Гумон барам ки магари сар бар осмони судам

گمان برم که مگر سر بر آسمان سودم

Серуми шабӣ ки бар он хок остон ояд

سرم شبی که بر آن خاک آستان آید

Шудам ззъФ чу мӯе ва аз назокати табъ

شدم زضعف چو مویی و از نزاکت طبع

Гараш бадали гузарам бар дилаш гарон ояд

گرش بدل گذرم بر دلش گران آید

Гул аз нишоти каллаи сӯии осмони афканд

گل از نشاط کله سوی آسمان افکند

Сабои зи Кувайт агар сӯй гулистон ояд

صبا ز کویت اگر سوی گلستان آید