Моҳи рамазон рӯй ниҳон кард агар чанд

ماه رمضان روی نهان کرد اگر چند

Дилҳои касонро ҳамаи андари тъби афканд

دلهای کسان را همه اندر تعب افکند

Чндонкаҳи бад аз рӯзаи дили мардуми ғамгин

چندانکه بد از روزه دل مردم غمگین

Шуд з омадани иди дарунҳо ҳама хурсанд

شد ز آمدن عید درونها همه خرسند

Ид омадан ва рафтани рӯза шудаи тавъам

عید آمدن و رفتن روزه شده توأم

Чун омад фарвардин бо рафтани Исфанд

چون آمد فروردین با رفتن اسفند

Ҳин ҷом меоред ва банушед ба гулзор

هین جام می آرید و بنوشید به گلزار

эй рӯзаи гушойони ҳилла дар пардаи гунаҳ чанд

ای روزه گشایان هله در پرده گنه چند

Дигар накунад рӯзаи хуронро шаҳи кайфар

دیگر نکند روزه خوران را شه کیفر

Дигари надиҳади воъиз аз хӯрдан май панд

دیگر ندهد واعظ از خوردن می پند

Ононкаҳи бад-ӣн ҳақ карданд ҷасорат

آنانکه بدین حق کردند جسارت

Рӯза багушӯданд ва биҷустанд аз ин банд

روزه بگشودند و بجستند از این بند

Дидӣ ту ки фармони валиаҳди чисонашон

دیدی تو که فرمان ولیعهد چسانشان

Ду гӯши ҳамеи сифту дил аз ғам бипароканад

دو گوش همی سفت و دل از غم بپراکند

Он ба ки бснбнди бФрмони валиаҳд

آن به که بسنبند بفرمان ولیعهد

Гӯшӣ ки бниўшди фармони худованд

گوشی که بنیوشد فرمان خداوند

Бо ҳукми худои гӯши раияти бабради шоҳ

با حکم خدا گوش رعیت ببرد شاه

Ҳар чанд раият бмлк бошад фарзанд

هر چند رعیت بملک باشد فرزند

Фарзанд чу аз дайн гузарад душман ҷон аст

فرزند چو از دین گذرد دشمن جان است

Вари пайрав дайнаст буд ҳамчуи ҷигари банд

ور پیرو دین است بود همچو جگر بند

Чун дида шавад тираи ббоисти кашии майл

چون دیده شود تیره ببایست کشی میل

Дандон чу кунад дарди ббоисти з бен кунад

دندان چو کند درد ببایست ز بن کند

Зон муъмини қуръон ки бқрон накунад кор

زان مؤمن قرآن که بقرآن نکند کار

Баси хўбтрстӣ бар ман пайрави познд

بس خوبترستی بر من پیرو پازند

Ман бар ту дуо кардам зини кор ки кардӣ

من بر تو دعا کردم زین کار که کردی

эй шоҳи ҷавони бахти боқиболи ту савганд

ای شاه جوان بخت باقبال تو سوگند

Инсофи даҳуми ман ки малик чун ту бибояд

انصاف دهم من که ملک چون تو بباید

Бо рأФт ва бо ҳайбату доноу хирадманд

با رأفت و با هیبت و دانا و خردمند

Ту рӯй бад-ӣни дорӣу дёни мҳимн

تو روی بدین داری و دیان مهیمن

Давлат диҳадат то бҷҳони гардии хўрснд

دولت دهدت تا بجهان گردی خورسند

Шаҳ чун ту сазад одилу дайни дору худоҷӯӣ

شه چون تو سزد عادل و دین دار و خداجوی

Бо ақл ба паймони дарав бо шаръу пайванд

با عقل به پیمان درو با شرع و پیوند

Бархез сапандии паии дафъи назари бад

برخیز سپندی پی دفع نظر بد

Бар чеҳраи ин шоҳи ҳаме сӯзон аспанд

بر چهره این شاه همی سوزان اسپند

Кин шоҳ надорад бҷҳони толӣу сонӣ

کاین شاه ندارد بجهان تالی و ثانی

Вена шоҳ надорад базмин ҳамсар ва монанд

وین شاه ندارد بزمین همسر و مانند

Ин шоҳи бтأиид худованд баранд

این شاه بتأیید خداوند براند

Лашкари бдрчини зи Бухороу Самарқанд

لشکر بدرچین ز بخارا و سمرقند

Бо рӯму ҳабаш он кунад ин шоҳ ки бинмуд

با روم و حبش آن کند این شاه که بنمود

Чингизи бхўорзму ҳзиФаҳи бнҳоўнд

چنگیز بخوارزم و حذیفه بنهاوند

Май байнам дар рӯми басии ғулғулаи андохт

می بینم در روم بسی غلغله انداخت

намедонам дар рӯси яке зилзилаи афканд

می دانم در روس یکی زلزله افکند

Қайсарро афканд ҳаме хоҳад аз тахт

قیصر را افکند همی خواهد از تخت

Хоқонро барбаст ҳаме хоҳад дар банд

خاقان را بربست همی خواهد در بند

Чунин сазадӣ шаҳ ки бадхоҳу нкўхўоаҳ

چونین سزدی شه که بدخواه و نکوخواه

Аз теғи балои борад ва аз лутфи сухани қанд

از تیغ بلا بارد و از لطف سخن قند

Фарқӣ ки шаҳи мо бо нўшрўон дорад

فرقی که شه ما با نوشروان دارد

Инаст ки шаҳи ҳукм набӣ ронад ӯ занад

این است که شه حکم نبی راند او زند

эй довари дорои қавии рои қавии дил

ای داور دارای قوی رای قوی دل

Ваии хусрави яктои ҳунарҷӯии ҳунарманд

وی خسرو یکتای هنرجوی هنرمند

Дар аҳд ту шуд рӯй замини поки зи бедод

در عهد تو شد روی زمین پاک ز بیداد

Дар ъсртўи гетӣ шудаи бегонаи зи тарфанд

در عصرتو گیتی شده بیگانه ز ترفند

Сар то пои ақлу ҳунару донишӣу ҳуш

سر تا پا عقل و هنر و دانشی و هوش

По то сари фазлу караму ҳикматӣу панд

پا تا سر فضل و کرم و حکمتی و پند

Дар каффаи ҳалами тугар алванд гузоранд

در کفه حلم تو گر الوند گذارند

Ҳалами ту гаронаст ва сабк бошад алванд

حلم تو گران است و سبک باشد الوند

Бо ту дили мардум шудаи маҷмӯи валикин

با تو دل مردم شده مجموع ولیکن

Аз ғайри ту дилҳои раият бипароканад

از غیر تو دلهای رعیت بپراکند

Бар ту сазад ин тахт ки зари резӣ бар халқ

بر تو سزد این تخت که زر ریزی بر خلق

На онкии зи моли фуқарои хонаи бёкнд

نه آنکه ز مال فقرا خانه بیاکند

Ҳангоми сухани неки бадоне чаҳ ва чун лек

هنگام سخن نیک بدانی چه و چون لیک

Дар мавқеи эсор на чун доне ва на чанд

در موقع ایثار نه چون دانی و نه چند

Бадхоҳи ту дар чоҳи асири омада чунон

بدخواه تو در چاه اسیر آمده چونان

Зиндонии аФридўн дар кӯҳи дамованд

زندانی افریدون در کوه دماوند

То зулф батон машк фишонд гуҳи ҷунбиш

تا زلف بتان مشک فشاند گه جنبش

То лаъл батон шаҳд чашонд бшкрхнд

تا لعل بتان شهد چشاند بشکرخند

Дар домани гулзори ҳамеи пўӣу ҳамеи чам

در دامن گلزار همی پوی و همی چم

Бо лаъибати Фархори ҳамеи гӯй ва ҳаме ханд

با لعبت فرخار همی گوی و همی خند

Пушту сари бадхоҳи ҳаме дару ҳамеи кӯб

پشت و سر بدخواه همی در و همی کوب

Ҷону тани бдгўии ҳамеи гиру ҳамеи банд

جان و تن بدگوی همی گیر و همی بند

Ёрб биҷузи ин султон дар малики ту мгмор

یارب بجز این سلطان در ملک تو مگمار

ё раби биҷузи ин шоҳи ту дар гетӣ мапаснд

یا رب بجز این شاه تو در گیتی مپسند

Ин байт бидон баҳр ва бидон қофия гуфтам

این بیت بدان بحر و بدان قافیه گفتم

Коўрдаҳи Абунасри мрони марди хирадманд

کاورده ابونصر مرآن مرد خردمند

Бўнср дариғо з ҷаҳон рафт ва дигар бор

بونصر دریغا ز جهان رفت و دگر بار

Як шоир ноед ки бова бошад монанд

یک شاعر ناید که باو باشد مانند

зи ӣнҷо сафарӣ карду бболошд аз аирок

ز اینجا سفری کرد و ببالاشد از ایراک

Бо мардуми болоаши ҳаме будӣ пайванд

با مردم بالاش همی بودی پیوند

ӯ рафт ва бар ӯ ҷонҳо маҳзун шуда як умр

او رفت و بر او جانها محزون شده یک عمر

ӯ рафт ва бар ӯ дилҳо пурхӯн шудаи икчнд

او رفت و بر او دلها پرخون شده یکچند

эй кош ки будӣу зи маддоҳии ин шоҳ

ای کاش که بودی و ز مداحی این شاه

Мекошт дар ин боғи яке шохи барӯманд

میکاشت در این باغ یکی شاخ برومند

Венаи шоърконро ҳама бар хок фишондӣ

وین شاعرکان را همه بر خاک فشاندی

Чўнонкаҳ батонро алӣ аз тоқ бияфканад

چونانکه بتان را علی از طاق بیفکند

Ин матлаъ азон мард ҳакимаст ки имрӯз

این مطلع ازان مرد حکیم است که امروز

Аз рӯз вФотш гузарад панҷ ма ва анд

از روز وفاتش گذرد پنج مه و اند

Зардушт ки оташро бастоед дар занад

زردشت که آتش را بستاید در زند

з онаст ки намебФрўғаст ҳамонанд

ز آن است که بامی بفروغ است همانند