Чу аз канори ман он ғмгсор бархезад

چو از کنار من آن غمگسار برخیزد

Ғамӣ ба қасди ман аз ҳар канор бархезад

غمی به قصد من از هر کنار برخیزد

Ҳуҷуми рашки марои байн ки бар гузаргоҳаш

هجوم رشک مرا بین که بر گذرگاهش

зи дидаи оби занам то ғубор бархезад

ز دیده آب زنم تا غبار برخیزد

з рафтан ту ба ёд оварам чу тӯфонам

ز رفتن تو به یاد آورم چو طوفانم

Дар орзӯии рахт аз канор бархезад

در آرزوی رخت از کنار برخیزد

Ту то ҷудо шудӣ аз ман замонаи сӯхти маро

تو تا جدا شدی از من زمانه سوخت مرا

Чунин буд чу гул аз пеш хор бархезад

چنین بود چو گل از پیش خار برخیزد

Ба базми ғайр аз он ҷо кунам , ки он бдхў

به بزم غیر از آن جا کنم، که آن بدخو

Маро ба бинад ва беихтиёр бархезад

مرا به بیند و بی اختیار برخیزد