Зиҳии нигоҳи ту саргарми мардуми озорӣ

زهی نگاه تو سرگرم مردم‌آزاری

Манам зи чашми ту дар айни гарми бозорӣ

منم ز چشم تو در عین گرم بازاری

Агар дуруст буд ин ки мардумон гӯйанд

اگر درست بود این که مردمان گویند

Ба хоби фитнаи накӯтар буд зи бедорӣ

به خواب فتنه نکوتر بود ز بیداری

Чаро чу чашми сиёҳи ту масти хоб буд

چرا چو چشم سیاه تو مست خواب بود

Ба хонаи сӯзии ушшоқ даст бурдорӣ

به خانه‌سوزی عشاق دست برداری

Ман он чунон ки агар як дам аз ту даври уфтам

من آن چنان که اگر یک دم از تو دور افتم

Шавад зи зиндагӣами орзӯии безорӣ

شود ز زندگیم آرزوی بیزاری

Ту тундхуӣ ба ҳаддӣ кигар хабари ёбӣ

تو تندخوی به حدی که گر خبر یابی

Хаёли худро аз синаам буруни оре

خیال خود را از سینه‌ام برون آری

Аҷаб набошад агар зулф чун шабати пӯшад

عجب نباشد اگر زلف چون شبت پوشد

Рух чу моҳи туро ҳар нафас ба айёрӣ

رخ چو ماه تو را هر نفس به عیاری

Аз онкии зулфи ту таррор бошад шабу ма

از آنکه زلف تو طرار باشد شب و مه

Шунидаам ки накӯ нест баҳри таррорӣ

شنیده ام که نکو نیست بهر طراری

Пар аз ситора шавад чашмами осмони осо

پر از ستاره شود چشمم آسمان آسا

Дар он замон ки ту бар рух ниқоб бигзорӣ

در آن زمان که تو بر رخ نقاب بگذاری

Балӣ чу бар рухи бигузоради офтоби ниқоб

بلی چو بر رخ بگذارد آفتاب نقاب

Ситорагонро бошад ки намӯдорӣ

ستارگان را باشد که نموداری

Чунон гудохта шуд офтоб дар Кувайт

چنان گداخته شد آفتاب در کویت

Ки пушт боз диҳад ҳар қадам ба деворӣ

که پشت باز دهد هر قدم به دیواری

Табораки аллоҳ аз он чашми саҳарпарвар ту

تبارک الله از آن چشم سحر پرور تو

Ки никўииш фазояд ҳамеи зи беморӣ

که نیکوییش فزاید همی ز بیماری

Шаби фироқи тугар хӯни лаболабам аз чашм

شب فراق تو گر خون لبالبم از چشم

зи гиряи бандам аз рухам хӯн шавад ҷорӣ

ز گریه بندم از رخم خون شود جاری

Балии зҷоӣ дигар об сар кунад ночор

بلی زجای دگر آب سر کند ناچار

Гуҳӣ ки манба ӯро наҷиси ниборӣ

گهی که منبع او را نجس نیباری

Хаёл рӯй ту рад сина ам бидон монад

خیال روی تو رد سینه‌ام بدان ماند

Ки гулшаниро дар дӯзахии дроғорӣ

که گلشنی را در دوزخی درآغاری

Фалак нишаста шабу рӯз дар сиёҳу кабӯд

فلک نشسته شب و روز در سیاه و کبود

Зиришки он ки чаро ҷой дар замини дорӣ

زرشک آن که چرا جای در زمین داری

Збс ки гӯям давр аз рухи ту рбкорӣ

زبس که گویم دور از رخ تو ربکاری

Дар оби чашмами нилўФристи пиндорӣ

در آب چشمم نیلوفریست پنداری

Накуштан миннат аз раҳм нест мехоҳӣ

نکشتن منت از رحم نیست میخواهی

Ки чун маниро аз куштагонат нишморӣ

که چون منی را از کشتگانت نشماری

Дилам ба ҳеҷ ғамӣ ошно нагашта ҳануз

دلم به هیچ غمی آشنا نگشته هنوز

На зон ки ғам нахурд ҳамчунин , на бнкорӣ

نه زآن که غم نخورد همچنین، نه بنکاری

Барои он ки ғамиро надидаи сайр казу

برای آن که غمی را ندیده سیر کزو

Сетоне ва ба ғами тоза аиш бисипорӣ

ستانی و به غم تازه ایش بسپاری

намешавад шаби ман субҳ , гуё бахтам

نمی شود شب من صبح، گویا بختم

зи даст бар дар субҳ аз ситораи мсморӣ

ز دست بر در صبح از ستاره مسماری

Кунун ки чархи ниҳод аз ду субҳи пунба ба гӯш

کنون که چرخ نهاد از دو صبح پنبه به گوش

Чаҳ суд эй дил , бас кун знолаҳу зорӣ

چه سود ای دل، بس کن زناله و زاری

Туро ки то дами дигари умед бӯдан нест

ترا که تا دم دیگر امید بودن نیست

Ба сабр кӯш чаҳ осонӣ ва чаҳ душворӣ

به صبر کوش چه آسانی و چه دشواری

Дигар наме шӯии шиква бар бар шоҳӣ

دگر نمی شوی شکوه بر بر شاهی

Ки дасти чархи фурӯи бандад аз ситамкорӣ

که دست چرخ فرو بندد از ستمکاری

Алии олӣ ки ндозаҳи камолоташ

علی عالی که ندازه کمالاتش

Ба ҷуз худоӣ надонад касе з бисёре

به جز خدای نداند کسی ز بسیاری

Аё зи халқи ту шаки он чунон ки андозанд

ایا ز خلق تو شک آن چنان که اندازند

Ниҳони зи халқ ба даври оҳӯёни тоторӣ

نهان ز خلق به دور آهویان تاتاری

Агарчӣ тӯтии табъам ки шукри холӣ

اگرچه طوطی طبعم که شکر خالی

Фиғон баровард аз булбулони гулзорӣ

فغان برآورد از بلبلان گلزاری

Нагардад азтарӣ шеъри ман мсўдаҳи хушк

نگردد از تری شعر من مسوده خشک

Дар офтоби қиёмат агараш бигзорӣ

در آفتاب قیامت اگرش بگذاری

Вале санои ту кӣ донамӣ сазоӣ ту гуфт

ولی ثنای تو کی دانمی سزای تو گفت

Хдоираст ба маддоҳяти сазоворӣ

خدایر است به مداحیت سزاواری

Ало ки то лаби хандони ёр ёқӯтӣ ӣаст

الا که تا لب خندان یار یاقوتی یست

Ало ки то рухи зард манаст гулнорӣ

الا که تا رخ زرد من است گلناری

Ало ки то ба шабу рӯз , рӯз ва шаб гиранд

الا که تا به شب و روز، روز و شب گیرند

зи чҳрўи зулфаши ин равшанӣ ва он торӣ

ز چهرو زلفش این روشنی و آن تاری

Мабод доғи диламро ки зинда ӯем

مباد داغ دلم را که زنده اویم

Аз ошнои марҳами сиёҳи рухсорӣ

از آشنایی مرهم سیاه رخساری