Сӯхти маҳрӯмии дидори чунон пайкари ман

سوخت محرومی دیدار چنان پیکر من

Ки зиҳами резад агар дили тпди андар бар ман

که زهم ریزد اگر دل طپد اندر بر من

Ту марои сӯзӣ ва ман сӯзам аз ман ғам ки мабод

تو مرا سوزی و من سوزم از من غم که مباد

Боди беруни барад аз кӯии ту хокистари ман

باد بیرون برد از کوی تو خاکستر من

Он қадар гиря кунам коб ба афлок расад

آن قدر گریه کنم کاب به افلاک رسد

Бӯ ки он оби баради тирагӣ аз ахтари ман

بو که آن آب برد تیرگی از اختر من

Дар ғамаш заъф раседаст ба ҷое ки маро

در غمش ضعف رسید است به جایی که مرا

Мурда донанд агар дили бтпд дар бар ман

مرده دانند اگر دل بطپد در بر من