Ёди он рӯзӣ ки ёрӣ чун ту дар бардоштам

یاد آن روزی که یاری چون تو در برداشتم

Дар назари хуршед ва дар кафи машку анбари доштам

در نظر خورشید و در کف مشک و عنبر داشتم

Соғар медоштӣ дар каф ба ҷои теғи кин

ساغر می داشتی در کف به جای تیغ کین

Ман лаби хандон ба ҷои дида ӣ трдоштм

من لب خندان به جای دیده ی ترداشتم

эй ки май сӯзӣ дилам донам ки сӯзади доманат

ای که می سوزی دلم دانم که سوزد دامنت

Зон ки нагирифтам ба дастии кони здли бардоштам

زآن که نگرفتم به دستی کان زدل برداشتم

Носҳо то чанд гӯйӣ сабр кун давр аз Рахш

ناصحا تا چند گویی صبر کن دور از رخش

Аз барои кӣ нигаҳ май доштамгар доштам

از برای کی نگه می داشتم گر داشتم

Дидам андари хоби домонаши бадасти хештан

دیدم اندر خواب دامانش بدست خویشتن

Аз шаафи бедори гаштами даст бар срдоштм

از شعف بیدار گشتم دست بر سرداشتم