зи ҷаври дил ки ҳеҷ кас мабод чунин

ز جور دل که هیچ کس مباد چنین

Серум мабод гарми саррисед бар болин

سرم مباد گرم سررسید بر بالین

Аз он ки медиҳад аз иҷтимои ёрони бод

از آن که می دهد از اجتماع یاران باد

наме тавонам бардошти дида аз парвин

نمی توانم برداشت دیده از پروین

Чу Тифли мактаб ҳар субҳ аз сияҳи рӯзӣ

چو طفل مکتب هر صبح از سیه روزی

Даҳум ба омадани шоҳи хештани таскин

دهم به آمدن شاه خویشتن تسکین

Гар ин буд ғами даврӣ ба ҳар ки бадхоҳӣ

گر این بود غم دوری به هر که بدخواهی

Бирав ба даврӣ аҳбоб кун бирав нафрин

برو به دوری احباب کن برو نفرین

Вари он ки бояд зин гӯна зист бе ёрон

ور آن که باید زین گونه زیست بی یاران

Ба зиндагонии ёрон ки марги беҳтари азин

به زندگانی یاران که مرگ بهتر ازین

Агар яке набӯд шоми маргу шоми фироқ

اگر یکی نبود شام مرگ و شام فراق

Пас аз барои чаҳ аз хишт мекунам болин

پس از برای چه از خشت می کنم بالین

Дили ҷаҳони магар аз ман гирифт варна чаро

دل جهان مگر از من گرفت ورنه چرا

Ҳамеша бо ман беҳудаи хашми варзаду кин

همیشه با من بیهوده خشم ورزد و کین

Аҷаби мадоргар аз ману дил ҷаҳон гирад

عجب مدار گر از من و دل جهان گیرد

Каз ашку оҳами баргашти осмону замин

کز اشک و آهم برگشت آسمان و زمین

Набарди талхии заҳри фироқ аз ҷонам

نبرد تلخی زهر فراق از جانم

Шикояти ғами ҳиҷрони макри ман мискин

شکایت غم هجران مکر من مسکین

зи сари қасида ба сӯии гурезгоҳи рӯм

ز سر قصیده به سوی گریزگاه روم

Кунам зиноами худованди коми ҷони ширин

کنم زنام خداوند کام جان شیرین

Сипеҳри қадари замини ҳалами мирзои нурӣ

سپهر قدر زمین حلم میرزا نوری

Ки бардаи мояи дониш ба авҷи алӣин

که برده مایه دانش به اوج علیین

Замири фаҳму забони дону офтоби замир

ضمیر فهم و زبان دان و آفتاب ضمیر

Сухани шиносу сабки рӯҳу муштарии тамкин

سخن شناس و سبک روح و مشتری تمکین

Агар ба арса шатранҷ бугзарад райш

اگر به عرصه شطرنج بگذرد رایش

Пиёдаи вор наад рух ба ростии фарзин

پیاده وار نهد رخ به راستی فرزین

Здри лафзаши сини сухан тавонгар шуд

زدر لفظش سین سخن توانگر شد

Бидон масоба казу моя вом хоҳад шин

بدان مثابه کزو مایه وام خواهد شین

Чу ӯ бдиҳаҳ нависад зрири хома ӯ

چو او بدیهه نویسد ضریر خامه او

Кунад хитоб ба гардун ки хез ва дар барчин

کند خطاب به گردون که خیز و در برچین

Зоҳли хиттаи Ширози он чунон мумтоз

زاهل خطه شیراز آن چنان ممتاز

Ки аз фусӯли баҳор аз шҳўри фарвардин

که از فصول بهار از شهور فروردین

Агар ба қадараш нозад фалак раво бошад

اگر به قدرش نازد فلک روا باشد

Балӣ ҳамеша буд нозаши макон ба макин

بلی همیشه بود نازش مکان به مکین

Ҳакими роҳ ба қадари баланд ӯ набард

حکیم راه به قدر بلند او نبرد

Змни иқомати бурҳони зсомъони таҳсин

زمن اقامت برهان زسامعان تحسین

Агар зқдртши ?агаи бадӣ куҷо гуфтӣ

اگر زقدرتش اگه بدی کجا گفتی

Ки нест чизеи болои осмони барин

که نیست چیزی بالای آسمان برین

Хдоигоно то доманати з дастам рафт

خدایگانا تا دامنت ز دستم رفت

з изтироб надонам ясорро аз ямин

ز اضطراب ندانم یسار را از یمین

Маро ки осии тақсири хизматам чун шуд

مرا که عاصی تقصیر خدمتم چون شد

зи васли хати ту ҳосили висоли ҳўролъин

ز وصل خط تو حاصل وصال حورالعین

Навишта ӣ ки ба ман хешро банавис

نوشته ی که به من خویش را بنویس

Навиштанӣ набӯд ҳоли ман биё ва ба байн

نوشتنی نبود حال من بیا و به بین

Биёи биё ки збс хӯн гиристам зи фироқ

بیا بیا که زبس خون گریستم ز فراق

Чу нуктаҳои ту гаштанди ахтарони рангин

چو نکته های تو گشتند اختران رنگین

Ман аз фироқи ту кони дигарам насиб мабод

من از فراق تو کان دیگرم نصیب مباد

Агар накардаам аз хӯни дидаи хоки аҷин

اگر نکرده ام از خون دیده خاک عجین

Зтнг айшӣ тарсидаам ки бе ту фалак

زتنگ عیشی ترسیده ام که بی تو فلک

Бароти ризқам бар хӯни навиштаи ҳамчуи ҷанин

برات رزقم بر خون نوشته همچو جنین

Шаб сиёҳ шудӣ рӯзи ман зи дарди фироқ

شب سیاه شدی روز من ز درد فراق

Гуҳи ҷудои ёрону дӯстони амин

گه جدایی یاران و دوستان امین

Ғами фироқи ту баракси дардҳои дигар

غم فراق تو برعکس دردهای دگر

Шаби сиёҳ маро кард рӯзи бози пасин

شب سیاه مرا کرد روز باز پسین

Агар бигӯям ғамгини ним зи даврии ту

اگر بگویم غمگین نیم ز دوری تو

Аҷаби мадор ки нафаси ғамам кунун ба ғамин

عجب مدار که نفس غمم کنون به غمین

Агар канора кунӣ барҳақӣ чу бози ое

اگر کناره کنی برحقی چو باز آیی

Ки кас нагардад бо ғам ба ихтиёри қарин

که کس نگردد با غم به اختیار قرین

Ба ман сипеҳри збими ту дӯстӣ мекард

به من سپهر زبیم تو دوستی میکرد

Вагарна нест муҳаббати сипеҳрро омин

وگرنه نیست محبت سپهر را آمین

Чу дар рикоб наҳодӣ ба азм рафтан , по

چو در رکاب نهادی به عزم رفتن، پا

Ба тозагии фалак сифла рафт бар сари кин

به تازگی فلک سفله رفت بر سر کین

Ба ихтиёр ҷудо гаштаам зи ҳамчуи туе

به اختیار جدا گشته ام ز همچو تویی

Ба эътимоди сабурӣ кунун баҳрами ҳамин

به اعتماد صبوری کنون بحرم همین

Ман аз дуои ту кон воҷибаст бар ҳамаи кас

من از دعای تو کان واجب است بر همه کس

Чу фориғ оем бар хештан кунам нафрин

چو فارغ آیم بر خویشتن کنم نفرین

Маро чаҳ кори дарин шаҳр каз ту вомонм

مرا چه کار درین شهر کز تو وامانم

Гарм на бахт бар ин шева ҳо кунад талқин

گرم نه بخت بر این شیوه ها کند تلقین

Чаро ҳамеша чу ангуштарати нбўсми даст

چرا همیشه چو انگشترت نبوسم دست

Манӣ ки хона ба дӯш замонаам чу нигин

منی که خانه به دوش زمانه ام چو نگین

Марои бртў фиристодан ин чунин мадҳӣ

مرا برتو فرستادن این چنین مدحی

Чунон буд ки фиристӣ гулистони насрин

چنان بود که فرستی گلستان نسرین

Агарчӣ дар сминаст шеъри ман , лекин

اگرچه در ثمین است شعر من، لیکن

Чаҳ қадар дорад дар пеши баҳр дар смин

چه قدر دارد در پیش بحر در ثمین

Мдиҳи зоти ту ҳам кори табъ олӣ туаст

مدیح ذات تو هم کار طبع عالی توست

Бдиҳаҳҳои ту кўтои ман он кунам тазмин

بدیهه های تو کوتا من آن کنم تضمین

Ниҳоди поки ту дар хоки тинати одам

نهاد پاک تو در خاک طینت آدم

Ниҳода буд зи рӯзи азали сипеҳри дафин

نهاده بود ز روز ازل سپهر دفین

Агар нахурдӣ аз бухли тешаи ҳаргизи кон

اگر نخوردی از بخل تیشه هرگز کان

Вагар надоштӣ аз мавҷ рӯй дрёчин

وگر نداشتی از موج روی دریاچین

Кунун ки қаҳт карам шуд туро бурун оварад

کنون که قحط کرم شد تو را برون آورد

Балии дафин буд аз баҳри рӯзҳои чунин

بلی دفین بود از بهر روزهای چنین

Ба баҳру кони дилу дасти ту кздмии нисбат

به بحر و کان دل و دست تو کزدمی نسبت

Аё ба ҷайби дилати баҳру кони ду хок нишин

ایا به جیب دلت بحر و کان دو خاک نشین

Ба машки хати ту ташбеҳ чун кунам нофа

به مشک خط تو تشبیه چون کنم نافه

Ки дар миёнаи эшон тафовутӣ ӣаст мубин

که در میانه ایشان تفاوتی یست مبین

Змшки хома ӣ ту пар шавад димоғи хирад

زمشک خامه ی تو پر شود دماغ خرد

Бпўсти ор ва дар мағзи буии нофаи чин

بپوست آر و در مغز بوی نافه چین

Туе Фариди замонаи зардони мусаллас

تویی فرید زمانه زردان مثلث

Замин сатарван гардиду осмони анин

زمین سترون گردید و آسمان عنین

Сипеҳри пер ки барҳасб гуфта ӣ ҳукамо

سپهر پیر که برحسب گفته ی حکما

Падар буд ҳамаро хоҳи шоду хоҳи ҳазин

پدر بود همه را خواه شاد و خواه حزین

Чу шеъри тазмини фарзанд орият донад

چو شعر تضمین فرزند عاریت داند

Ба ҷузи ту ҳарки буд зодаи шҳўру синӣн

به جز تو هرکه بود زاده شهور و سنین

Ҳамеша то ки амнёни олами ёрӣ

همیشه تا که امنیان عالم یاری

Ба хоки пои амнён худ хуранд смин

به خاک پای امنیان خود خورند ثمین

Ба хоки пои ту савганди осмони бодо

به خاک پای تو سوگند آسمان بادا

Ту ҳркҷо ки наҳй пой ӯ ниҳодаи ҷабин

تو هرکجا که نهی پای او نهاده جبین

Ҳамеша то ки равонӣ ӣаст бар уқули фано

همیشه تا که روانی یست بر عقول فنا

Бақои умри ту бодои ту ҳам бигӯ омин

بقای عمر تو بادا تو هم بگو آمین