз он шодӣ меомадӣ ва лиззат меёфтӣ ки акнӯн . Бо сулаймон ҷавоб дод гуфт : рости он аввали чунон буд , охири шоғил падед ояд .

احمد بوالحواری شاگرد با سلیمان بود، چنین گوید: کی وقتی با سلیمان را گفتم: که بروزگار من از دوستداری اولیاء اللّه بیش از آن شادی می‌آمدی و لذت می‌یافتی که اکنون. با سلیمان جواب داد گفت: راست آن اول چنان بود، آخر شاغل پدید آید.

Шайх алислом гуфт қудси аллоҳи рӯҳа : кӣ аввали ин кори бас хушаст ва бо лиззату роҳат ,у зиндагонии ҳама рӯҳасту шодӣ , то марди пой дар дом ояд ҳар гуҳи дарин кор ояд , охири ин бова бози намоянду мақомот чунинаст , як нишеб ва як фароз .

شیخ الاسلام گفت قدس اللّه روحه: کی اول این کار بس خوش است و با لذت و راحت، و زندگانی همه روح است و شادی، تا مرد پای در دام آید هر گه درین کار آید، آخر این باو باز نمایند و مقامات چنین است، یک نشیب و یک فراز.

Ва бўбкри каттонӣ ٭ гуяд : кӣ мақомоти яке нураст ва яке зулмат , яъне яке рӯҳу осоишу зиндагонӣ , ва яке нокомӣу ранҷ . Яке таҷаллӣ ва яке иститор . Яке ҷамъ ва яке тафарруқат . Онкас ки аввали даройад , охир бова намоянд , пеш он бибинаду ҳамаи никўиҳо ва афзорҳоу зиндагонӣ ва шодӣҳо бинад , ва он нишебҳо ва нокомӣҳо ва тафарруқҳо ва пӯшишҳо он ҳама ки мекашад аз балоҳо ва ранҷҳо бон мекашад , кӣ пеш аз он надида бошад , ва он нашайъ буна бинад . Чун бар гузарад азон малул шаваду онк дар пеш брсидаҳаст азу , томдт тамом шавад , пас пӯшида ошкоро шавад , ва ин пинҳони ҳамаи боҳақ гзордаҳ шавад пас бргзроннд . Ва чун нек монад охири ин кори бовели ин кори Фошўди вўошўд , вазон шавад кӣ аввал бӯда . Ва роҳи баҳақ ҳалқааст азуи даройади боз бо ӯ гардад .

و بوبکر کتانی ٭ گوید: کی مقامات یکی نور است و یکی ظلمت، یعنی یکی روح و آسایش و زندگانی، و یکی ناکامی و رنج. یکی تجلی و یکی استتار. یکی جمع و یکی تفرقت. آنکس که اول درآید، آخر باو نمایند، پیش آن ببیند و همه نیکویها و افزارها و زندگانی و شادیها بیند، و آن نشیبها و ناکامیها و تفرقها و پوششها آن همه که می‌کشد از بلاها و رنجها بآن می‌کشد، کی پیش از آن ندیده باشد، و آن نشی بنه بیند. چون بر گذرد ازآن ملول شود و آنک در پیش برسیده است ازو، تامدت تمام شود، پس پوشیده آشکارا شود، و این پنهان همه باحق گزارده شود پس برگذرانند. و چون نیک ماند آخر این کار باول این کار فاشود وواشود، وزان شود کی اول بوده. و راه بحق حلقه است ازو درآید باز با او گردد.

Ва гуфт : аввали ин кор баҳор монаду бшгўФаҳ , кӣ марди дарави хуш буду тозау брўҳ аммо дайр буна поед , чун бргзрд кормаҳ бошад , аммо дарон садумати иззат буд ва костани ҳзўз , кӣ дар фано боз шавад , то онкӣ зиндагонӣ шавад ,у мард ҳамвора бовели кор худ мегардад ва бон меомаданд ва он хушӣҳо боз мехоҳад кӣ . Вирои осоиши дарон буд ,у ниҳоятро қимат бошад , локини бори бештар буд , чунонкӣ дар ҳайрат дар ҳайрати вўлаҳ боз шавад , ки кор аз тоқати тмиизи бргзрд ,у он қадри сазои раҳе пеш ояд , марди дармонд ҳамвора раст бовел кор мезанад ва дардаст наёяд .

و گفت: اول این کار بهار ماند و بشگوفه، کی مرد درو خوش بود و تازه و بروح اما دیر بنه پاید، چون برگذرد کارمه باشد، اما دران صدمت عزت بود و کاستن حظوظ، کی در فنا باز شود، تا آنکه زندگانی شود، و مرد همواره باول کار خود می‌گردد و بآن می‌آمدند و آن خوشیها باز می‌خواهد کی. ویرا آسایش درآن بود، و نهایت را قیمت باشد، لکن بار بیشتر بود، چنانکه در حیرت در حیرت ووله باز شود، که کار از طاقت تمییز برگذرد، و آنقدر سزای رهی پیش آید، مرد درماند همواره رست باول کار می‌زند و دردست نیاید.

Абубакр садиқ гуфт кӣ беҳтарини ҳамаи халқи пас пайғомбарони разии аллоҳи анҳуам аҷмин : тӯбои лмни моти фии алнонот яъне чун некӯу хушу хунаку саодати рӯзгор ӯ ки бо абтдоءи иродат бо ҷавори суҳбату тозагӣу сафоӣ вақт баравад аз дунё кӣ дрдири дирангии тағйир аҳвол меуфтад , ва дар сафои кидир майомезад :

ابوبکر صدیق گفت کی بهترین همه خلق پس پیغامبران رضی اللّه عنهم اجمین: طوبی لمن مات فی النانات یعنی چون نیکو و خوش و خنک و سعادت روزگار او که با ابتداء ارادت با جوار صحبت و تازگی و صفای وقت برود از دنیا کی دردیر درنگی تغییر احوال می‌افتد، و در صفا کدر می‌آمیزد:

Вои Наими лои икдраҳи алдҳр .

وای نعیم لا یکدره الدهر.

Ва аншднои аломоми лбъзҳм :

و انشدنا الامام لبعضهم:

Ва Мустафо гуфт : арқи анноси аҳли алимн . Вақте қавмӣ омада буданд аз Яман , қуръон мешунид ва мегиристанд ва бо длҳоءи хушу тоза май зориднд . Онро мегуяд ъзи зикра :тарӣ аъинҳми тФизи ман алдмъи ммои ърФўои ман алҳақ . Абубакри садиқи разии аллоҳи анҳу эшонро дид , чунон хуш омад гуфт : ҳоказо кнои Фқсти улқулуб .

و مصطفی گفت : ارق الناس اهل الیمن. وقتی قومی آمده بودند از یمن، قرآن می‌شنید و می‌گریستند و با دلهاء خوش و تازه می‌زاریدند. آنرا می‌گوید عز ذکره: تری اعینهم تفیض من الدمع مما عرفوا من الحق. ابوبکر صدیق رضی اللّه عنه ایشان را دید، چنان خوش آمد گفت: هکذا کنا فقست القلوب.

Аншоءи лбъзҳм .

انشاء لبعضهم.

Бўмҳмди ҷририи ❊ вақте маҷлис мегуфт яке бархест ва гуфт : эй шайхи дилии доштами баси хушу софӣу вақти софу бонизом , он брмн дар шӯред ва аз ман мноғзи гашт , ҳиялат чист ? ҷавоб дод гуфт : эй ҷавонмард ! биншин ки мо ҳамаи дарин мотам нишастаем , ва ин абёт бар хонд :

بومحمد جریری ❊ وقتی مجلس می‌گفت یکی برخاست و گفت: ای شیخ دلی داشتم بس خوش و صافی و وقت صاف و بانظام، آن برمن در شورید و از من مناغذ گشت، حیلت چیست؟ جواب داد گفت: ای جوانمرد! بنشین که ما همه درین ماتم نشسته‌ایم، و این ابیات بر خواند:

Воншднои аломоми лбъзҳм

وانشدنا الامام لبعضهم