эй аз сипоҳи хати ту хуршед дар ҳисор

ای از سپاه خط تو خورشید در حصار

Ҳасани ту бастаи панҷаи хуршедро нигор

حسن تو بسته پنجهٔ خورشید را نگار

Хуй дилат гирифт магар рӯй нозукат

خوی دلت گرفت مگر روی نازکت

Каз вай намеравад чу нишинад бар ӯ ғубор

کز وی نمی‌رود چو نشیند بر او غبار

Рӯй ту хост то зи ҷаҳон шаб барафканад

روی تو خواست تا ز جهان شب برافکند

Шаб зон гирифт домани рӯят ба зинҳор

شب زان گرفت دامن رویت به زینهار

Рӯзи ман аз дамӣдани хатат сиёҳ шуд

روز من از دمیدن خطت سیاه شد

Аз ашк агар ситораи шуморами аҷаби мадор

از اشک اگر ستاره شمارم عجب مدار

Машкан зи ҳамнишинии ноҷинси қадари хеш

مشکن ز همنشینی ناجنس قدر خویش

Вари ҳамнишинии руху хати гири эътибор

ور همنشینی رخ و خط گیر اعتبار

Қадат буд қиёмату рухи офтоби он

قدت بود قیامت و رخ آفتاب آن

Хатати гуноҳи кории устода бар канор

خطت گناه کاری استاده بر کنار

Мусҳаф гуноҳкор гирифтӣ чаро гирифт

مصحف گناهکار گرفتی چرا گرفت

Рӯй чу мусҳафро хати гуноҳкор

روی چو مصحف را خط گناهکار

Аз рӯй чун гулати хат чу сабзаи ?бардамӣад

از روی چون گلت خط چو سبزه بردمید

Ҳаргизи гулӣ ки дид ки оварад сабзаи бор

هرگز گلی که دید که آورد سبزه بار

Гӯйанд сабзаи бештар аз гул шавад падед

گویند سبزه بیشتر از گل شود پدید

Онон ки воқифанд з омад шуд баҳор

آنان که واقفند ز آمد شد بهار

Ман дар баҳор рӯй накӯй ту эй аҷаб

من در بهار روی نکوی تو ای عجب

Дидам ки сабза аз пас гули гашти ошкор

دیدم که سبزه از پس گل گشت آشکار

На на аҷаб набошадгар нози кори тест

نه نه عجب نباشد گر ناز کار تست

Алои шикасти ман ҳама бар акси рӯзгор

الا شکست من همه بر عکس روزگار

Чун бркнми дил аз ту ки дар фани дилбарӣ

چون برکنم دل از تو که در فن دلبری

Гул буд ва шуд ба сабзаи ?ути оростаи изор

گل بود و شد به سبزه ات آراسته عذار

Хуршед бо рухи ту бузади лофи ҳамсарӣ

خورشید با رخ تو بزد لاف همسری

Ба рӯй чаро чунин зхтти танги куштаи кор

به روی چرا چنین زخطت تنگ کشته کار

То шоми ранги хати ту чун рӯз ман гирифт

تا شام رنگ خط تو چون روز من گرفت

Ба рӯй кунад фалаки рузи хуршедро нигор

به روی کند فلک رز خورشید را نگار

Хоҳам пурсам аз ту агар рухсатами диҳӣ

خواهم پرسم از تو اگر رخصتم دهی

Кони хат буд дамида бар атрофи он ғаддор

کان خط بود دمیده بر اطراف آن غدار

ё он ки аз мазаммати бдгў змн гирифт

یا آن که از مذمت بدگو زمن گرفت

Оинаи замири худованди ман ғубор

آینه ضمیر خداوند من غبار

Аз тира рӯзӣаст ки бо заъф ҳамчунин

از تیره روزیست که با ضعف همچنین

Ҳастем моу хати ту бар офтоби ёр

هستیم ما و خط تو بر آفتاب یار

Хатат бар офтоби мунири изор ва ман

خطت بر آفتاب منیر عذار و من

Бар офтоби хотири махдуми комкор

بر آفتاب خاطر مخدوم کامکار

Хони ҷаҳони эмоми қлихони Комрон

خان جهان امام قلیخان کامران

Дарёи дили сахии кафи хуршеди иштиҳор

دریا دل سخی کف خورشید اشتهار

Султони аҳли фазлу ҳунари сарвари ҷаҳон

سلطان اهل فضل و هنر سرور جهان

Султони Муҳамади осифи хуршеди иштиҳор

سلطان محمد آصف خورشید اشتهار

Хуршеди рутба ӣ ки ба мнқоши нӯки калак

خورشید رتبه ی که به منقاش نوک کلک

Берун кашид дасташ аз ҷисми фазли хор

بیرون کشید دستش از جسم فضل خار

Ҷузи вай касе дигар натавонад намӯд фахр

جز وی کسی دگر نتواند نمود فخر

Касро агар расад ба сухани фаҳмии ифтихор

کس را اگر رسد به سخن فهمی افتخار

Зон гӯна дод калакаши назми ҷаҳон ки нест

زآن گونه داد کلکش نظم جهان که نیست

Ало ки дар маҳосини авсофаши интишор

الا که در محاسن اوصافش انتشار

Бар калак ӯ чаҳ сон нагузорам мадори мадҳ

بر کلک او چه سان نگذارم مدار مدح

Мадҳами ҷаҳони маънӣу калакаши ҷаҳони мадор

مدحم جهان معنی و کلکش جهان مدار

Сури адуии ҷоҳаш дар айн мотамаст

سور عدوی جاهش در عین ماتمست

Чун мавсими хазону ҳнобстни чанор

چون موسم خزان و حنابستن چنار

Хасмаш чу офтоб агар бар фалак равад

خصمش چو آفتاب اگر بر فلک رود

Охир ба остона аш уфтад боътзор

آخر به آستانه اش افتد باعتذار

Гар душманаш занад зи дарозии умри лоф

گر دشمنش زند ز درازی عمر لاف

Инкори он қабеҳи намояди зҳўшёр

انکار آن قبیح نماید زهوشیار

Доим дар интизори аҷал буд ва бе шаккӣ

دایم در انتظار اجل بود و بی شکی

Бошад дароз чун шаби ғами рӯзи интизор

باشد دراز چون شب غم روز انتظار

Сари ҳаргиз аз барои чаҳ боло наме кунад

سر هرگز از برای چه بالا نمی کند

Каз осмони зи рифъат ӯ нест шармсор

کز آسمان ز رفعت او نیست شرمسار

Вари зон ки аз вуҷӯдаш дар чарх сур нест

ور زآن که از وجودش در چرخ سور نیست

Кафи алхзиби даст чаро баста дар нигор

کف الخضیب دست چرا بسته در نگار

Дарёи дилии шикоятӣ аз банда гӯш кун

دریا دلی شکایتی از بنده گوش کن

Ҳарчанд аз шунидани он дил шавад фигор

هرچند از شنیدن آن دل شود فگار

Раҳмӣ ки беш азин натавонам кашид ман

رحمی که بیش ازین نتوانم کشید من

Нохӯрда май чу чашми бути хештани хумор

ناخورده می چو چشم بت خویشتن خمار

Охир на нома ӣ амалам аз барои чист

آخر نه نامه ی عملم از برای چیست

Номи гуноҳ бар ману ғарибии гуноҳкор

نام گناه بر من و غریبی گناهکار

Бо ин камоли бастагии дил ба лутфи ту

با این کمال بستگی دل به لطف تو

Айбаст шиквагар занам аз бастагии кор

عیب است شکوه گر زنم از بستگی کار

Дили дафтари мдиҳ ту кардам чу дафтараш

دل دفتر مدیح تو کردم چو دفترش

Ҳар шоми баста ӣ фалаки дуни равои мадор

هر شام بسته ی فلک دون روا مدار

Аз рӯзгор шиква надорам ки хонда ам

از روزگار شکوه ندارم که خوانده ام

Афсуни мадҳи калаки ту бар мо рӯзгор

افسون مدح کلک تو بر ما روزگار

Аз хасм шиква дорам каз қурби ман ?бирт

از خصم شکوه دارم کز قرب من برت

Доим нишаста бар сари оташи спндўор

دایم نشسته بر سر آتش سپندوار

Хоҳад ки тарки базм ту гӯям вале аҷаб

خواهد که ترک بزم تو گویم ولی عجب

Каз бонги зоғи тарк гулистон кунад ҳазор

کز بانگ زاغ ترک گلستان کند هزار

Аз ҷаври рӯзгор агарам каф буд ба сар

از جور روزگار اگرم کف بود به سر

Чандини шамотат аз чаҳ кунад хасми нобакор

چندین شماتت از چه کند خصم نابکار

Дурусти мадҳати ту ва ман баҳри он дирам

درست مدحت تو و من بهر آن درم

Чандон аҷаб набошад каф бар сари баҳор

چندان عجب نباشد کف بر سر بحار

Гар зон ки чун манӣ ғам рӯзӣ хӯрд мудом

گر زآن که چون منی غم روزی خورد مدام

Тақсири ҷӯад худ нишморӣ бкрдгор

تقصیر جود خود نشماری بکردگار

Пайваста зон хӯрам ғами рӯзӣ ки рӯзем

پیوسته زان خورم غم روزی که روزیم

Ғам кардаанд ва ғам нагузорӣ дарин диёр

غم کرده اند و غم نگذاری درین دیار

Мадҳии фарохури ту дарин назми мухтасар

مدحی فراخور تو درین نظم مختصر

Чун рухи надоди ҳам ба дуо кардам ихтисор

چون رخ نداد هم به دعا کردم اختصار

эй дар миёни халқ назират наёмада

ای در میان خلق نظیرت نیامده

Пайвастаи орзӯии дилати бод дар канор

پیوسته آرزوی دلت باد در کنار