Ашк набӯд ин ки май боРоми зи рӯзи тори ман

اشک نبود این که می بارم ز روز تار من

Рӯзи ахтар май шуморади чашми ахтари бори ман

روز اختر می شمارد چشم اختر بار من

Ман парешону парешони дӯстам бар торакам

من پریشان و پریشان دوستم بر تارکم

Аз парешоне кунад ҷотраҳи дастори ман

از پریشانی کند جاطره دستار من

Бас ки шаби тобами зи оҳи гарми ин вайрона ро

بس که شب تابم ز آه گرم این ویرانه را

Рӯз нанишинад касе дар сояи девори ман

روز ننشیند کسی در سایه دیوار من

Шӯру ширин ҳарчӣ пеш омад з ишқ ояд ба байн

شور و شیرین هرچه پیش آمد ز عشق آید به بین

Шурии бахти ману ширинии гуфтори ман

شوری بخت من و شیرینی گفتار من

Обу оташро зиён дорад аҷаб набӯд агар

آب و آتش را زیان دارد عجب نبود اگر

Гум кунад гармӣ чу бинад гиря бисёр ман

گم کند گرمی چو بیند گریه بسیار من

Ман чаро нолид май чандини азин сангини дилон

من چرا نالید می چندین ازین سنگین دلان

Гар набӯдӣ шиша монанди дили дарбори ман

گر نبودی شیشه مانند دل دربار من

Тундхуёни корҳо ба рағми дил гоҳе кунанд

تندخویان کارها به رغم دل گاهی کنند

Раҳм кун чун осмон гармаст дар озори ман

رحم کن چون آسمان گرم است در آزار من

Қатраи хӯн дар бадан дорам намедонам ки боз

قطره خون در بدن دارم نمی دانم که باز

Рӯй ман гулгун кунад ё панҷҳои ёри ман

روی من گلگون کند یا پنج های یار من

Панҷа ӯро кунад гулгун эй коши бас буд

پنجه او را کند گلگون ای کاش بس بود

Наъти пайғамбар барои сурхии рухсори ман

نعت پیغمبر برای سرخی رخسار من

Пеш аз он каз наъти созами хештанро сарфароз

پیش از آن کز نعت سازم خویشتن را سرفراز

Буд олам гир шавам чун дар шҳўори ман

بود عالم گیر شوم چون در شهوار من

Наът гуфтам олам уқбо гирифтам нест лоф

نعت گفتم عالم عقبی گرفتم نیست لاف

Гар бигӯям ҳар ду оламро гирифт ашъори ман

گر بگویم هر دو عالم را گرفت اشعار من

Ақли аввали маншаи эҷоди хиролмрслин

عقل اول منشأ ایجاد خیرالمرسلین

Хоҷа ӣ аввали Муҳамади Сайиду солори ман

خواجه ی اول محمد سید و سالار من

Рӯзи наъташи гӯшаи гирам то знўри наът ӯ

روز نعتش گوشه گیرم تا زنور نعت او

Дар замири ман на бинад муддаии асрори ман

در ضمیر من نه بیند مدعی اسرار من

Вақт он омад ки андозам зи шеъри обдор

وقت آن آمد که اندازم ز شعر آبدار

Майл дар бунёд ӯ кӯ мекунад инкори ман

میل در بنیاد او کو می کند انکار من

Ман сипеҳрами офтоби ман хаёл рӯй дӯст

من سپهرم آفتاب من خیال روی دوست

Доғӣ бе ҳади ашки хунини собиту сайёри ман

داغی بی حد اشک خونین ثابت و سیار من

Чашм он дорам ки ҷузи меҳри худу авлоди худ

چشم آن دارم که جز مهر خود و اولاد خود

Хати кашӣ бар ҳарчӣ он сабтаст дар тӯмори ман

خط کشی بر هرچه آن ثبت است در طومار من

Шеъри акзби аҳсант аммо зимни наът ӯ

شعر اکذب احسنت اما زیمن نعت او

Асдқи ақвол ман шуд аҳсани ашъори ман

اصدق اقوال من شد احسن اشعار من