Ғамам намеравад аз дил ба гиря бисёр

غمم نمی رود از دل به گریه بسیار

Касе ба оби зи оина чун баради зангор

کسی به آب ز آینه چون برد زنگار

Маро чу чашма шудаи чашмҳо зҷўри фалак

مرا چو چشمه شده چشم ها زجور فلک

Кунам ба нохун аз он рӯй вай бар рухсор

کنم به ناخن از آن روی وی بر رخسار

Хамидаи қадам бар бори дил буд шояд

خمیده قدم بر بار دل بود شاید

Ниҳол хам нашавад то фузун нагардад бор

نهال خم نشود تا فزون نگردد بار

Знолаҳи ман ҷузи бахти хоби рӯзии ман

زناله من جز بخت خواب روزی من

Кадоми шаб ки нагаштанд хуфтагони бедор

کدام شب که نگشتند خفتگان بیدار

Кадоми бахт ки овора гаштаам зи ватан

کدام بخت که آواره گشته ام ز وطن

Кадоми сабр ки даврӣ гузидаам аз ёр

کدام صبر که دوری گزیده ام از یار

Надидаи васлии умрами гузашт дар ҳиҷрон

ندیده وصلی عمرم گذشت در هجران

Нахурда ҷоми ҷонам ба лаби расонади хумор

نخورده جام جانم به لب رساند خمار

Аҷаб банно шуд эй дӯстони казин ду се рӯз

عجب بنا شد ای دوستان کزین دو سه روز

Маро насухта бошад фироқи ёру диёр

مرا نسوخته باشد فراق یار و دیار

Каз оби дидаи танам нам гирифт вгрчаҳ

کز آب دیده تنم نم گرفت وگرچه

Чунам гирифт базӯдӣ насузад ӯ аз нор

چونم گرفت بزودی نسوزد او از نار

Чу кард бахтами маҳбӯс дар ҳисори фироқ

چو کرد بختم محبوس در حصار فراق

Намӯд чархи ситами пешаи ҳарифи озор

نمود چرخ ستم پیشه حریف آزار

Ғами ду олами маҳбӯс дар ҳисори дилам

غم دو عالم محبوس در حصار دلم

Вази оби чашмам хандақ фиканд кард ҳисор

وز آب چشمم خندق فکند کرد حصار

Марои замона ҷудо кард аз гулистонӣ

مرا زمانه جدا کرد از گلستانی

Ки аз тасаввури давряши рФтмӣ аз кор

که از تصور دوریش رفتمی از کار

Хўрнқи ойини боғӣ ки вақти сайри дарав

خورنق آیین باغی که وقت سیر درو

зи буи гул нашносанд маст аз ҳушёр

ز بوی گل نشناسند مست از هشیار

Нишоти бахши мақомӣ ки ошиқони даравӣ

نشاط بخش مقامی که عاشقان دروی

Тамом умр тавонад зист бе дилдор

تمام عمر تواند زیست بی دلدار

Баровард сар ҳар субҳи меҳр аз ховар

برآورد سر هر صبح مهر از خاور

Бад-ӣни умед ки дар сояаш бибояд ёр

بدین امید که در سایه اش بباید یار

Ба боғбонаш агар мекунад вазин ғофил

به باغبانش اگر می کند وزین غافل

Ки дар биҳишт намеёбад офтоби гузор

که در بهشت نمی یابد آفتاب گذار

Дарахтҳои гули он биҳишти ҷовидон

درخت های گل آن بهشت جاویدان

Ҳаме хуланд дар дидаҳои тӯбои хор

همی خلاند در دیده های طوبی خار

Сабо равад сӯй ӯ ҳам чунон фаттони хезон

صبا رود سوی او هم چنان فتان خیزان

Ки сӯии аттор табла меравад бемор

که سوی عطار طبله میرود بیمار

Сазад ки ҳрбохсмӣ кунад ба булбул аз он ки

سزد که حرباخصمی کند به بلبل از آن که

Ба ҷои гули ҳама хуршед бинад андари бор

به جای گل همه خورشید بیند اندر بار

Шифо ба бахшад агар номашоварӣ ба забон

شفا به بخشد اگر نامش آوری به زبان

Ба ҷои фотиҳаи андари иёдати бемор

به جای فاتحه اندر عیادت بیمار

Ба меҳри лола ӯ хостам кунам ташбеҳ

به مهر لاله او خواستم کنم تشبیه

Хиради нафир бар оварад к-эй макун зинҳор

خرد نفیر بر آورد کای مکن زنهار

Фурӯғ меҳр кунад чеҳраро сиёҳ ва кунад

فروغ مهر کند چهره را سیاه و کند

Фурӯғи лола ӯ сурхи чеҳраи шаби тор

فروغ لاله او سرخ چهره شب تار

Аз он фалаки сӯй худ мекашад чанораш ро

از آن فلک سوی خود می کشد چنارش را

Ки пери гашту Асое ба боядаш ночор

که پیر گشت و عصایی به بایدش ناچار

зи бас ки об занад абр бар рухи ғунча

ز بس که آب زند ابر بر رخ غنچه

Зхўоби нӯшин пеш аз саҳар шавад бедор

زخواب نوشین پیش از سحر شود بیدار

ЗлтФи обу ҳавояши чунон ки даст дар об

زلطف آب و هوایش چنان که دست در آب

Фурӯ равад ба замини зилли дасти сарву чанор

فرو رود به زمین ظلّ دست سرو و چنار

Ба азми васфаш чун нозимӣ қалам гирад

به عزم وصفش چون ناظمی قلم گیرد

Ҳануз ҳарфӣ бар сафҳа накарда нигор

هنوز حرفی بر صفحه نکرده نگار

Қалами басони асобъи фурӯи баради реша

قلم بسان اصابع فرو برد ریشه

Ки мсўдаҳ дар дасти нозими ашъор

کهَ مسّوده در دست ناظم اشعار

Басони Тифл ки бебоғбон ба боғ равад

بسان طفل که بی باغبان به باغ رود

Нҳолгонро аз гули парасти ҷайбу канор

نهالگان را از گل پرست جیب و کنار

Дарав ба бинад рухсори хешро ба мисл

درو به بیند رخسار خویش را به مثل

Агар нишинад аъамяш рӯй бар девор

اگر نشیند اعمیش روی بر دیوار

Сабои ситодаи шабу рӯзи мунтазир ки агар

صبا ستاده شب و روز منتظر که اگر

Шукуфа ӣ фиканд тунди бод аз ашҷор

شکوفه ی فکند تند باد از اشجار

Ба узрхоҳии бргирдши зи хоки чаман

به عذرخواهی برگیردش ز خاک چمن

Ки нозукаст ва надорад таҳаммули озор

که نازک است و ندارد تحمل آزار

Чу хутба хонд булбули фарози минбари шох

چو خطبه خواند بلبل فراز منبر شاخ

Сипедаи дам ки занад абри хайма бар гулзор

سپیده دم که زند ابر خیمه بر گلزار

Збоди хайли риёи ҳайни Фтнд дар саҷда

زباد خیل ریا حین فتند در سجده

Бурун наёмада номи гул аз забони ҳазор

برون نیامده نام گل از زبان هزار

Дарав ҳамеша баҳори маст аз мҳобти шоҳ

درو همیشه بهار مست از مهابت شاه

намерибоед бод аз дарахтҳо дастор

نمی رباید باد از درخت ها دستار

Баланди мартабаи шоҳӣ ки дар мадоеҳ ӯ

بلند مرتبه شاهی که در مدایح او

Хирад чу Тифлон ҳар лаҳза аз гум кунад ҳанҷор

خرد چو طفلان هر لحظه از گم کند هنجار

Зҳмтш натавон ҳасри нуқта кардан

زهمتش نتوان حصر نقطه کردن

Агар зи доира осмон кунӣ паргор

اگر ز دایره آسمان کنی پرگار

Буд сипеҳри гадои зи остона ӯ

بود سپهر گدایی ز آستانه او

Гирифта инак киштии змоаҳи нав ба канор

گرفته اینک کشتی زماه نو به کنار

Дирам наёяд аз он дар кафш ки оташ ро

درم نیاید از آن در کفش که آتش را

Миёни дарёи ҳаргиз набӯдааст қарор

میان دریا هرگز نبوده است قرار

Зсилии карамаши бухли рости чеҳраи сияҳ

زسیلی کرمش بخل راست چهره سیه

Ба эътимодаш гармаст ҳурро бозор

به اعتمادش گرم است حور را بازار

Қалам ба номаши тасреҳ агар кунад чаҳ аҷаб

قلم به نامش تصریح اگر کند چه عجب

Ки тӯтӣонро шукр хушаст дар минқор

که طوطیان را شکر خوش است در منقار

Васии Аҳмади мурсали алии олии қадар

وصی احمد مرسل علی عالی قدر

Ки ҳаст соя ӯро зи меҳри тобони ор

که هست سایه او را ز مهر تابان عار

Фалаки навози он соҳирам ки аз табъам

فلک نواز آن ساحرم که از طبعم

Шудаст баҳри ҷаҳони пари зи лўлўии шҳўор

شدست بحر جهان پر ز لولوی شهوار

Зиришки калаками тӯтӣ ба хештани печад

زرشک کلکم طوطی به خویشتن پیچد

Басони шахсеи кўро гузида бошад мор

بسان شخصی کورا گزیده باشد مار

Тавонам он ки баҳр чанд рӯз дар мадҳат

توانم آن که بهر چند روز در مدحت

Қасида кунам аншоءи зи табъи гавҳари бор

قصیده کنم انشاء ز طبع گوهر بار

Вале зшўмии ҷамъӣ ки аз лкомтшон

ولی زشومی جمعی که از لکامتشان

Сафар гузидам ва ҳастам ҳануз дар озор

سفر گزیدم و هستم هنوز در آزار

Ҷамоатӣ ки агар умри хеш сарф кунанд

جماعتی که اگر عمر خویش صرف کنند

Масеҳро нашносанд боз аз бе тор

مسیح را نشناسند باز از بی طار

Агар зи хирман ғайриӣ баранд дона чу мӯр

اگر ز خرمن غیری برند دانه چو مور

Буруни раванди зи шодӣ аз пӯст ҳамчун мор

برون روند ز شادی از پوست همچون مار

Ба заъми хеши мусулмон ва бастааст ислом

به زعم خویش مسلمان و بسته است اسلام

Задаст эшон ҳар лаҳза бар миёни зуннор

زدست ایشان هر لحظه بر میان زنار

Чунон гурезон аз нони худ агар ёбанд

چنان گریزان از نان خود اگر یابند

Ки аз ҳаром гурезанд , мардуми дайни дор

که از حرام گریزند، مردم دین دار

з ҳарчӣ донад онро камоли ақли салим

ز هرچه داند آن را کمال عقل سلیم

Чунон барӣ ки знқсаст эзади додар

چنان بری که زنقص است ایزد دادار

Тамоми умр ба бад сарф кардау ҳаргиз

تمام عمر به بد صرف کرده و هرگز

Накарда ало аз кори неки истиғфор

نکرده الا از کار نیک استغفار

Маро дилӣ ӣаст кигар шарҳ меҳнаташ бидиҳам

مرا دلی یست که گر شرح محنتش بدهم

Шурӯ ношуда бар хотират нишинад бор

شروع ناشده بر خاطرت نشیند بار

Бародарӣ ӣаст маро ва ту низ майдонӣ

برادری یست مرا و تو نیز میدانی

Ки ҳаст пешам аз ҷони азизтар аз ёр

که هست پیشم از جان عزیزتر از یار

Туро сипораму лозим буд супурдани ҷон

ترا سپارم و لازم بود سپردن جان

Гуҳӣ ки ҳодиса бар мард нек гирад кор

گهی که حادثه بر مرد نیک گیرد کار

Равои мадор ки баъд аз супурдани ҷони ҳам

روا مدار که بعد از سپردن جان هم

Асир меҳнат бошам зи гунбади даввор

اسیر محنت باشم ز گنبد دوار

Ало ки то баҳам омехтааст шодӣу ғам

الا که تا بهم آمیخته است شادی و غم

Ало ки то зпии ҳам буд хазону баҳор

الا که تا زپی هم بود خزان و بهار

Мувофиқатро лабҳо зхндаҳи боз чу гул

موافقت را لب ها زخنده باز چو گل

Мухолифатро бар фарқи дасти ҳамчуи чанор

مخالفت را بر فرق دست همچو چنار

Мадори маркази олам ту бош то бошад

مدار مرکز عالم تو باش تا باشد

Фарози чархи мадори савобату сайёр

فراز چرخ مدار ثوابت و سیار