Ҳикоятии зи мулӯки салафи шнидстм

حکایتی ز ملوک سلف شنیدستم

Ки ҳамчуи ман бшгФтӣ равад ҳар онкии шунӯд

که همچو من بشگفتی رود هر آنکه شنود

Ҳазор ва панҷсад ва ҳафтоду чори милодӣ

هزار و پانصد و هفتاد و چار میلادی

Ки соли нуҳсад ва ҳаштод ва ду зи ҳиҷрат буд

که سال نهصد و هشتاد و دو ز هجرت بود

Сафири мамлакати пуртиқол боз оварад

سفیر مملکت پرتقال باز آورد

Бпои хусрави Эрони сари ниёзи фурӯд

بپای خسرو ایران سر نیاز فرود

зи бори давлати ҳанрӣ барои тарҳ ва дод

ز بار دولت هانری برای طرح و داد

Тариқи даргаи Таҳмосби шаҳи ҳамеи паймӯд

طریق درگه طهماسب شه همی پیمود

зи ҷониби малики бохтари бхсрўи шарқ

ز جانب ملک باختر بخسرو شرق

Намози барад ва бар ӯ хонд офарину дуруд

نماز برد و بر او خواند آفرین و درود

Бидод номау ганҷинае фароз оварад

بداد نامه و گنجینه ای فراز آورد

Пар аз гуҳар чу зи хуршеду маи сипеҳри кабӯд

پر از گهر چو ز خورشید و مه سپهر کبود

Шунидаам ки дар он гўнгўн туҳаф бӯдост

شنیده ام که در آن گونگون تحف بوداست

Нафоисӣ ки бақадр аз хароҷ ҳинд фузуд

نفایسی که بقدر از خراج هند فزود

Хдиў мо напазируфт номароу бъмд

خدیو ما نپذیرفت نامه را و بعمد

Броўрндаҳи он чашм марҳамат нагушӯд

برآورنده آن چشم مرحمت نگشود

Бахшам гуфт ки моро зи дасти бдгҳрон

بخشم گفت که ما را ز دست بدگهران

Гирифтани гуҳари нобсўдаҳи надиҳади суд

گرفتن گهر نابسوده ندهد سود

Сафир ронда шуд аз бори шоҳи вазин таҳқир

سفیر رانده شد از بار شاه وزین تحقیر

зи дили баромадаши оташи зи сар бурун шуд дӯд

ز دل برآمدش آتش ز سر برون شد دود

Паём дод бшаҳ каз мулӯк дар хур нест

پیام داد بشه کز ملوک در خور نیست

Чунин биравӣ расӯлони нигоҳ хашм олуд

چنین بروی رسولان نگاه خشم آلود

Бавижа онкии ман аз баҳри оштӣ шуда ам

بویژه آنکه من از بهر آشتی شده ام

На баҳри ҷанг ки ҷонами зи хашми шаҳи Фрсўд

نه بهر جنگ که جانم ز خشم شه فرسود

Чу Подшаҳ бишунид ин сухан бавосита гуфт

چو پادشه بشنید این سخن بواسطه گفت

Бова бигӯ шаҳи мо посухат чунин фармуд

باو بگو شه ما پاسخت چنین فرمود

Ки подшоҳи ту пайванди ошноӣӣ ро

که پادشاه تو پیوند آشنائی را

Чунон бурӣда ки дар вай на тори монда на пуд

چنان بریده که در وی نه تار مانده نه پود

Магар на шоҳ ту барканда пояи масҷид

مگر نه شاه تو برکنده پایه مسجد

Магар на тоқи килисои зи хоки он андӯд

مگر نه طاق کلیسا ز خاک آن اندود

Магари насухтаи қуръони магар на карда равон

مگر نسوخته قرآن مگر نه کرده روان

зи ашки дидаи исломён ҳазорон равад

ز اشک دیده اسلامیان هزاران رود

Чигуна ёр манаст онкӣ дар қаламрав ӯ

چگونه یار من است آنکه در قلمرو او

Шавад залили мусулмон буд азизи ҷуҳуд

شود ذلیل مسلمان بود عزیز جهود

Чу сӯхти шоҳи ту қуръону тоқи масҷиди рехт

چو سوخت شاه تو قرآن و طاق مسجد ریخت

Таронаи ҷой пазируфтанаст ва на бадрӯд

ترانه جای پذیرفتن است و نه بدرود

Чаро ки душмани ойини адуӣ ҷон бошад

چرا که دشمن آیین عدوی جان باشد

Куҷо шавад дили мард аз адуии ҷони хушнӯд

کجا شود دل مرد از عدوی جان خشنود

Сафири ҳанрӣ азин гуфта шармгин шуд ва гуфт

سفیر هانری ازین گفته شرمگین شد و گفت

Ки ҳақи бҷонби Таҳмосби шаҳ , бад , аз мо буд

که حق بجانب طهماسب شه، بد، از ما بود

Кунун зи мурдани Таҳмосби сесаду чл ва анд

کنون ز مردن طهماسب سیصد و چل و اند

Гузаштаи сол камобеш зери чархи кабӯд

گذشته سال کمابیش زیر چرخ کبود

Бшрқу ғарби ҷаҳони ин ҳикоят аз таърих

بشرق و غرب جهان این حکایت از تاریخ

Касе нахоҳад ки ӯро бФрхӣ наситуд

کسی نخواهد که او را بفرخی نستود

Яке ҳикояти дигар кунун фарози орм

یکی حکایت دیگر کنون فراز آرم

Ки ҳар ки хонд бчҳр аз ду дида хӯн полуд

که هر که خواند بچهر از دو دیده خون پالود

Дар ин ду сола ки аз ҷавру фитна дар Эрон

در این دو ساله که از جور و فتنه در ایران

Ҳаво сумум фишон гашту оби заҳролӯд

هوا سموم فشان گشت و آب زهرآلود

Зимоми кишвар дар даст онкасон афтод

زمام کشور در دست آنکسان افتاد

Ки ҳар чаҳ буд шуд аз дасти озашони нобӯд

که هر چه بود شد از دست آزشان نابود

Се чори кӯдаки ҷилфи ҷавон ки будандӣ

سه چار کودک جلف جوان که بودندی

Кам аз канизакашатону наварӯси ғрўд

کم از کنیزک اشتان و نوعروس غرود

Гирифтаи дасти вазорати гушӯдаи дасти аду

گرفته دست وزارت گشوده دست عدو

Бхўну сирвату номӯси мардумони паии суд

بخون و ثروت و ناموس مردمان پی سود

Гушӯдан дар эшон бибаст боби нишот

گشودن در ایشان ببست باب نشاط

Дар азоби абадро биравӣ халқ гушӯд

در عذاب ابد را بروی خلق گشود

Чу ранги шарм ба рухсорашон набӯд падед

چو رنگ شرم به رخسارشان نبود پدید

Нигоҳашони зи дили халқи знк ғам назадуд

نگاهشان ز دل خلق زنک غم نزدود

Паии харобии Эрони чунон камари бастанд

پی خرابی ایران چنان کمر بستند

Ки як бадаст намонад аз ҳамаи фарозу фурӯд

که یک بدست نماند از همه فراز و فرود

Дар остони ризо оташӣ заданд зи тӯб

در آستان رضا آتشی زدند ز توپ

Ки бар халили ҳақ аз манҷаниқ зад намруд

که بر خلیل حق از منجنیق زد نمرود

Ва ё ту гўӣии ҳуҷҷоҷ буду бор дигар

و یا تو گوئی حجاج بود و بار دگر

зи манҷаниқи ситами тоқи каъбаро Фрсўд

ز منجنیق ستم طاق کعبه را فرسود

Нигину хома дар ангушташон бидон монад

نگین و خامه در انگشتشان بدان ماند

Ки хиради биҳдаҳ бар сари ниҳодаи мғФр ва худ

که خرد بیهده بر سر نهاده مغفر و خود

Ҷаҳонёни мутазалзили ҷаҳони пар аз бедод

جهانیان متزلزل جهان پر از بیداد

Замини сиёҳи згар дасту чархи тираи зи дӯд

زمین سیاه ز گر دست و چرخ تیره ز دود

Дарахти сабзи чамани зарду сурхи гули нилист

درخت سبز چمن زرد و سرخ گل نیلیست

Азин сиёҳи гулямони пасти кӯру кабӯд

ازین سیاه گلیمان پست کور و کبود

Куҷо шуданд мулӯки салафи кашон дар гӯш

کجا شدند ملوک سلف کشان در گوش

Сурӯши ғайби басии нктҳои нағзи сурӯд

سروش غیب بسی نکتهای نغز سرود

Ки бингаред чисони чашм фитна шуд бедор

که بنگرید چسان چشم فتنه شد بیدار

Дамӣ ки чашми вазирони бмҳд ноз ғунуд

دمی که چشم وزیران بمهد ناز غنود

Алӣ куҷост ки аз тоқашони фурӯди орад

علی کجاست که از طاقشان فرود آرد

Чунонкии рехт батон рози тоқи каъбаи фурӯд

چنانکه ریخت بتان راز طاق کعبه فرود

Умр куҷост казин мамлакати брондшон

عمر کجاست کزین مملکت براندشان

Чунонкӣ аз ҳарам ҳақ баранд габру ҷуҳуд

چنانکه از حرم حق براند گبر و جهود

Балӣ чу марди шкмхўор боғбон бошад

بلی چو مرد شکمخوار باغبان باشد

На гул бглбн монад на обӣу амрўд

نه گل بگلبن ماند نه آبی و امرود

Фидоӣ ғамза шавад бӯстони наргису гул

فدای غمزه شود بوستان نرگس و گل

Баҳои бӯса равад боғи себу шафтолуад

بهای بوسه رود باغ سیب و شفتالود

Тафовутаст миёни ду тан ар гӯш диҳанд

تفاوت است میان دو تن ار گوش دهند

Яке боиаҳи қуръони яке бнғмаҳ равад

یکی بآیه قرآن یکی بنغمه رود

Куҷо расад дили зорӣ ки ғарқи баҳр ғам аст

کجا رسد دل زاری که غرق بحر غم است

Бдонкаҳи маҳви сарвар аз нишот раваду сурӯд

بدانکه محو سرور از نشاط رود و سرود

Чу сифларо камари лаъл бар миёни бастӣ

چو سفله را کمر لعل بر میان بستی

Буд муъоина ҳамчун суфоли сим андӯд

بود معاینه همچون سفال سیم اندود

Агар саги гила бо гурги ақди суҳбати баст

اگر سگ گله با گرگ عقد صحبت بست

Баронаш аз гилау пӯсти бркн аз тани зуд

برانش از گله و پوست برکن از تن زود

Вагарнаи гилаи бтороҷ гург хоҳад рафт

وگرنه گله بتاراج گرگ خواهد رفت

Ки дузди хона худо шуд чу посбон осуд

که دزد خانه خدا شد چو پاسبان آسود