Номи ваии асҳқи бен Муҳамад , аз уламо машойихаст , суҳбат карда бо ҷунайду умру Усмони ?маккей . Шогирд бо ёқӯби сўси٭и аиз , бимика бӯда ва солҳо муҷовир , ва онҷо бирафта дар санаи сулсину слсмоӣаҳ .
نام وی اسحق بن محمد، از علماء مشایخست، صحبت کرده با جنید و عمر و عثمان مکی. شاگرد با یعقوب سوسی٭ ایذ، بمکه بوده و سالها مجاور، و آنجا برفته در سنه ثلثین و ثلثمائه.
Шайх алислом гуфт : ки ман як тан дидаам , ки мегуфт : ки ман виро дидаам « аммо маро яқин намешавад » боёқӯби наҳр ҷӯрӣ гуфт : ки бойен кор нарисӣ , то бтрки илму амалу халқи бунаи гӯйӣ . Яъне бадалу ҳиммат аз илму хабари бргзрӣ . На онки дасти бози дорӣу амал аз баҳр савоб накунӣ яъне ӯро на бон бе , ва дар муллои холӣ бебозу . Ман тарки хизматро нотавонам ва на бахуди дронм , локин на ӯро на бонм , нҷиноки ман алтлФи болтлФ .
شیخ الاسلام گفت: که من یک تن دیدهام، که میگفت: که من ویرا دیدهام «اما مرا یقین نمیشود» بایعقوب نهر جوری گفت: که باین کار نرسی، تا بترک علم و عمل و خلق بنه گویی. یعنی بدل و همت از علم و خبر برگذری. نه آنک دست باز داری و عمل از بهر ثواب نکنی یعنی او را نه بآن بی، و در ملا خالی بی بازو. من ترک خدمت را ناتوانم و نه بخود درانم، لکن نه او را نه بآنم، نجیناک من التلف بالتلف.
Ва қоли иброҳӣми бен Фотк٭и қоли Абуёқӯб : алднёи баҳри волохраҳи соҳили волмркби алтқўӣ , волнأси алии сафар . Воншди ллнҳри ҷӯрӣ :
و قال ابراهیم بن فاتک٭ قال ابویعقوب: الدنیا بحر والآخرة ساحل والمرکب التقوی، والنأس علی سفر. وانشد للنهر جوری:
Алълм бе втои болъзри ъндк бе
العلم بی وطاً بالعذر عندک بی
Ҳатто актФити Флми тъдли велами телам
حتی اکتفیت فلم تعدل ولم تلم
Ақоми ълмки лии Фоҳтҷи ъндки лӣ
اقام علمک لی فاحتج عندک لی
Мақоми шоҳидати адли ғайри муттаҳам
مقام شاهدت عدل غیر متهم
Ва қолообўиъқўб : мушоҳидаи алорўоҳи таҳқиқ , улқулуби таърифу қол : аърФи анноси биллоҳи ашдҳми тҳирои фӣа . Ва қол : ман ахзи алтўҳиди болтФлиди Фҳўи ани алтриқи баъӣд .
و قالاابویعقوب: مشاهدة الارواح تحقیق، القلوب تعریف و قال: اعرف الناس باللّه اشدهم تحیراً فیه. و قال: من اخذ التوحید بالتفلید فهو عن الطریق بعید.
Шайх алислом гуфт : шайх бо ёқӯби харрот ъсқлонӣ гуяд ки : дар бўолҳсин нурӣ шудам бо мҳбр маро гуфт : эй писар ! май хоҳӣ ки чизеи нависӣ ? гуфтам оре ! гуфт : банавис , брмн имло кард врбдиҳаҳ :
شیخ الاسلام گفت: شیخ با یعقوب خراط عسقلانی گوید که: در بوالحسین نوری٭ شدم با محبر مرا گفت: ای پسر! میخواهی که چیزی نویسی؟ گفتم آری! گفت: بنویس، برمن املا کرد وربدیهه:
Мҳўнои влбстми сўодои мъҷмо
محونا ولبثتم سواداً معجماً
Бтқўими алфози алии аўрқи ҷадад
بتقویم الفاظ علی اورق جدد
Ҳҷбтми баҳои ани фиқҳи мстнбти алнӣ
حجبتم بها عن فقه مستنبط النی
Илои мунтаҳии лғоёти фии сармади алобд
الی منتهی لغایات فی سرمد الابد
Қҳўми бадати ман ғайбаи лъқўи ?лаам
قهوم بدت من غیبة لعقو لهم
ТкосФи амтори ҳўи атлҳои мадад
تکاثف امطار هو اطلها مدد
Ҳадонеи алии тзкор кам нсҳи носеҳ
حدانی علی تذکار کم نصح ناصح
?утӣ кам туро , исФҳни аўроқкми адад
اتی کم ترا،یصفحن اوراقکم عدد