Дӯстӣ нагузашт ҷузи дӯсту дигари ҳамаи овор

دوستی نگذشت جز دوست و دیگر همه آوار٭

Зокиру мазкӯри яке , врсми зикри азуи ёдгор .

ذاکر و مذکور یکی، ورسم ذکر ازو یادگار.

Илоҳӣ ! фарёд аз ёди мадорау дидори бҳнгоми ٭ ва ошноӣӣ бинишону дӯстӣ бепайғом . Ва аз ёди пеш аз муҳаббати волҳии омехтани дарёад .

الهی! فریاد از یاد مداره و دیدار بهنگام ٭ و آشنائی بنشان و دوستی بی‌پیغام. و از یاد پیش از محبت والهی آمیختن دریاد.

Илоҳӣ ! чаҳ ёд кунам кӣ ҳамаи ёрами ٭и ман хирмани нишони худ Фрободи ниҳодами баҳона , ман баҳона чун шавем ٭ ва кӣ гуфт иллатаст чун гӯям ? чаҳ суд аз улувва кӯшишу подоши ٭ ки мавлои фаро бӯданӣ гуфт ки бош .

الهی! چه یاد کنم کی همه یارم ٭ من خرمن نشان خود فراباد نهادم بهانه، من بهانه چون شویم ٭ و کی گفت علتست چون گویم؟ چه سود از علو کوشش و پاداش ٭ که مولی فرا بودنی گفت که باش.

Илоҳӣ ! ҷузи ту туро кӣ ситояд ٭ дар ёди ҷуз аз ту кас намонад

الهی! جز تو ترا کی ستاید ٭ در یاد جز از تو کس نماند

Ҷузи ту туро ки донад ? ٭и ҳеҷ каси натавонад

جز تو ترا که داند؟ ٭ هیچ کس نتواند

Ва ҳар ки туро бахуд ҷӯяд ٭ бар сазои худ фурӯ монад .

و هر که ترا بخود جوید ٭ بر سزای خود فرو ماند.

Турои бтў аз ту туро май ҷӯянди ٭ ва боту бтў аз ту туро мегӯйанд .

ترا بتو از تو ترا می‌جویند ٭ و باتو بتو از تو ترا می‌گویند.

Бинанда гунгаст ва огоҳ гуёст ٭и бино дар дида ғарқаст ва пурканда ҷӯёст . Вола шайх бӯда бсомраҳ , Сайид аз қадямони машойих аз перони сиррии сиқтӣ . Шайх алислом гуфт кӣ шайхи бўолҳсни башарии ٭ маро гуфт : ки шайхи бўолҳсин ҳамадонӣ гуфт , кӣ бўтбиби бен ҷаъфар гуфт , кӣ шуҷоъ сӯфӣ гуфт , ки сиррии сиқтии ٭ : ки бсомраҳ шудам бмсأлаҳи бўолаҳ , солӣ онҷо бимонадам то дар ваии ҷой он ёфтам гуфтам : он маърифат кӣ варои он маърифат нест чист ? гуфт : онки аллоҳи наздиктар ҳамаи чизи донеи бахуду дўстри ҳамаи чиз .

بیننده گنگ است و آگاه گویاست ٭ بینا در دیده غرق است و پرکنده جویاست. واله شیخ بوده بسامره، سید از قدیمان مشایخ از پیران سری سقطی. شیخ الاسلام گفت کی شیخ بوالحسن بشری ٭ مرا گفت: که شیخ بوالحسین همدانی گفت ، کی بوطبیب بن جعفر گفت، کی شجاع صوفی گفت، که سری سقطی ٭: که بسامره شدم بمسأله بواله، سالی آنجا بماندم تا در وی جای آن یافتم گفتم: آن معرفت کی ورای آن معرفت نیست چیست؟ گفت: آنک اللّه نزدیکتر همه چیز دانی بخود و دوستر همه چیز.

Шайх алислом гуфт қудси аллоҳи рӯҳа : кӣ сухани пешинаи тамом буд , дигари атф буд , бози доштану пӯшидан яъне талбисро , то дарон пешина лафз битавонад шунид яъне дар қурб . Азинҷои бмърФти боз бояд шуд . Валлоҳи аълам .

شیخ الاسلام گفت قدس اللّه روحه: کی سخن پیشینه تمام بود، دیگر عطف بود، باز داشتن و پوشیدن یعنی تلبیس را، تا دران پیشینه لفظ بتواند شنید یعنی در قرب. ازینجا بمعرفت باز باید شد. واللّه اعلم.