Ба гиряи чашми тиҳӣ кӣ кунад дили мо ро

به گریه چشم تهی کی کند دل ما را

Тиҳӣ ба гиря накардаст абри дарё ро

تهی به گریه نکردست ابر دریا را

Забон гиря намедонам , ин қадар донам

زبان گریه نمی دانم، این قدر دانم

Ки қатраи қатра тиҳӣ кардаам ду дарё ро

که قطره قطره تهی کرده ام دو دریا را

Фироқ рӯй азизони маро ба ҷон оварад

فراق روی عزیزان مرا به جان آورد

Фироқи саъб буд хоссаи ношикеб ро

فراق صعب بود خاصه ناشکیبا را