Зиҳии зи ғайрати абрӯати длшкстаҳи ҳилол

زهی ز غیرت ابروت دلشکسته هلال

з рӯй хуби ту хуршедро расидаи завол

ز روی خوب تو خورشید را رسیده زوال

Чаҳ фитна ӣ ки зиришк чу тавқ занҷир аст

چه فتنه ی که زرشک چو طوق زنجیر است

Ба гоҳи ҷилваи дрпои ҳурёни халхол

به گاه جلوه درپای حوریان خلخال

Зшрми чашми ту наздик шуд бидон коед

زشرم چشم تو نزدیک شد بدان کاید

Басони ақраб бечашм дар вуҷӯди ғизол

بسان عقرب بی چشم در وجود غزال

Барои он ки мабодои бхўни бёлоид

برای آن که مبادا بخون بیالاید

Чу дар дилами гузарӣ бар миён задӣ халхол

چو در دلم گذری بر میان زدی خلخال

Ғалат намудем гуё сафари дорӣ

غلط نمودم گویا سفر داری

Ба сӯии равзаи дарёи дили сутӯдаи хисол

به سوی روضه دریا دل ستوده خصال

Шҳншӣ ки зи ҳифзаши сапанд бар оташ

شهنشی که ز حفظش سپند بر آتش

Кунад қарор чу бар оризи накӯёни хол

کند قرار چو بر عارض نکویان خال

Ба вақти қаҳри бдрёи дроФкнди оташ

به وقت قهر بدریا درافکند آتش

Ба гоҳ ҳалам нигаҳдорд об дар ғарбол

به گاه حلم نگهدارد آب در غربال

Бшкри онкии ббҳр кафш фитод зи баҳр

بشکر آنکه ببحر کفش فتاد ز بحر

Ҳамеша калакаш дар саҷда буд чун анзол

همیشه کلکش در سجده بود چون انذال

Хароҷи ҳаламу робст аз нахусти ҷудо

خراج حلم و رابست از نخست جدا

Қрозҳои зару сим бар миёни хаёл

قراض های زر و سیم بر میان خیال

Чунин ки ҷўдши расми суолро бардошт

چنین که جودش رسم سوال را برداشت

Ба рӯзи ҳашари аҷаби гурз кас кунанд суол

به روز حشر عجب گرز کس کنند سوال

Чаҳ табъ хоҳад то васфи ҳалам ӯ гуяд

چه طبع خواهد تا وصف حلم او گوید

Чаҳ пашша хоҳад то кӯҳро шавад ҳмол

چه پشه خواهد تا کوه را شود حمال

Хдоигоно бо он ки табъи соҳири ман

خدایگانا با آن که طبع ساحر من

Нуфуси нотиқаро мекунад зҳирти лол

نفوس ناطقه را میکند زحیرت لال

Гуҳи китоби мадҳати зи партави маънӣ

گه کتاب مدحت ز پرتو معنی

Шавад гудохтаи андари кафами қалам чун на?ил

شود گداخته اندر کفم قلم چون نال

Чу ғӯта додам дар баҳри фикри худро дӯш

چو غوطه دادم در بحر فکر خود را دوش

Бидон хаёл ки кардам туро мдиҳи сгол

بدان خیال که کردم تو را مدیح سگال

Қалам ба бонги баланди срир бо ман гуфт

قلم به بانگ بلند صریر با من گفت

Ки эй савоб тасаввур намӯда амри маҳол

که ای صواب تصور نموده امر محال

Марои забони дӯд аз мадҳ ӯ чунин оҷиз

مرا زبان دود از مدح او چنین عاجز

Турои забонии вонгоаҳ мадҳ ӯст хаёл

ترا زبانی وانگاه مدح اوست خیال

Ҳамеша чун ки ндонанд ҷаҳлро чун илм

همیشه چون که ندانند جهل را چون علم

Ҳамеша то ки шиносанд нақсро зкмол

همیشه تا که شناسند نقص را زکمال

Адуии ҷоҳи турои нутфаи хӯни хур ӯ ба сулб

عدوی جاه ترا نطفه خون خور او به صلب

Бидон сифат ки дар арҳоми модарони атфол

بدان صفت که در ارحام مادران اطفال