Шайх алислом гуфт : ки абўоҳмдолқлонсӣ аз қадямон машойихаст номи мсъби бен Аҳмади алБағдодӣ . Гӯйанд : ки асли вай аз мрўост . Аз ақрони ҷунайд ва рўим٭ бӯда , устоди мақарӣ буд фии алторих : ҳаҷи АбуАҳмади алқлонсии санаи тсъину моӣтин ва мот бимика бъдолзрФи алҳҷи бқлил .

شیخ الاسلام گفت: که ابواحمدالقلانسی از قدیمان مشایخ است نام مصعب بن احمد البغدادی.گویند: که اصل وی از مرواست. از اقران جنید و رویم٭ بوده، استاد مقری بود فی‌التاریخ: حج ابواحمد القلانسی سنه تسعین و مائتین و مات بمکه بعدالظرف الحج بقلیل.

Шайх алислом гуфт : ки бўоҳмд қлонсӣ гуяд : кӣ рӯзӣ дар миён қавмӣ будам гуфтам : ки аз армн , дар миёни сухан , аз ман бибареданд ки ту гуфтӣ ки он ман . Шайх алислом гуфт : ки на адабаст кӣ дар миёни суфиёни гўӣӣ : он ман наълин ман . Аз одоб эшонаст кӣ худро дар миёни ёрони чизеи малик на бенанди магари бзрўрти зоҳир .

شیخ الاسلام گفت: که بواحمد قلانسی گوید: کی روزی در میان قومی بودم گفتم: که از ارمن، در میان سخن، از من ببریدند که تو گفتی که آن من. شیخ الاسلام گفت: که نه ادبست کی در میان صوفیان گوئی: آن من نعلین من. از آداب ایشانست کی خود را در میان یاران چیزی ملک نه بینند مگر بضرورت ظاهر.

Шайх сервонӣ гуяд : гуҳ чун сӯфӣ гуяд : кӣ наълин ман , аз армн , нигар бичишам дарав нанигарӣ яъне ки ӣнонро малик набошад . Вақте бўоҳмди қлонсии бемори гашту мҳтзр гашт гуфт : худовандо ! агар марои бнздики ту ҳеҷ қӣматӣ будӣ марги ман байни алмнзлин будӣ миёни ду манзил . Касе бмтўорӣ дар ҳуҷра ӯ муттаҳам карданд , виро дар мҳФаҳи беруни бурданд ки бахонаи бўолФзли молик туруқ баранд дар роҳ бамурд .

شیخ سیروانی گوید: گه چون صوفی گوید: کی نعلین من، از ارمن، نگر بچشم درو ننگری یعنی که اینان را ملک نباشد. وقتی بواحمد قلانسی بیمار گشت و محتضر گشت گفت: خداوندا‍! اگر مرا بنزدیک تو هیچ قیمتی بودی مرگ من بین المنزلین بودی میان دو منزل. کسی بمتواری در حجرهٔ او متهم کردند، ویرا در محفه بیرون بردند که بخانهٔ بوالفضل مالک طرق برند در راه بمرد.

Шайх алислом гуфт : вақте ҷавонмардӣ аз зиндагонии навмеди гашту мушфиқони вай аз вай навмед шуданд , эшонро пеш хонд ва гуфт : аз баҳри худои марои бшмо як ҳоҷатаст рўоҳст ? гуфтанд ҳаст бигӯӣ гуфт :гар маро марг ояд аизри маро дар мрғўзни гӯрон бгўр кунед эшон мутаҳайир шуданд ки ин чист , кӣ вай гуфт . Гуфт : худовандоро гуфта будамгар марои наздики ту бо ту ҳеҷ чизаст . Яъне қадреаст марои бтрсўси марги даҳ . Аизр мебиравам донам кӣ маро бова ҳеҷ чиз нест яъне аз қимату қадари дигари нимаи рӯз баӣ падедор омад ва бархест ва бтрсўс шуд ва онҷо бирафт

شیخ الاسلام گفت: وقتی جوانمردی از زندگانی نومید گشت و مشفقان وی از وی نومید شدند، ایشان را پیش خواند و گفت: از بهر خدای مرا بشما یک حاجتست رواهست؟ گفتند هست بگوی گفت: گر مرا مرگ آید ایذر مرا در مرغوزن گوران بگور کنید ایشان متحیر شدند که این چیست، کی وی گفت. گفت: خداوندا را گفته بودم گر مرا نزدیک تو با تو هیچ چیز است. یعنی قدریست مرا بطرسوس مرگ ده. ایذر می‌بروم دانم کی مرا باو هیچ چیز نیست یعنی از قیمت و قدر دیگر نیمه روز بهی پدیدار آمد و برخاست و بطرسوس شد و آنجا برفت