Ин чакомаро дар бисту панҷуми муҳаррами якҳазор ва сесад ва ҳашт дар боғи зрнқи малики ҷаноби мустатоби ҳаҷаи алисломи ҳоҷии мирзои ҷаводи оқои муҷтаҳиди табризии слмаҳи аллоҳи таъолии сохтам дар аинрўзи ҷаноби мустатоби аҷали амири низоми доми иҷлола бо ҷаноби соъдолмлку наввоби насраи аддавлау ҷаноби мустатоби низоми алълмоءу ъмдءи аломроءи мؤтмни низому ҷаноби бигларбигӣу маъдӯдӣ аз аъёни шаҳри меҳмони ҷаноб муҷтаҳид буданд ман бандаро ҳам ҷаноби аҷали ишора омадан фармуданду рӯзи дигари маъмури бгФтни ин қасида шудам ва дар ҳайнӣ ки дарди дилами ориз шуда дар хаймаи васати боғ ки мақомии муназзаҳу хилват буд рафта дар иксоът ваанд дақиқаи ин абёти бсохтм ва биоварадам ва ин айёми рӯзгорӣ буд ки эзади таъолии ҷаноби муҷтаҳидро ҳаётии нави бахшида буд баъд аз онкии рӯзгори дароз дар бистари хуфтау табибонаши оят навмидӣ гуфта буданд солаш низ аз ҳафтод гузашта .

این چکامه را در بیست و پنجم محرم یکهزار و سیصد و هشت در باغ زرنق ملک جناب مستطاب حجة الاسلام حاجی میرزا جواد آقای مجتهد تبریزی سلمه الله تعالی ساختم در اینروز جناب مستطاب اجل امیر نظام دام اجلاله با جناب ساعدالملک و نواب نصرة الدوله و جناب مستطاب نظام العلماء و عمدء الامراء مؤتمن نظام و جناب بیگلربیگی و معدودی از اعیان شهر مهمان جناب مجتهد بودند من بنده را هم جناب اجل اشاره آمدن فرمودند و روز دیگر مأمور بگفتن این قصیده شدم و در حینی که درد دلم عارض شده در خیمه وسط باغ که مقامی منزه و خلوت بود رفته در یکساعت و اند دقیقه این ابیات بساختم و بیاوردم و این ایام روزگاری بود که ایزد تعالی جناب مجتهد را حیاتی نو بخشیده بود بعد از آنکه روزگار دراز در بستر خفته و طبیبانش آیت نومیدی گفته بودند سالش نیز از هفتاد گذشته.

Бком ё на бком ар равад марои гетӣ

بکام یا نه بکام ار رود مرا گیتی

Дилами зи гардиш ӯ фориғасту мустағнӣ

دلم ز گردش او فارغ است و مستغنی

Ганау иззати гетӣ чаҳ ҳоҷатаст маро

غنا و عزت گیتی چه حاجت است مرا

Ки ҳам зи ақли азизами ҳам аз камоли ғанӣ

که هم ز عقل عزیزم هم از کمال غنی

Нигор дилкаши бахтами зи ақли ҷустаи ҳлл

نگار دلکش بختم ز عقل جسته حلل

Арӯси маҳваши табъами зи фикри бастаи ҳиллӣ

عروس مهوش طبعم ز فکر بسته حلی

Ба номаи ахтари резам ба ҳар сабоҳу мсо

به نامه اختر ریزم به هر صباح و مسا

зи хомаи гавҳари безам ба ҳар ғдўу ъшӣ

ز خامه گوهر بیزم به هر غدو و عشی

Алои кҷоинди он шоирон ки ҳар шабу рӯз

الا کجایند آن شاعران که هر شب و روز

Гристндӣ аз дасти гардиши гетӣ

گریستندی از دست گردش گیتی

Яке зи фитнаи ҷодӯгари қадари маҷнӯн

یکی ز فتنه جادوگر قدر مجنون

Яке зи ҳайбати аҳрӣмани қазои мғшӣ

یکی ز هیبت اهریمن قضا مغشی

Яке ба саҳро аз тишнагии гудохтаи тан

یکی به صحرا از تشنگی گداخته تن

Яке зи гуруснагии ҷони супурда дар водӣ

یکی ز گرسنگی جان سپرده در وادی

Яке фишондӣ гавҳари зи дасти дониши хеш

یکی فشاندی گوهر ز دست دانش خویش

Яке намӯдӣ афғони зи рӯзгори ?данӣ

یکی نمودی افغان ز روزگار دنی

Куҷо шуданд ки оянду мар маро нигаранд

کجا شدند که آیند و مر مرا نگرند

зи ҳаззи донишу бахти баланди муставфӣ

ز حظ دانش و بخت بلند مستوفی

Ҳаме фазояд имрӯз аз даймгар зонк

همی فزاید امروز از دیم گر زانک

Гузаштагонро имрӯзи костӣ аз дай

گذشتگان را امروز کاستی از دی

Чунонкӣ шояд ва бояд ҳунарпажӯҳон ро

چنانکه شاید و باید هنر پژوهان را

Марост об гуворо марост айши ҳнӣӣ

مراست آب گوارا مراست عیش هنئی

Агар лабед набӯдаш лбодаҳ дар пайкар

اگر لبید نبودش لباده در پیکر

Вагар ҷрир бихӯрад аз гуруснагии ҷирӣ

وگر جریر بخورد از گرسنگی جری

Марост лафзи малеҳ ва марост шеъри бадеъ

مراست لفظ ملیح و مراست شعر بدیع

Марост калаки фасеҳ ва марост табъи ҷирӣ

مراست کلک فصیح و مراست طبع جری

Бавижа акнӯн кандар риёзи ризвонам

بویژه اکنون کاندر ریاض رضوانم

Бзири сояи фазли хдоигони разӣ

بزیر سایه فضل خدایگان رضی

Ҷаҳони ҳишмату гардуни иқтидор ки ҳаст

جهان حشمت و گردون اقتدار که هست

Синонаши қобзи арвоҳу хомааш мҳиӣ

سنانش قابض ارواح و خامه اش محیی

Маин амири низоми он хдоигони аҷал

مهین امیر نظام آن خدایگان اجل

Ки назд райши фарҳанги пери ҳамчуи сбӣ

که نزد رایش فرهنگ پیر همچو صبی

Карам кунад кафи родаш ба некӯони Карим

کرم کند کف رادش به نیکوان کریم

Азӣ диҳад сар теғаш бамурдмон бзӣ

اذی دهد سر تیغش بمردمان بذی

Куҷо ки дониш ӯ ақл кӣ буд доно

کجا که دانش او عقل کی بود دانا

Куҷо ки бахшиш ӯ абр кӣ буд мътӣ

کجا که بخشش او ابر کی بود معطی

Саҳоби ҷўдш дар мавқе навол сариъ

سحاب جودش در موقع نوال سریع

Шарори хашмаш дар вақти иштиоли бтӣӣ

شرار خشمش در وقت اشتعال بطئی

Ба рӯз додаш бидодгар буд касрӣ

به روز دادش بیدادگر بود کسری

Ба арсаи ҳунараш беҳунар буд нарисӣ

به عرصه هنرش بی هنر بود نرسی

Ба найза танд моҳии برارد аз дарё

به نیزه تاند ماهی برآرد از دریا

Баради бчшмаҳи хуршед ва созадаш машавӣ

برد بچشمه خورشید و سازدش مشوی

Ба нисфи сулси сеюм аз нахусти моҳи араб

به نصف ثلث سوم از نخست ماه عرب

Ки моҳи умрами даҳ шаби гузашта буд аз сӣ

که ماه عمرم ده شب گذشته بود از سی

Маро ба гулшани фирдавсу сояи тӯбо

مرا به گلشن فردوس و سایه طوبی

Кашонад хизмати ваии ҳбзоу тӯбои лӣ

کشاند خدمت وی حبذا و طوبی لی

Ба боғ хулд шудам дар бсоҳти зрнқ

به باغ خلد شدم در بساحت زرنق

Ҳамеи бчидм аз он боғи миваҳои ҷинӣ

همی بچیدم از آن باغ میوه های جنی

Табораки аллоҳ аз он фари хуҷастаи боғ ки ҳаст

تبارک الله از آن فر خجسته باغ که هست

Биҳишт дар бар саҳнаши саҳифаи мтўӣ

بهشت در بر صحنش صحیفه مطوی

Ду хислатаст дар ин бӯстон ки боғи Ирам

دو خصلت است در این بوستان که باغ ارم

Аз ин ду хислати дилкаши баъӣд буду ърӣ

از این دو خصلت دلکش بعید بود و عری

Нахуст кин чаман аз дод зод ва он зи ситам

نخست کاین چمن از داد زاد و آن ز ستم

Ва дигари онкӣ Ирам шуд ниҳон ва ин маръӣ

و دیگر آنکه ارم شد نهان و این مرئی

Гар одам айдун бӯед дар ин хуҷастаи чаман

گر آدم ایدون بوید در این خجسته چمن

Накардӣ инчи назари сӯй мива манеҳӣ

نکردی ایچ نظر سوی میوه منهی

зи шарми дидаи наргис дар ин ҳумоюни боғ

ز شرم دیده نرگس در این همایون باغ

Бараст хрўб аз бӯстони тиму ъдӣ

برست خروب از بوستان تیم و عدی

Ҳамеи биболад дар боғи шохҳои ҷавон

همی ببالد در باغ شاخ های جوان

Ҳаме бинолад дар шохи булбулу тӯтӣ

همی بنالد در شاخ بلبل و طوطی

Чу наҳй карда паямбари зи истимоъи ғноء

چو نهی کرده پیمبر ز استماع غناء

Чу лаҳни хондаи худованди лаҳни мусиқӣ

چو لحن خوانده خداوند لحن موسیقی

Куҷо тавонад мзмори сохтани булбул

کجا تواند مزمار ساختن بلبل

Куҷо тавонад барбат навохтани қамарӣ

کجا تواند بربط نواختن قمری

Яке бтҳлил андар шавад муаззин

یکی بتهلیل اندر شود مؤذن

Яке ба тартили андар ҳаме шавад мақарӣ

یکی به ترتیل اندر همی شود مقری

Чу ибн молик хонд тзрўи алФиаҳ

چو ابن مالک خواند تذرو الفیه

Чу бен Њишом саройанд булбулони мғнӣ

چو بن هشام سرایند بلبلان مغنی

Аёни зи шокаи румони бонҳмаҳи шавкат

عیان ز شوکه رمان بآنهمه شوکت

Саҳҳоми заррин дар кеши паҳлавони ?маккей

سهام زرین در کیش پهلوان مکی

Анорҳо ҳама аз шохи вожгӯн чунон

انارها همه از شاخ واژگون چونان

Рؤси хасми зи қрпўси ъмрўбни мъдӣ

رؤس خصم ز قرپوس عمروبن معدی

Шаҷари ббоФдтузӣ сурх чун ҷўлоаҳ

شجر ببافد توزی سرخ چون جولاه

Замин бидӯзад каттони сабз чун дарзӣ

زمین بدوزد کتان سبز چون درزی

Басони Мӯсои гул бо Асо ва Байзо шуд

بسان موسی گل با عصا و بیضا شد

Чу соҳирони сафи нилӯфар аз ҳболу ъсӣ

چو ساحران صف نیلوفر از حبال و عصی

Бигард хирмани гули хорҳо дамидаи чунон

بگرد خرمن گل خارها دمیده چنان

Ки шуд суфӯфи шаётини бҳўли норҷсӣ

که شد صفوف شیاطین بحول نارجثی

Нъўзболлаҳи астағфируллоҳи ин ташбеҳ

نعوذبالله استغفرالله این تشبیه

Касе кунад ки буд мағзаш аз хаёли тиҳӣ

کسی کند که بود مغزش از خیال تهی

Ббоғи хулди шаётини куҷоу нори куҷо

بباغ خلد شیاطین کجا و نار کجا

Бқлби муъмин кӣ роҳи ҷустаи ширки хФӣ

بقلب مؤمن کی راه جسته شرک خفی

Бгоҳ баҳману дай дар паноҳи ин бустон

بگاه بهمن و دی در پناه این بستان

Ҳамеша рӯзи баради фарвардини мау ардӣ

همیشه روز برد فروردین مه و اردی

Дар ин риёзи барӯманд шодмон будам

در این ریاض برومند شادمان بودم

Ки шодӣ алҳақ ӣнҷои ҳқиқ буду ҳурӣ

که شادی الحق اینجا حقیق بود و حری

Ҷуз ин надоштамӣ ғам ки офтоби камол

جز این نداشتمی غم که آفتاب کمال

Ҳилоли вори бадӣ чанд гуҳ назору ғамӣ

هلال وار بدی چند گه نزار و غمی

Ҷаҳони ҳикмату тақвои сипеҳри фазлу хирад

جهان حکمت و تقوی سپهر فضل و خرد

Баҳори раҳмату бустони маърифат яъне

بهار رحمت و بستان معرفت یعنی

Ҷаноби мҷтҳдолъср ва алзмон ки буд

جناب مجتهدالعصر و الزمان که بود

Кафи ҷаводаши фалаки вуҷӯдро ҷўдӣ

کف جوادش فلک وجود را جودی

Аз он қабл ки балои хоси думон влост

از آن قبل که بلا خاص دومان ولاست

Барои тазкияи нафаси он вуҷӯди з кӣ

برای تزکیه نفس آن وجود ز کی

Сипеҳр бистар густард ва меҳр шуд болин

سپهر بستر گسترد و مهر شد بالین

Табиб оҷиз гардиду дарди муставле

طبیب عاجز گردید و درد مستولی

зи дастбурди қазои ранг шнблид гирифт

ز دستبرد قضا رنگ شنبلید گرفت

Рахш ки будӣ монанди ёсамини трӣ

رخش که بودی مانند یاسمین طری

Басони сунбул дар тобу ҳамчуи лола ба таб

بسان سنبل در تاب و همچو لاله به تب

Тан чу насрин ваон рӯй чун гули сӯрӣ

تن چو نسرین وان روی چون گل سوری

Чу аз ҳабибони буришади хурӯш мо насунъ

چو از حبیبان برشد خروش ما نصنع

Ҳамаи табибони ҷустанди узри лондрӣ

همه طبیبان جستند عذر لاندری

Сипас худоӣ шифо доду Ҷабраили амин

سپس خدای شفا داد و جبرئیل امین

Ва ани икод бар ӯ хонду ояти алкрсӣ

و ان یکاد بر او خواند و آیت الکرسی

Дубораи барг саман шуд латифу тоза ва тар

دوباره برگ سمن شد لطیف و تازه و تر

Дубораи сарв чаман шуд ҷавону зафту қавӣ

دوباره سرو چمن شد جوان و زفت و قوی

Ббоми чархи дарахшндаи гашти меҳри баланд

ببام چرخ درخشنده گشت مهر بلند

Ба тарафи боғи хромндаҳи гашти сарви сеӣ

به طرف باغ خرامنده گشت سرو سهی

Битоза рўӣӣ ӯ тозаи гашти дайни расӯл

بتازه روئی او تازه گشت دین رسول

Ба зиндагонӣ ӯ зинда шуд влои алӣ

به زندگانی او زنده شد ولای علی

Аё фақиҳи набӣау хабири роди алӣам

ایا فقیه نبیه و خبیر راد علیم

Аё муҷози мҷизу басири ҳбри миллӣ

ایا مجاز مجیز و بصیر حبر ملی

Ту вориси падарони манӣ ва ман бе баҳр

تو وارث پدران منی و من بی بهر

зи фазли он падароне ки дар замона вале

ز فضل آن پدرانی که در زمانه ولی

Вале ман аз ту наҷӯям бғири ирси падар

ولی من از تو نجویم بغیر ارث پدر

Ки нест дидаи авлоди ҷузи бадасти васӣ

که نیست دیده اولاد جز بدست وصی

Камолу дайни з ту хоҳам на моли ?данеи дун

کمال و دین ز تو خواهم نه مال دنیی دون

Сариҳ гӯям не бо кноити мтўӣ

صریح گویم نی با کنایت مطوی

Русуми шаръи биомузи мрмро ки бшръ

رسوم شرع بیاموز مرمرا که بشرع

Тўӣии фақиҳу тўӣии қозӣу тўӣии муфтӣ

توئی فقیه و توئی قاضی و توئی مفتی

Ман аз ту бояд дайни падари биомузам

من از تو باید دین پدر بیاموزم

Муфид бояд устоди Муртазоу разӣ

مفید باید استاد مرتضی و رضی

Шунидаам ки паямбар ҳаме кунад ташбеҳ

شنیده ام که پیمبر همی کند تشبیه

Мролу итрати худро бФлк Нӯҳ наҷай

مرآل و عترت خود را بفلک نوح نجی

Дуруст хонам ин гуфтаро вале донам

درست خوانم این گفته را ولی دانم

Ки ҳиммати ту буд бодбони ин киштӣ

که همت تو بود بادبان این کشتی

Ту офтоб ва дигар фозилони даҳри сҳо

تو آفتاب و دگر فاضلان دهر سها

Ту осмону асотӣди рӯзгори з май

تو آسمان و اساتید روزگار ز می

Бар осмони тФрси тўӣии ҳумоюни бадар

بر آسمان تفرس توئی همایون بدر

Баборгоҳи тақаддуси тўӣии Сироҷи мзиӣӣ

ببارگاه تقدس توئی سراج مضیئی

Бнси равшани ақлии ту ҷонишини расӯл

بنص روشن عقلی تو جانشین رسول

Бҳкми муҳками шаръии ту нойиби Меҳдӣ

بحکم محکم شرعی تو نایب مهدی

Ба хушкии андари киштӣ равон кунад азмат

به خشکی اندر کشتی روان کند عزمت

Ба рағми қоили ани алсФинаҳи лои тҷрӣ

به رغم قائل ان السفینه لا تجری

Ҳўӣ чу бахтӣ мастаст ва ту ба қӯти шаръ

هوی چو بختی مست است و تو به قوت شرع

Гирифтае бкФи андари зимоми ин бахтӣ

گرفته ای بکف اندر زمام این بختی

Ту гар назор шӯии дайн эзад аст назор

تو گر نزار شوی دین ایزد است نزار

Вагар қавии шӯии ойин Аҳмадаст қавӣ

وگر قوی شوی آیین احمد است قوی

Ҳисоби ҷӯади туро кӣ кунад ҳазор дабир

حساب جود ترا کی کند هزار دبیر

Атои дасти туро кӣ кашад ҳазор мтӣ

عطای دست ترا کی کشد هزار مطی

Ало чу зӣ бошад асоси қадари ҷалол

الا چو زی باشد اساس قدر جلال

Ҳазор соли ҷалолии бойен ҷалол бизӣ

هزار سال جلالی باین جلال بزی

Адуии ҷоҳи турои туъмаи бод дар дӯзах

عدوی جاه ترا طعمه باد در دوزخ

Аз он таом ки лоисмну лоиғнӣ

از آن طعام که لایسمن و لایغنی