Гузашти он ки рӯй лолаи хайма бар гулзор

گذشت آن که روی لاله خیمه بر گلزار

Шукуфа бар фалаки афканд аз тараби дастор

شکوفه بر فلک افکند از طرب دستار

Гузашти он ки чунон гарм буд миҷмари боғ

گذشت آن که چنان گرم بود مجمر باغ

Ки сӯхтии шарараш чун сапанди ҷони ҳазор

که سوختی شررش چون سپند جان هزار

Расед инак фаслӣ ки вақт омаданаш

رسید اینک فصلی که وقت آمدنش

зи бим хушк кунад пӯст бар тани ашҷор

ز بیم خشک کند پوست بر تن اشجار

Расед фаслӣ каз бими ҳамла ӣ сармо

رسید فصلی کز بیم حمله ی سرما

Нахезад аз сари оташ ба зарб чун шарор

نخیزد از سر آتش به ضرب چون شرار

Чанори дастӣ каз тоби ваии барад ба бағал

چنار دستی کز تاب وی برد به بغل

Бурун наёрад дигари магар ба фасли баҳор

برون نیارد دیگر مگر به فصل بهار

Бигӯ ки оташи баҳр чаҳ сар ба боло кард

بگو که آتش بهر چه سر به بالا کرد

Агар нахоҳад зинҳор аз эзади ҷаббор

اگر نخواهد زنهار از ایزد جبّار

Кунун ба меҳри паноҳандаи халқу меҳри паноҳ

کنون به مهر پناهنده خلق و مهر پناه

Барад ба соя ӣ хуршеди осмони миқдор

برد به سایه ی خورشید آسمان مقدار

Сҳо бибинад дар рӯзи кӯри модарзод

سها ببیند در روز کور مادرزاد

Бидон замири мунир ар намояди астзҳор

بدان ضمیر منیر ار نماید استظهار

Сафина ки дарави маҷмаъ маъонӣ ӯст

سفینه که درو مجمع معانی اوست

Сафина нест ки баҳрӣаст баради рузи хор

سفینه نیست که بحریست برد رز خار

Басӣ намонад ки аз обдории шеъраш

بسی نماند که از آبداری شعرش

Ҳубоб вор шавад нуқтаи андар ӯ сайёр

حباب وار شود نقطه اندر او سیار

Зимни адлаши олам мураффаҳаст чунон

زیمن عدلش عالم مرفه است چنان

Ки лолаи зини пас бе доғи равед аз гулзор

که لاله زین پس بی داغ روید از گلزار