Бози ин манам гузошта дар кӯии ёри пой

باز این منم گذاشته در کوی یار پای

Бар ихтиёр худ зада бе ихтиёри пой

بر اختیار خود زده بی اختیار پای

Дар чорбоғи олами ман нойиби гулам

در چارباغ عالم من نایب گلم

Сӯзам гарм набошад бар фарқи хори пой

سوزم گرم نباشد بر فرق خار پای

Рӯзӣ ки дар раҳаш нануҳум нори пайкарам

روزی که در رهش ننهم نار پیکرم

Даврӣ кунад чу ҳамдами носозгори пой

دوری کند چو همدم ناسازگار پای

Машғӯлаши он чунонам баъд аз вафоти ҳам

مشغولش آن چنانم بعد از وفات هم

Каз ҷо нахезам ар наад бар мазори пой

کز جا نخیزم ار نهد بر مزار پای

Бингар ҷунун ки ёр надидему дида ро

بنگر جنون که یار ندیدیم و دیده را

Бастем то бурун наниҳад акси ёри пой

بستیم تا برون ننهد عکس یار پای

Помоли ҳодисот аз онам ки ҳеҷ гуҳ

پامال حادثات از آنم که هیچ گه

Бар бахт хуфта ам назанад ғмгсори пой

بر بخت خفته ام نزند غمگسار پای

Тангаст даҳри зи он натавонади гузоштан

تنگ است دهر ز آن نتواند گذاشتن

Ашками буруни зи дидаи хунобаи бори пой

اشکم برون ز دیده خونابه بار پای

Хорам ба по хуланд чархи ситеза гар

خارم به پا خلاند چرخ ستیزه گر

Гар фии алмисли горм бар лолаи зори пой

گر فی المثل گارم بر لاله زار پای

Сонӣ надошт гоми нахустин ман магар

ثانی نداشت گام نخستین من مگر

Ҳам нақш пой кард маро дар ҳисори пой

هم نقش پای کرد مرا در حصار پای

Роҳаст роҳи ишқ ки бояд шудан ба сар

راه است راه عشق که باید شدن به سر

Донистаам ки на?идм онҷо ба кори пой

دانسته ام که نایدم آنجا به کار پای

Аммо бад-ӣни қадар ки нуҳуми сар ба ҷои по

اما بدین قدر که نهم سر به جای پا

Аз гул бурун наёвардам рӯзгори пой

از گل برون نیاوردم روزگار پای

На на чаҳ узр гӯям ман худ ба ихтиёр

نه نه چه عذر گویم من خود به اختیار

Барҷои сари ниҳодам дар кӯии ёри пой

برجای سر نهادم در کوی یار پای

Гар сари азизтар шимурам то ниҳода ам

گر سر عزیزتر شمرم تا نهاده ام

Дар равза ӣ эмоми сғору кбори пой

در روضه ی امام صغار و کبار پای

Султони алии Мӯсои ҷаъфар ки зобрш

سلطان علی موسی جعفر که زابرش

Бар дидаи фалак наад аз ифтихори пой

بر دیده فلک نهد از افتخار پای

Дарёии мкрмт ки боби сахоӣ ӯ

دریای مکرمت که باب سخای او

Шастаст бахти аҳли ҳунар азнигор пой

شستست بخت اهل هنر از نگار پای

Бар осмон зроиш гирад ситораи нур

بر آسمان زرایش گیرد ستاره نور

Вндри ҳўор ҳифзаш гирад қарори пой

وندر هوار حفظش گیرد قرار پای

Монад чу шуъла ӣ хури ҷовид агар наад

ماند چو شعله ی خور جاوید اگر نهد

зи оташ ба боди ҳифзаши беруни шарори пой

ز آتش به باد حفظش بیرون شرار پای

Болотар аз сипеҳри барин ҷокнд агар

بالاتر از سپهر برین جاکند اگر

Гуяд ба маркази кул каз гул барор пой

گوید به مرکز کل کز گل برآر پای

Хӯни киштӣ шикаста шавад ғарқ агар насим

خون کشتی شکسته شود غرق اگر نسیم

Бо ёди ҳалам ӯ наад андар ба ҳори пой

با یاد حلم او نهد اندر به حار پای

Паҳновараст лаҷаи ҷўдши чунон ки мавҷ

پهناور است لجه جودش چنان که موج

То рӯзи ҳашар зу наниҳад бар канори пой

تا روز حشر زو ننهد بر کنار پای

Аз инфеъоли райш ҳар шоми офтоб

از انفعال رایش هر شام آفتاب

Маҷнӯн сифат гузорад бар кӯҳсори пой

مجنون صفت گذارد بر کوهسار پای

Дар рӯзгори адлаш мурғон наме ниҳанд

در روزگار عدلش مرغان نمی نهند

Бе изни боғбонон бар шохсори пой

بی اذن باغبانان بر شاخسار پای

Бар сим дӯхт чашм дар айём ӯ аз он

بر سیم دوخت چشم در ایام او از آن

Шох шукуфа хӯрд зи боди баҳори пой

شاخ شکوفه خورد ز باد بهار پای

Аз гардиши сипеҳри ду рӯзӣ агар ниҳод

از گردش سپهر دو روزی اگر نهاد

Бар маснадаши мухолиф бе эътибори пой

بر مسندش مخالف بی اعتبار پای

Қаҳри вай аз асир ниҳодаст чарх ро

قهر وی از اثیر نهادست چرخ را

То рӯзи ҳашар бар сар сӯзанда нори пой

تا روز حشر بر سر سوزنده نار پای

Резади ситораи ҳамчуи шукуфаи зи бод агар

ریزد ستاره همچو شکوفه ز باد اگر

Қаҳраш занад ба торами нилии ҳисори пой

قهرش زند به طارم نیلی حصار پای

Гар перҳан қабо накунад гули зи шавқ ӯ

گر پیرهن قبا نکند گل ز شوق او

Дар гулистон дигар нагузорад ҳазор пой

در گلستان دگر نگذارد هزار پای

Шоҳои ту онкасӣ ки ниҳодаст ҷади ту

شاها تو آنکسی که نهادست جد تو

Барҷои дасти эзади парвардгори пой

برجای دست ایزد پروردگار پای

Пуед ба остони рафеъи ту осмон

پوید به آستان رفیع تو آسمان

Зон ҳаргизаши з пўиаҳ нагардад Фкори пой

زان هرگزش ز پویه نگردد فکار پای

Маҳрӯм аз остон ту шуд ҳар қадам чу ман

محروم از آستان تو شد هر قدم چو من

Бар хок менишинад азин раҳгузори пой

بر خاک می نشیند ازین رهگذار پای

Гар бошадаш хабар ки ба кӯй ту мерасад

گر باشدش خبر که به کوی تو میرسد

Зини бас ба ҷои дасти макади ширхори пой

زین بس به جای دست مکد شیرخوار پای

Донист аз азал ки ту по менаҳй бар ӯ

دانست از ازل که تو پا می نهی بر او

Наниҳод бар замини фалак бе мадори пой

ننهاد بر زمین فلک بی مدار پای

Аз ғайбат аз ҳузури ҳамон ба ки бандагон

از غیبت از حضور همان به که بندگان

Наниҳанд бар бисоти худовандгори пой

ننهند بر بساط خداوندگار پای

Хасми туро барои фирор аз ту дар раҳм

خصم ترا برای فرار از تو در رحم

Поруед аз саропои ҳам чун ҳазор пой

پاروید از سراپا هم چون هزار پای

Дар арса ӣ вуҷӯди ту фармон агар диҳӣ

در عرصه ی وجود تو فرمان اگر دهی

Бо ҳам ниҳанд зини пас лайл ва наҳор пой

با هم نهند زین پس لیل و نهار پای

Каз зарраи ҳалам ту гардад бар ӯ савор

کز ذره حلم تو گردد بر او سوار

Хинги замин дар об наад ҳар чаҳорпоӣ

خنگ زمین در آب نهد هر چهارپای

Дерӣ ӣаст то гузошта калаки фузули ман

دیری یست تا گذاشته کلک فضول من

Дар шоҳи роҳи мадҳат эй шаҳсавори пой

در شاه راه مدحت ای شهسوار پای

Шеърам ҳануз пои з дунбол ме кашад

شعرم هنوز پای ز دنبال می کشد

Бо он ки дода ҷӯади тўош бе шумори пой

با آن که داده جود تواش بی شمار پای

Шуд бордори калаки заъифам ба духтарон

شد باردار کلک ضعیفم به دختران

Паҳлавии ҳам наад зи гаронии бори пой

پهلوی هم نهد ز گرانی بار پای

Акнӯн чигуна пўиаҳ кунад боду пораӣ

اکنون چگونه پویه کند باد و پارهی

Кзбҳри пўиаҳ аш набӯд баси ҳазор пой

کزبهر پویه اش نبود بس هزار پای

Шоҳои зи заъфи ҳолам ва аз заъфи пайкарам

شاها ز ضعف حالم و از ضعف پیکرم

Аз остона аст нашавад комкори пой

از آستانه است نشود کامکار پای

Зини тираи буми коши буруни афканди маро

زین تیره بوم کاش برون افکند مرا

Гӯйанд кор дида кунад ҷои тори пой

گویند کار دیده کند جای تار پای

Натавонам аз заъифии барпоӣ хостан

نتوانم از ضعیفی برپای خواستن

Бар домани ман ар бифишоради ғубори пой

بر دامن من ار بفشارد غبار پای

Бо ин заъифи пайкар ва бо ин заъифи бахт

با این ضعیف پیکر و با این ضعیف بخت

Дорад ҳануз хоҳиши ман устувори пой

دارد هنوز خواهش من استوار پای

Шояд ба дастгирии соҳиб дар он ҳарам

شاید به دستگیری صاحب در آن حرم

Бор дигар гузорам эй шаҳриёри пой

بار دگر گذارم ای شهریار پای

Умедгоҳи халқ ки то остон ӯст

امیدگاه خلق که تا آستان اوست

Ҷой дигар наме наад умедвори пой

جای دگر نمی نهد امیدوار پای

Хуршеди осмони сиёдат ки зарра ро

خورشید آسمان سیادت که ذره را

Хуршед созад аз маҳдаш дар ҷавори пой

خورشید سازد از مهدش در جوار پای

Биниҳод рух ба хок дараш кас ки оқибат

بنهاد رخ به خاک درش کس که عاقبت

Наниҳод бар сипеҳри зи ғрўи виқори пой

ننهاد بر سپهر ز غرو وقار پای

Дар рӯзгори бахшиш беинтизор ӯ

در روزگار بخشش بی انتظار او

Бар сафҳа аз қалам наниҳад интизори пой

بر صفحه از قلم ننهد انتظار پای

Махдуми коиноти Абӯтолиби он ки зад

مخدوم کاینات ابوطالب آن که زد

Бар торами сипеҳри барин ошкори пой

بر طارم سپهر برین آشکار پای

Чун мадҳ гӯямаш ки наёрад ниҳоди кас

چون مدح گویمش که نیارد نهاد کس

Дар базм ӯ зада сети каҳари рӯзи бори пой

در بزم او زده‌ست کهَر روز بار پای

Чун мадҳ гӯямаш ки назираши сухани шинос

چون مدح گویمش که نظیرش سخن شناس

Наниҳод бар басити замини ҳеҷ бори пой

ننهاد بر بسیط زمین هیچ بار پای

эй осмони ҷаноб ки хуршеди зрнсор

ای آسمان جناب که خورشید زرنثار

Бирасад чу соӣлонти рӯзи нисори пой

برسد چو سائلانت روز نثار پای

Базмӣ ки он на базм ту бошад наме рӯм

بزمی که آن نه بزم تو باشد نمی روم

Гар бошудам бар оташ аз изтирори пой

گر باشدم بر آتش از اضطرار پای

Оре касе ки омадаи икраҳи ббзми ту

آری کسی که آمده یکره ببزم تو

Дар базм дигарон нагузорад зи ори пой

در بزم دیگران نگذارد ز عار پای

Мамдуҳи ман касеаст ки бошад шхни шинос

ممدوح من کسی است که باشد شخن شناس

На он ки гуҳ зарам диҳаду гуҳи чаҳор пой

نه آن که گه زرم دهد و گه چهار پای

Мадҳ маро басем наёрад хариди кас

مدح مرا بسیم نیارد خرید کس

Гар бар сари дирами нҳдм чун айёри пой

گر بر سر درم نهدم چون عیار پای

Ман шоирам валек онон ки ба хилоф

من شاعرم ولیک آنان که به خلاف

Чун мӯр аз тараддудашон шуд ҳазор пой

چون مور از ترددشان شد هزار پای

Баҳри шикам ба синаи намоянди роҳи тай

بهر شکم به سینه نمایند راه طی

ГрФӣ алмисл набошадашон ҳамчуи морпоӣ

گرفی المثل نباشدشان همچو مارپای

Аз рӯй поишон шудаи шармандаи шҳрўдаҳ

از روی پایشان شده شرمنده شهروده

Венаи қавми роз пўиаҳ нашуд шармсори пой

وین قوم راز پویه نشد شرمسار پای

Он об нест зи обилаи поишони чикон

آن آب نیست ز آبله پایشان چکان

Бар ҳоли хеш гиря кунад зори зори пой

بر حال خویش گریه کند زار زار پای

Тирёкии тараддуди дрҳости поишон

تریاکی تردد درهاست پایشان

Гар кам кунанд ларзадашон аз хумори пой

گر کم کنند لرزدشان از خمار پای

Чун кӯкнори талхи мроҷнд ва дар талаб

چون کوکنار تلخ مراجند و در طلب

Шуд рахнаи рахнаи шан чу сркўи канори пой

شد رخنه رخنه شان چو سرکو کنار پای

Гардонами ин ки бар дарду нони баради маро

گردانم این که بر درد و نان برد مرا

Ман худ бадаст хеш кунам сангсори пой

من خود بدست خویش کنم سنگسار پای

Зонон ним ки чун нуҳум аз шеъри пои бурун

زانان نیم که چون نهم از شعر پا برون

Бояд кашӣданам замён бар канори пой

باید کشیدنم زمیان بر کنار پای

Бо он ки шоиронам дар шеър ва дар улӯм

با آن که شاعرانم در شعر و در علوم

Бӯсанду фозилони фазойили шиори пой

بوسند و فاضلان فضایل شعار پای

Имрӯз дар қаламу олами манам ки ҳаст

امروز در قلم و عالم منم که هست

Дар ҷода ӣ суханварем барқарори пой

در جاده ی سخنوریم برقرار پای

Ашъори ман Ироқу хуросон гирифта анд

اشعار من عراق و خراسان گرفته اند

Ва акнӯн ниҳода анд баанду ттори пой

و اکنون نهاده اند بهند و تتار پای

Гиранд олам акнӯн кокнўн намӯда анд

گیرند عالم اکنون کاکنون نموده اند

Нўзодгони хотири ман устувори пой

نوزادگان خاطر من استوار پای

Гирад сари худ ар ба мисли саҳари сомрист

گیرد سر خود ار به مثل سحر سامریست

Ҳарҷо ниҳоди ин сухани обдорпоӣ

هرجا نهاد این سخن آبدارپای

Во пас таранд бештар ар чаҳ ниҳода анд

وا پس ترند بیشتر ار چه نهاده اند

Ҷамъии дарин замини зи сари иқтидори пой

جمعی درین زمین ز سر اقتدار پای

Оре расад пиёдаи бмнзли пас аз савор

آری رسد پیاده بمنزل پس از سوار

Гарчи барра гузорад пеш аз савори пой

گرچه بره گذارد پیش از سوار پای

Некаст теғи ҳиндии андари миён вале

نیک است تیغ هندی اندر میان ولی

Чандон ки дар миён наниҳад зулфиқори пой

چندان که در میان ننهد ذوالفقار پای

Пари сарфаи набард ки бо ман ниҳоди хасм

پر صرفه نبرد که با من نهاد خصم

Андари масофи шеъри паии гиру дори пой

اندر مصاف شعر پی گیر و دار پای

Ҷузи кӯряш натиҷа набошад агар наад

جز کوریش نتیجه نباشد اگر نهد

Дар размгоҳи рустаму Исфандиёри пой

در رزمگاه رستم و اسفندیار پای

Зонон ним ки гӯям ҳамчун муқаллидон

زانان نیم که گویم همچون مقلدان

Каз ҷои пой беш равони брмдори пой

کز جای پای بیش روان برمدار پای

Бе дастёрии дгарии фикри оҷизам

بی دستیاری دگری فکر عاجزم

Аз ҷой брнагирад бар корўори пой

از جای برنگیرد بر کاروار پای

Ва он ҳам ним ки гӯям глбизҳои зишт

و آن هم نیم که گویم گلبیزهای زشت

Кин тарз тозааст барин раҳгузори пой

کاین طرز تازه است برین رهگذار پای

Беруни рӯми зи роҳ чу кӯрони кӯрдил

بیرون روم ز راه چو کوران کوردل

Гуҳ бар ямини гузораму гуҳ бар ясори пой

گه بر یمین گذارم و گه بر یسار پای

Паҳлавии ҳам нуҳуми ду се лафзи симиҷ казу

پهلوی هم نهم دو سه لفظ سمج کزو

Маънии гурезад аз кишӣш дар чдори пой

معنی گریزد از کشیش در چدار پای

Пас пас рӯми вази онсӯии боми аўФтми бзир

پس پس روم وز آنسوی بام اوفتم بزیر

Гар гуядам касе ки манеҳ бар канори пой

گر گویدم کسی که منه بر کنار پای

Хироломўр аўстҳо гуфт Мустафо

خیرالامور اوسطها گفت مصطفی

Берун манеҳ з гуфта ӯ зинҳор пой

بیرون منه ز گفته او زینهار پای

Дорам азин мақулаи шутур каз бҳоблӣ

دارم ازین مقوله شتر کز بهابلی

Набӯд ситорагонро бар якумдори пой

نبود ستارگان را بر یکمدار پای

Ин айб нест айб ҳамонаст каз тариқ

این عیب نیست عیب همان است کز طریق

Берун ниҳанд чун шутур бе маҳори пой

بیرون نهند چون شتر بی مهار پای

Бо донишӣ кигар яке аз сад баён кунам

با دانشی که گر یکی از صد بیان کنم

Бӯсаи хиради марои зи лаби аътзори пой

بوسه خرد مرا ز لب اعتذار پای

Худро ба шеър шуҳра намудем чун ман нахурд

خود را به شعر شهره نمودم چون من نخورد

Ҳаргизи кас аз замонаи нопойдори пой

هرگز کس از زمانه ناپایدار پای

Дӯшизагони табъам комрўз ме зананд

دوشیزگان طبعم کامروز می زنند

Аз ҳиммати ту бар гуҳари шоҳвори пой

از همت تو بر گهر شاهوار پای

Бар остони мадҳ ба як по ситода анд

بر آستان مدح به یک پا ستاده اند

Як дам ба пои бӯсии эшон сёрпоӣ

یک دم به پای بوسی ایشان سیارپای

Шеърам буд ғариби хуросон ва бар ғариб

شعرم بود غریب خراسان و بر غریب

Айбаст агар зананд сарони диёри пой

عیب است اگر زنند سران دیار پای

Набӯд кинояи тарзи ман алҳақ кашида буд

نبود کنایه طرز من الحق کشیده بود

Зини роҳи табъи қодири маънии гузори пой

زین راه طبع قادر معنی گذار پای

Лекин агар нагӯям гӯйанд мункирон

لیکن اگر نگویم گویند منکران

Зин раҳ кашад зи оҷизии вонксори пой

زین ره کشد ز عاجزی وانکسار پای

Вақт дуо расед ҳамон ба ки Фкртм

وقت دعا رسید همان به که فکرتم

Дар доман оварад зи паии ихтисори пой

در دامن آورد ز پی اختصار پای

То сим рез ёбад дар боргоҳи даст

تا سیم ریز یابد در بارگاه دست

То устувор ёбад дар корзори пой

تا استوار یابد در کارزار پای

Пайвастаи боди дасти ҷаводи ту сими рез

پیوسته باد دست جواد تو سیم ریز

Ҳаргиз мабод хасми туро устувори пой

هرگز مباد خصم تو را استوار پای

Баҳри мўоФқонти гушӯдаи сипеҳри даст

بهر موافقانت گشوده سپهر دست

Баҳри мухолифонати фурӯи бардаи дори пой

بهر مخالفانت فرو برده دار پای

Хасмат чу пой роҳ нишин боди хоксор

خصمت چو پای راه نشین باد خاکسار

Чандон ки раҳ нишин буду хоксори пой

چندان که ره نشین بود و خاکسار پای

Муштоқи пои бӯси ту зони гӯнаи осмон

مشتاق پای بوس تو زآن گونه آسمان

Каз шавқ ҳар замонат гуяд ба ёри пой

کز شوق هر زمانت گوید به یار پای