Гирифтам оина то бингарам ҳақиқати ҳол

گرفتم آینه تا بنگرم حقیقت حال

зи заъф хеш набинам дар оинаи тимсол

ز ضعف خویش نبینم در آینه تمثال

Ҳамеша гарем ва ҳеҷаш сабаби нмидонм

همیشه گریم و هیچش سبب نمیدانم

Басони тифлӣ ки оташи гирифта дар чангол

بسان طفلی که آتش گرفته در چنگال

Зҷўри чарх на акнӯн хамидаам ки нахуст

زجور چرخ نه اکنون خمیده ام که نخست

Хамида қомат зойанд модарам чу ҳилол

خمیده قامت زایند مادرم چو هلال

Шикастаи болам аз халқ аз он канора кунам

شکسته بالم از خلق از آن کناره کنم

Канораи гири мурғӣ ки бшкнндши бол

کناره گیر مرغی که بشکنندش بال

Ба ҳеҷ сӯ наниҳодам қадам ки рӯзи сиёҳ

به هیچ سو ننهادم قدم که روز سیاه

Маро наомад монанди соя аз дунбол

مرا نیامد مانند سایه از دنبال

Ҷаҳон ба навъе дар чашми ман шудаи торӣ

جهان به نوعی در چشم من شده تاری

Ки рӯзу шабро байнами ҳамин ба як тимсол

که روز و شب را بینم همین به یک تمثال

Збс ки сар ба гиребон кашида оҳ задам

زبس که سر به گریبان کشیده آه زدم

Танур тофта гардид бар танами сарбор

تنور تافته گردید بر تنم سربار

Ба хӯн ноб шавад андрў чу об кунанд

به خون ناب شود اندرو چو آب کنند

Аз он сипас ки зхокм кунад замонаи суфол

از آن سپس که زخاکم کند زمانه سفال

Агар ду гоми рӯми бист ҷой биншинам

اگر دو گام روم بیست جای بنشینم

Басони перон бо он ки бист дорам сол

بسان پیران با آن که بیست دارم سال

Бад-ӣни тариқ саросема дорадам гардун

بدین طریق سراسیمه داردم گردون

Ки менадонам чун кӯдакони ямини зи шимол

که می ندانم چون کودکان یمین ز شمال

Кунун ки лиззати хуноба ҷигар дидам

کنون که لذت خونابه جگر دیدم

Агар бисӯзам лаб тар намекунам ба зулол

اگر بسوزم لب تر نمی کنم به زلال

Қадам наёрам беруни ниҳод аз хона

قدم نیارم بیرون نهاد از خانه

Збс ки баради рӯи бомам ҳуҷум карда клол

زبس که برد رو بامم هجوم کرده کلال

Бидон сифат ки наёрад бурун шуд зоир

بدان صفت که نیارد برون شد زایر

зи касрати малик аз равза ӣ сипеҳри ҷалол

ز کثرت ملک از روضه ی سپهر جلال

Эмоми солиси колбтаҳи сонӣ ӯ будӣ

امام ثالث کالبته ثانی او بودی

Агар маҳол набӯдӣ ду эзади мутаъол

اگر محال نبودی دو ایزد متعال