Аз бас ки гиря кардам ва аз бас кашидам оҳ

از بس که گریه کردم و از بس کشیدم آه

Тӯфони обу оташ моҳӣ гирифту моҳ

طوفان آب و آتش ماهی گرفت و ماه

Дар интизори он ки барорам дамӣ ба ком

در انتظار آن که برآرم دمی به کام

Чашмами сифеди гашт ки рӯй ҳунари сиёҳ

چشمم سفید گشت که روی هنر سیاه

Тӯфони ғусса чанд тавон хӯрд кошкӣ

طوفان غصه چند توان خورد کاشکی

Гирдоби гиряи киштӣ умрам кунад табоҳ

گرداب گریه کشتی عمرم کند تباه

Аз ҳам нафас канора гузидам ки дида ам

از هم نفس کناره گزیدم که دیده ام

Ёрони ҳам нафас чу нафаси ҷумлаи ъмркоаҳ

یاران هم نفس چو نفس جمله عمرکاه

Охир бигӯ зи дида ки дорам азизтар

آخر بگو ز دیده که دارم عزیزتر

Резад ҳамеша хӯнам беҷурм ва бе гуноҳ

ریزد همیشه خونم بی جرم و بی گناه

Рӯз аз шаб ар надонам чандини аҷаби мадон

روز از شب ار ندانم چندین عجب مدان

Ки имрӯз осмон нашносад гул аз гиёҳ

که امروز آسمان نشناسد گل از گیاه

Ҳаркас ки побрўн накушуд аз гилӣми хеш

هرکس که پابرون نکشد از گلیم خویش

Чун ман бар ӯ замона кунад танги дастгоҳ

چون من بر او زمانه کند تنگ دستگاه

Он Юсуфам ки чархи ҷФокори баҳри ман

آن یوسفم که چرخ جفاکار بهر من

Аз бахти пасти тира ман сохтаст чоҳ

از بخت پست تیره من ساختست چاه

Бо он ки осмонам дар фазл ва дар ҳунар

با آن که آسمانم در فضل و در هنر

Ҳаргиз надидаанд ки ман каҷи рӯми бароа

هرگز ندیده اند که من کج روم براه

Ман офтоби анварам аммо ҳилоли вор

من آفتاب انورم اما هلال وار

Берун наме нуҳуми қадам аз хонаи моҳи моҳ

بیرون نمی نهم قدم از خانه ماه ماه

Ғам беҳадаст ва нест касе ки остон ӯ

غم بی حد است و نیست کسی که آستان او

Созами гурезгоҳу бсўиш барам паноҳ

سازم گریزگاه و بسویش برم پناه

эй вой агар набӯдӣ номи хдоигон

ای وای اگر نبودی نام خدایگان

Дар шеър ҳам набӯдӣ моро гурезгоҳ

در شعر هم نبودی ما را گریزگاه

Шукри худо ки гашти рафеъи остон ӯ

شکر خدا که گشت رفیع آستان او

Маддоҳ то кӣ аз фалак уфтад дар иштибоҳ

مداح تا کی از فلک افتد در اشتباه

Дар фикр мотаманд савобати зиришк ӯ

در فکر ماتمند ثوابت زرشک او

Дар каҳкашони сипеҳр аз он кард кардгоҳ

در کهکشان سپهر از آن کرد کردگاه

Он осмони ҷаноб ки чархи чаҳорумин

آن آسمان جناب که چرخ چهارمین

Ҳар шом бар замин занад аз рашки ваии кулоҳ

هر شام بر زمین زند از رشک وی کلاه

Тарсами зхшмнокии афваши вагарнаи ман

ترسم زخشمناکی عفوش وگرنه من

Бар бегуноҳӣ худ дорам ду сад гувоҳ

بر بی گناهی خود دارم دو صد گواه

Охир на нома ӣ амалам аз барои чаҳ

آخر نه نامه ی عملم از برای چه

Бар ман навишта кард ва аз дигарон гуноҳ

بر من نوشته کرد و از دیگران گناه

Авн ту ҳаст миннати гардун на ним ҷӯ

عون تو هست منت گردون نه نیم جو

Лутф ту ҳаст миннати гетӣ ба барги коҳ

لطف تو هست منت گیتی به برگ کاه

Айши мўоФқонти ширин чу назми ман

عیش موافقانت شیرین چو نظم من

Рӯй мухолифонат чун бахти ман сиёҳ

روی مخالفانت چون بخت من سیاه