Чун гарм гиря кардам чашми гҳрФшон ро

چون گرم گریه کردم چشم گهرفشان را

Андохтам ба соҳил чун мавҷи осмон ро

انداختم به ساحل چون موج آسمان را

Тарсам зннг наниҳад дигар бар остони по

ترسم زننگ ننهد دیگر بر آستان پا

Варна ба бӯсаи заҳмати мидодми остон ро

ورنه به بوسه زحمت میدادم آستان را

То зӯдтар бисӯзӣ эй барқи оҳ ӯ ро

تا زودتر بسوزی ای برق آه او را

Чун андалеб аз хаси мисозми ошён ро

چون عندلیب از خس میسازم آشیان را

Гар будӣ аз сагонаши умеди илтифотӣ

گر بودی از سگانش امید التفاتی

Кӣ буд тоб бӯдан дар синаи устихон ро

کی بود تاب بودن در سینه استخوان را

Ҷонро набӯд қӯт каз сина то лаб ояд

جان را نبود قوت کز سینه تا لب آید

Аз чоки синаи сад дар бррхи гушӯдаи ҷон ро

از چاک سینه صد در بررخ گشوده جان را