эй Сайидӣ ки нури сиёдати з рӯй ту

ای سیدی که نور سیادت ز روی تو

Рахшади чунон ки аз ттқи субҳи офтоб

رخشد چنان که از تتق صبح آفتاب

Тифлони шӯхи чашми маъонии хотират

طفلان شوخ چشم معانی خاطرت

Урён чу сӯй сафҳа шитобанд бе ҳиҷоб

عریان چو سوی صفحه شتابند بی حجاب

Номӯси дудмони сухан чун ки калаки тест

ناموس دودمان سخن چون که کلک تست

Бофад биравишон зи нақши анбарин ниқоб

بافد برویشان ز نقش عنبرین نقاب

Лафзӣ ки файзи табъи ту маънӣ дарав нарехт

لفظی که فیض طبع تو معنی درو نریخت

Назд хиради шикаста суфолӣ ӣаст бе шароб

نزد خرد شکسته سفالی یست بی شراب

Тбхолаҳ ҷӯшад аз лаби нозуки дилони фикр

تبخاله جوشد از لب نازک دلان فکر

Дар аҳди тугар аз қадаҳ гул хуранд об

در عهد تو گر از قدح گل خورند آب

Дорад шикастатар зи дили ман нўобкӣ

دارد شکسته تر ز دل من نوابکی

Гар худ ҳама хатост бгўшт шавад савоб

گر خود همه خطاست بگوشت شود صواب

Табъам ки гоҳи нағмаи тарозии базми фикр

طبعم که گاه نغمه طرازی بزم فکر

Шармандатар зи тор гусастааст дар рубоб

شرمنده تر ز تار گسسته است در رباب

Равшани дили ту кас ба ҳазор обу тоби сохт

روشن دل تو کس به هزار آب و تاب ساخت

Меъмор кун зхшту гули субҳу офтоб

معمار کن زخشت و گل صبح و آفتاب

Гӯйанд тира шуд задам дӯди машрабам

گویند تیره شد زدم دود مشربم

Зони гӯнаи коФтоби зи густохии саҳоб

زآن گونه کافتاب ز گستاخی سحاب

Инкор худ намекунам , аммо зи ҳазратат

انکار خود نمی کنم، اما ز حضرتت

Дорам суол кӣ зкрм лутф кун ҷавоб

دارم سوال کی زکرم لطف کن جواب

Ту худ ҳамон шигарфи баҳорӣ ки хӯни хушк

تو خود همان شگرف بهاری که خون خشک

Дар доғи лола аз нам хилқат шавад гулоб

در داغ لاله از نم خلقت شود گلاب

Ман ҳам на зулфи дили бурунаи шоҳиди ғамам

من هم نه زلف دل برونه شاهد غمم

Каз ман ба ҳарзаи хонаи дил ҳо шавад хароб

کز من به هرزه خانه دل ها شود خراب

Пас ман чаро ба ҳарзаи гушойами забони хеш

پس من چرا به هرزه گشایم زبان خویش

Бо ташнагон низо кунам бар сари сароб

با تشنگان نزاع کنم بر سر سراب

эй хуши матоътар дилат аз корвони Миср

ای خوش متاع تر دلت از کاروان مصر

Дигар май рез дар қадаҳи шикваи заҳри ноб

دیگر می ریز در قدح شکوه زهر ناب

Худ заҳр гуфтам вази муҳаббат хаҷал шуд

خود زهر گفتم وز محبت خجل شد

Шаҳдаст дар мазоқи шаҳиди вафои итоб

شهد است در مذاق شهید وفا عتاب

Чун шонаи сад забон шудаам то қисм хӯрам

چون شانه صد زبان شده ام تا قسم خورم

Аммо ба зулфи дӯст на бо ояту китоб

اما به زلف دوست نه با آیت و کتاب

Каз ман ба ғайри меҳру вафои ҳеҷ сар назд

کز من به غیر مهر و وفا هیچ سر نزد

Шарманда нестам зи муҳаббат ба ҳеҷ боб

شرمنده نیستم ز محبت به هیچ باب

Моно ки дрдли ту гузаштам ки тира шуд

مانا که دردل تو گذشتم که تیره شد

Он бӯсаи гоҳи раҳмати азин ояти азоб

آن بوسه گاه رحمت ازین آیت عذاب

Вари зон ки узрҳои миннат дилпазир нест

ور زآن که عذرهای منت دلپذیر نیست

Хатм сухан кунем ба як ҳарфи азин китоб

ختم سخن کنیم به یک حرف ازین کتاب

Ман ҷоҳилами з ҷаҳл наёяд ба ҷузи хато

من جاهلم ز جهل نیاید به جز خطا

Ту оқилии зи ақли нзибди магари савоб

تو عاقلی ز عقل نزیبد مگر صواب