Он ки бе прўоииши ҳрдми маро расво кунад

آن که بی پرواییش هردم مرا رسوا کند

Кош аз расвои худ андакӣ парво кунад

کاش از رسوایی خود اندکی پروا کند

Аз барои он ки сӯзади дӯстро дар пеши ғайр

از برای آن که سوزد دوست را در پیش غیر

Шамъи ҳам худро ваҳми парвонаро расво кунад

شمع هم خود را وهم پروانه را رسوا کند

Ман ба ӯ машғӯл ва ӯ бо дигарон гарми сухан

من به او مشغول و او با دیگران گرم سخن

Чун туҳидастӣ ки бо пурмоя савдо кунад

چون تهیدستی که با پرمایه سودا کند