Доманами дарёии хӯни зини чашми хӯни полостӣ

دامنم دریای خون زین چشم خون پالاستی

Ҳаркии чашмаш абр бошад доманаши дрёстӣ

هرکه چشمش ابر باشد دامنش دریاستی

Абр мегӯйанд бармеи хезад аз дарёу бас

ابر می گویند برمی خیزد از دریا و بس

Дар ғамати моро зи абри дидаи дрёхостӣ

در غمت ما را ز ابر دیده دریاخاستی

Дар суфоли чархи бенанди ашки гулгуни маро

در سفال چرخ بینند اشک گلگون مرا

Аз буруни Каррӯбӣон чун май ки дар миностӣ

از برون کرّوبیان چون می که در میناستی

Дошт дил дар сар ки рӯзӣ чанд паймоед ҷаҳон

داشت دل در سر که روزی چند پیماید جهان

Хӯн шуд аз ҷӯрӣ ки расми гунбади миностӣ

خون شد از جوری که رسم گنبد میناستی

Ин ҳамон хӯнаст каз мижгонтар мириздм

این همان خون است کز مژگان تر میریزدم

Ашки хунинами азин маънии ҷаҳони пимостӣ

اشک خونینم ازین معنی جهان پیماستی

Аз дурустии сад шикаст омад маро дар аҳди мо

از درستی صد شکست آمد مرا در عهد ما

Ростиро нест чизеи беҳтар аз дрёстӣ

راستی را نیست چیزی بهتر از دریاستی

Боварат ноед ба байн инак ҳилоли бадар ро

باورت ناید به بین اینک هلال بدر را

Каз каҷӣ афзӯнӣ ояд вази дурустии костӣ

کز کجی افزونی آید وز درستی کاستی

Хавфи дарё гарна санг роҳ гардидӣ маро

خوف دریا گرنه سنگ راه گردیدی مرا

Солҳо будӣ ки ҳиндами маскан ва мо востӣ

سال ها بودی که هندم مسکن و ما واستی

Чун набошад хавфам аз дарё ки то ман бӯда ам

چون نباشد خوفم از دریا که تا من بوده ام

Ҷумлаи меҳнатҳои ман зини чашм чун дрёстӣ

جمله محنتهای من زین چشم چون دریاستی

эй ки май гӯйии вафоу кимиёи анқо буд

ای که می گویی وفا و کیمیا عنقا بود

Коши анқо буд мумкин будӣ аз ънқостӣ

کاش عنقا بود ممکن بودی از عنقاستی

Гар ?бирт ошуфта гуфтам ҳоли дил аз ман маранҷ

گر برت آشفته گفتم حال دل از من مرنج

Ман намедонам чаҳ мегӯям худои доностӣ

من نمی دانم چه می گویم خدا داناستی

Мӯсои козими эмоми ҳафтумин каз меҳр ӯ

موسی کاظم امام هفتمین کز مهر او

Синаам равшан чу тавр аз оташи Мӯсои сетӣ

سینه ام روشن چو طور از آتش موسی ستی

Мардумон гӯйанд оташи алтФи арқон буд

مردمان گویند آتش الطف ارکان بود

Зини сабаб ӯро зоркони ҷой бар болостӣ

زین سبب او را زارکان جای بر بالاستی

Ман чунин донам ки мемонад барои равшанаш

من چنین دانم که می ماند برای روشنش

Фарқ ӯ аз фахри ин пайвастаи гардуни состӣ

فرق او از فخر این پیوسته گردون ساستی

Ин чунин кини сифла табъон ранганду буи

این چنین کین سفله طبعان رنگند و بوی

Дар замони мо ки гардуни душмани доностӣ

در زمان ما که گردون دشمن داناستی

Кофарамгар бо чунин дониши кашиш май баради ном

کافرم گر با چنین دانش کشش می برد نام

Гарна лафзи буии ҷузъи буъалии синостӣ

گرنه لفظ بوی جزء بوعلی سیناستی

Мҷмло нагузошт бахти бад ки бурдорам қадам

مجملاً نگذاشت بخت بد که بردارم قدم

Венаи замони андари кафам на ин ва на дунёстӣ

وین زمان اندر کفم نه این و نه دنیاستی