Ин набинӣ ки чу ҳангом баҳор ояд
این نبینی که چو هنگام بهار آید
Шох хуррам шаваду ғунча ба бор ояд
شاخ خرم شود و غنچه به بار آید
Нак баҳор омад ва хандид гули сӯрӣ
نک بهار آمد و خندید گل سوری
Ки бихандади гули сӯрӣ чу баҳор ояд
که بخندد گل سوری چو بهار آید
Ҳамчунон Марям гулҳо шавад обистан
همچنان مریم گلها شود آبستن
Ҳамчунон исои гул бар сар дор ояд
همچنان عیسی گل بر سر دار آید
Гул чу зибоснмон чеҳра биорояд
گل چو زیباصنمان چهره بیاراید
Мурғи длшиФтаҳ ӯро бкнор ояд
مرغ دلشیفته او را بکنار آید
Ҳамчунон ънтраҳ коед бабри ъилаҳ
همچنان عنتره کاید ببر عیله
ё Фзрдқ ки бнздик навор ояд
یا فزردق که بنزدیک نوار آید
Шмноннди бглзори даруни мурғон
شمنانند بگلزار درون مرغان
Шох ҳамчун буту бустон чу баҳор ояд
شاخ همچون بت و بستان چو بهار آید
Лаҳн Довӯдӣ бархонад ҳазор ово
لحن داودی برخواند هزار آوا
Нори намрудии фош аз гулнор ояд
نار نمرودی فاش از گلنار آید
Боғ монанди арӯсии ду Рахши гулгун
باغ مانند عروسی دو رخش گلگون
Сари гесуяши пари машк ттор ояд
سر گیسویش پر مشک تتار آید
ё чу Аржанг ки орост бичин Монӣ
یا چو ارژنگ که آراست بچین مانی
Аз гулу лолаи пар аз нақш ва нигор ояд
از گل و لاله پر از نقش و نگار آید
ё чу туркӣ ки қадаши сарву лабаши ғунча
یا چو ترکی که قدش سرو و لبش غنچه
Гулу сунбулаши ҳаме рӯй ва изор ояд
گل و سنبلش همی روی و عذار آید
Наргиси масти бсди ғамзаи ббоғи андар
نرگس مست بصد غمزه بباغ اندر
Чун ду чашми санамии бода гусор ояд
چون دو چشم صنمی باده گسار آید
Дар хумори омадаи чашмонаши з май оре
در خمار آمده چشمانش ز می آری
Ҳар ки мехӯрд фаровон бхмор ояд
هر که می خورد فراوان بخمار آید
Хуфтаро монад аммо набӯд хуфта
خفته را ماند اما نبود خفته
Мастро монад аммо ҳушёр ояд
مست را ماند اما هشیار آید
Гули хайрӣ чу бутии миқнаааш заррин
گل خیری چو بتی مقنعه اش زرین
Вази забарҷади бкФш чанд савор ояд
وز زبرجد بکفش چند سوار آید
Ваон бунафшаи санамии таниши зи биҷодаҳ
وان بنفشه صنمی تنش ز بیجاده
зи мардин мураккаб ҳамвора савор ояд
ز مردین مرکب همواره سوار آید
Беди машки омада бар шохи чунон шайхӣ
بید مشک آمده بر شاخ چنان شیخی
Пӯстин дар бар болой минор ояд
پوستین در بر بالای منار آید
Шохи муҳаррами з шукуфаасту саҳоб аз бар
شاخ محرم ز شکوفه است و سحاب از بر
Ҳамчуи ҳоҷӣ ба манӣ баҳр ҷмор ояд
همچو حاجی به منی بهر جمار آید
Арғавони туркии ёқӯт калла бошад
ارغوان ترکی یاقوت کله باشد
Зимрони шухии заррина сдор ояд
ضیمران شوخی زرینه صدار آید
Оризи насрини ҳамгӯнаи симстӣ
عارض نسرین همگونه سیمستی
Гӯнаи ъбҳри ҳамранг нзор ояд
گونه عبهر همرنگ نضار آید
Ваон шақоӣқи бчмн дар бар озриўн
وان شقایق بچمن در بر آذریون
Чун ду зиндонаст ки аз мрх ва ъФор ояд
چون دو زندانست که از مرخ و عفار آید
Фарвардини хаймаи Исфанд ба ҳам барзад
فروردین خیمه اسفند به هم برزد
Ҳамчуи ғозӣ ки паии нҳб ва асор ояд
همچو غازی که پی نهب و اسار آید
Рости пиндории кони омири асмъил
راست پنداری کان عامر اسمعیل
Дар саропардаи Марвон ҳмор ояд
در سراپرده مروان حمار آید
Навбаҳор омад дар боғи бсди хушӣ
نوبهار آمد در باغ بصد خوشی
Ҳамчуи ёрӣ ки бхлўткаҳ ёр ояд
همچو یاری که بخلوتکه یار آید
Дидкони зоғи сияҳи чеҳраи ббоғи андар
دیدکان زاغ سیه چهره بباغ اندر
Дар паии васли кўоъб чу ясор ояд
در پی وصل کواعب چو یسار آید
Гуфт боист баронемаш бо зиллат
گفت بایست برانیمش با ذلت
Ки змонднши баси айб ва ъўор ояд
که زماندنش بس عیب و عوار آید
Лоҷарами рахти бгоў андар биниҳодаш
لاجرم رخت بگاو اندر بنهادش
То пас аз ваии бчмни слсл ва сор ояд
تا پس از وی بچمن صلصل و سار آید
Чнгзн сор шуду нағмаи сарои слсл
چنگزن سار شد و نغمه سرا صلصل
Арғунуни зани бсФи боғ ҳазор ояд
ارغنون زن بصف باغ هزار آید
Фохта созад тнбўраҳи бсрўи андар
فاخته سازد طنبوره بسرو اندر
Ноӣ зани қамарӣ бар шох чанор ояд
نای زن قمری بر شاخ چنار آید
Абр бо моўрд аз гирд замин шавед
ابر با ماورد از گرد زمین شوید
То на бар зулфи самани гирд вғбор ояд
تا نه بر زلف سمن گرد وغبار آید
Бод бар таҳнияти боғи бадасти андар
باد بر تهنیت باغ بدست اندر
Анбару кофур аз баҳр нисор ояд
عنبر و کافور از بهر نثار آید
Зон май ғолияи бўсои ткнӣ дар даҳ
زان می غالیه بوسا تکنی در ده
Ки насими саҳарии ғолия бор ояд
که نسیم سحری غالیه بار آید
Вижа дар хиттаи Гелон ки бмғзи андар
ویژه در خطه گیلان که بمغز اندر
Накҳати машку гул аз равад канор ояд
نکهت مشک و گل از رود کنار آید
Ҳар тарафи сарвии андар бар шамшодӣ
هر طرف سروی اندر بر شمشادی
Чун нигорӣ ки дар оғӯш нигор ояд
چون نگاری که در آغوش نگار آید
Аз раёҳини ҳамаи сӯи накҳат роҳ ояд
از ریاحین همه سو نکهت راح آید
Вази ъқоқири ҳавои буи ъқор ояд
وز عقاقیر هوا بوی عقار آید
Бар лаби дарёи он сабзатар гўӣӣ
بر لب دریا آن سبزه تر گوئی
Шоҳидонро хати нави гирд изор ояд
شاهدان را خط نو گرد عذار آید
Оби гуҳ ҷзр кунад гоҳ Бамад кӯшад
آب گه جزر کند گاه بمد کوشد
Меғи гуҳ об шавад гоҳ бухор ояд
میغ گه آب شود گاه بخار آید
Дида бигушо ва яке сӯй ҳаво бингар
دیده بگشا و یکی سوی هوا بنگر
Кобр чун уштури бигусаста маҳор ояд
کابر چون اشتر بگسسته مهار آید
Бод чун пай кунад ин уштури бозул ро
باد چون پی کند این اشتر بازل را
То абад дар хури нафрин чу қдор ояд
تا ابد در خور نفرین چو قدار آید
Дар ҳисорем зи моҳи рамазон ёрб
در حصاریم ز ماه رمضان یارب
Шавад оё ки футуҳӣ бҳсор ояд
شود آیا که فتوحی بحصار آید
намебиравӣ гули нўшондмони ҳурӣ
می بروی گل نوشاندمان حوری
Ки гули тоза бар рӯйиш хор ояд
که گل تازه بر رویش خار آید
Гулӯии морро бФшрди басии рӯза
گلوی مار را بفشرد بسی روزه
Гулӯии мино чанде бифишор ояд
گلوی مینا چندی بفشار آید
Зоҳиди савмиъаро гӯи бикии соғар
زاهد صومعه را گو بیکی ساغر
Рӯза башикан ки танати зор ва назор ояд
روزه بشکن که تنت زار و نزار آید
Ман азин рӯзаи Фгорстму митрсм
من ازین روزه فگارستم و میترسم
Чун дили ман дили ту низ фигор ояд
چون دل من دل تو نیز فگار آید
Ин такаллуфро таҳмил бмФтӣ кун
این تکلف را تحمیل بمفتی کن
То ҳамаи кори басомон ва қарор ояд
تا همه کار بسامان و قرار آید
Шутур маст кашад боргарони доим
شتر مست کشد بارگران دایم
Лошаи лоғари осӯдаи з бор ояд
لاشه لاغر آسوده ز بار آید
Ҳафта Эй монад ки моҳи рамазони зин дар
هفته ای ماند که ماه رمضان زین در
Баравад зуду гирифтор бўор ояд
برود زود و گرفتار بوار آید
Нак ҳамонанд марӣзӣаст бнзъи андар
نک همانند مریضی است بنزع اندر
Ки нФсҳоши ҳаме бар бишумор ояд
که نفسهاش همی بر بشمار آید
Ид чун қобзи арвоҳ бар ӯ тозад
عید چون قابض ارواح بر او تازد
Неши зан бар вай чун тофта мор ояд
نیش زن بر وی چون تافته مار آید
Ҳам аз ин хони сипанҷии барадаши онҷо
هم از این خان سپنجی بردش آنجا
Ки бсди ҳасрату афсӯс дучор ояд
که بصد حسرت و افسوس دچار آید
Ғарра шаъбон дидӣ бмҳоқи андар
غره شعبان دیدی بمحاق اندر
Бош то бар рамазон низ срор ояд
باش تا بر رمضان نیز سرار آید
Бод бар вифқ муродаст вазон арҷу
باد بر وفق مرادست وزان ارجو
Ки аз ин дарёи киштӣ бкнор ояд
که از این دریا کشتی بکنار آید
Ман зи фарвардини чандон нимӣ шодон
من ز فروردین چندان نیمی شادان
Ки ту гўӣии рамазон роҳспор ояд
که تو گوئی رمضان راهسپار آید
Достони ману моҳи рамазони моно
داستان من و ماه رمضان مانا
Рост чун воқеа ӣ кӯҳл ва ърор ояд
راست چون واقعه ی کحل و عرار آید
Ман бқсд ӯ бо нохун ва ноб оем
من بقصد او با ناخن و ناب آیم
ӯ бхўни ман бо теғ ва шФор ояд
او بخون من با تیغ و شفار آید
Ман сӯии даккаи хумори паноҳи орм
من سوی دکه خمار پناه آرم
ӯ сӯии хонаи муфтӣ бФрор ояд
او سوی خانه مفتی بفرار آید
Рӯзи наврӯз ки бо рӯза шавад тавъам
روز نوروز که با روزه شود توأم
Тоза вирдӣаст ҳамсуҳбат хор ояд
تازه وردی است همصحبت خار آید
Гар равад рӯза ва наврӯз расад аз пай
گر رود روزه و نوروز رسد از پی
Ҳаст умрӣ ки пас аз марг ва табор ояд
هست عمری که پس از مرگ و تبار آید
ё з қавмӣ шавад аз суфра ва ояд шаҳд
یا ز قومی شود از سفره و آید شهد
ё рақибӣ равад аз хона ва ёр ояд
یا رقیبی رود از خانه و یار آید
ё висолӣ ки пас аз ҳиҷр батон бинӣ
یا وصالی که پس از هجر بتان بینی
ё сабоҳӣаст ки баъд аз шаб тор ояд
یا صباحی است که بعد از شب تار آید
ё бадаргоҳи худованди пас аз ҳиҷрат
یا بدرگاه خداوند پس از هجرت
Камтарини бандаашро боз гузор ояд
کمترین بنده اش را باز گذار آید
Онкии давлатро ҷӯяндаи Фхрстӣ
آنکه دولت را جوینده فخرستی
Онкии миллатро ҳомӣ ба дамор ояд
آنکه ملت را حامی به دمار آید
Мейри дарёи дили бозл ки ҳамаи кораш
میر دریا دل باذل که همه کارش
Ҳамчуи гуфтораши нағз ва стўор ояд
همچو گفتارش نغز و ستوار آید
Хизматаши мояи иқбол ва баӣ бошад
خدمتش مایه اقبال و بهی باشد
Ҳимматаши дофеъи офот ва мзор ояд
همتش دافع آفات و مضار آید
Дар ҳасб бо хиради вкрбз ва бо дониш
در حسب با خرد وکربز و با دانش
Дар насаби фарруху фархунда наҷҷор ояд
در نسب فرخ و فرخنده نجار آید
Ҳар куҷо тозад бо фатҳ ва зафар тозад
هر کجا تازد با فتح و ظفر تازد
Ҳар куҷо ояд бо ъз ва виқор ояд
هر کجا آید با عز و وقار آید
Нусрату шавкату Яманаш бимин ояд
نصرت و شوکت و یمنش بیمین آید
Давлату неъмату исрш бисор ояд
دولت و نعمت و یسرش بیسار آید
Даст ӯ абрӣ кандар Нитсаон борад
دست او ابری کاندر نیسان بارد
Хуй ӯ бўӣӣ кандар гулзор ояд
خوی او بوئی کاندر گلزار آید
Азмаши онгоҳ ки бар хасм ҳаме тозад
عزمش آنگاه که بر خصم همی تازد
Ҳаст силӣ ки равон аз кҳсор ояд
هست سیلی که روان از کهسار آید
Доўрои мейрои давр аз дар даргоҳат
داورا میرا دور از در درگاهت
Банда хораст баҳри шаҳр ва диёр ояд
بنده خوار است بهر شهر و دیار آید
Мижа дар чашмам чун сӯзану хорстӣ
مژه در چشمم چون سوزن و خارستی
Мӯ бар андомам чун афъӣ ва мор ояд
مو بر اندامم چون افعی و مار آید
Чарх хоҳад ки маро банда кунад ҳошо
چرخ خواهد که مرا بنده کند حاشا
Каз чунин корами ннгстӣ ва ор ояд
کز چنین کارم ننگستی و عار آید
ӯ буд соҷди дунону маниши ҳаргиз
او بود ساجد دونان و منش هرگز
Саҷдаи ноРом ки азин кор шнор ояд
سجده نارم که ازین کار شنار آید
Бандагӣ бар фалаками ор буд аммо
بندگی بر فلکم عار بود اما
Саҷда бар хоки туами асл Фхор ояд
سجده بر خاک توام اصل فخار آید
Вари фалаки зорами азин кини бикашад , ғами не
ور فلک زارم ازین کین بکشد، غم نی
Ки худованди маин мадрак , сор ояд
که خداوند مهین مدرک، ثار آید
эй худованди з гардун наҳаросад он
ای خداوند ز گردون نهراسد آن
Ки бкўии ту ҳаме дар зинҳор ояд
که بکوی تو همی در زنهار آید
Ту бномизди Байзоу Асои дорӣ
تو بنامیزد بیضا و عصا داری
Чарх бо шӯъбада чун дев ва сҳор ояд
چرخ با شعبده چون دیو و سحار آید
Андари онҷо ки кулему яд Байзо шуд
اندر آنجا که کلیم و ید بیضا شد
Сомрӣ кист ки бо аҷҷал ва хор ояд
سامری کیست که با عجل و خوار آید
Гар бФрмони ту гарданда фалак гардад
گر بفرمان تو گردنده فلک گردد
Ҳамаи коряши басомон ва қарор ояд
همه کاریش بسامان و قرار آید
Симу зар дар ҳамаи анзор гиромӣ шуд
سیم و زر در همه انظار گرامی شد
Лек андари назари поки ту хор ояд
لیک اندر نظر پاک تو خوار آید
Аз кафати неъмат бар халқ расад чунон
از کفت نعمت بر خلق رسد چونان
Коб дар ҷадвал аз анҳор ва баҳор ояд
کآب در جدول از انهار و بحار آید
Порсро бими зи самсомаи ъмрўстӣ
پارس را بیم ز صمصامه عمروستی
Рӯмро ҳавли зи шамшер зрор ояд
روم را هول ز شمشیر ضرار آید
Лек Амр аз туфи хашми ту таба гардад
لیک عمرو از تف خشم تو تبه گردد
Ҳам зрор аз дами теғат бФрор ояд
هم ضرار از دم تیغت بفرار آید
Ту наяндешӣ агар хасм фузун бошад
تو نیندیشی اگر خصم فزون باشد
Боз наҳаросад агар Кебек ҳазор ояд
باز نهراسد اگر کبک هزار آید
Ҷузи ту ин мардуми гетии ҳамаи шўмндӣ
جز تو این مردم گیتی همه شومندی
Нобакоранду ҳунарашон на бакор ояд
نابکارند و هنرشان نه بکار آید
Шед бозанаду сӯии сайд ҳаме тозанд
شید بازند و سوی صید همی تازند
Чун палангӣ ки бсҳро бшкор ояд
چون پلنگی که بصحرا بشکار آید
ё чу гиреҳгӣ шуда дар кисвати мяши андар
یا چو گرگی شده در کسوت میش اندر
ё чаҳ дуздӣаст ки бо қофила ёр ояд
یا چه دزدی است که با قافله یار آید
Даъвӣ дониш доранд ва ндонанд инч
دعوی دانش دارند و ندانند ایچ
Ки тиҳии мояи басии доъия дор ояд
که تهی مایه بسی داعیه دار آید
Ҳама табланд агар табл тиҳӣ дидӣ
همه طبلند اگر طبل تهی دیدی
Дар пай нӯш равад ё пай хор ояд
در پی نوش رود یا پی خوار آید
Ҳамчун он брҷмӣ аз фарти тамаъ ҳар як
همچون آن برجمی از فرط طمع هر یک
Дар туфи оташ бар буи қтор ояд
در تف آتش بر بوی قتار آید
Ту ҳмиўнӣу фархунда банно мезад
تو همیونی و فرخنده بنا میزد
Ки шиоратро фарҳанг дсор ояд
که شعارت را فرهنگ دثار آید
Дар ҳикматро табъи ту буд махзан
در حکمت را طبع تو بود مخزن
Зари донишро фазли ту айёр ояд
زر دانش را فضل تو عیار آید
Дар балоғат набӯд кФўи ту дар гетӣ
در بلاغت نبود کفو تو در گیتی
Вижа чун калакати тўқиъ нигор ояд
ویژه چون کلکت توقیع نگار آید
Пӯри ҳорӯнати шогирд дабистон шуд
پور هارونت شاگرد دبستان شد
Писари яҳёи фармон бар бор ояд
پسر یحیی فرمان بر بار آید
Бандаи ?ут низ мнстм ки ҳамеи номам
بنده ات نیز منستم که همی نامم
Аз адӣбону ҳакямон бишумор ояд
از ادیبان و حکیمان بشمار آید
Шеърро бо луғати порсӣу тозӣ
شعر را با لغت پارسی و تازی
Ҳар чаҳ гӯям ҳамаи нағз ва стўор ояд
هر چه گویم همه نغز و ستوار آید
На боъноту такаллуф суханӣ гӯям
نه باعنات و تکلف سخنی گویم
На марои нсҷи бдиҳт душвор ояд
نه مرا نسج بدیهت دشوار آید
На ман аз маънии шеъри дгарони орм
نه من از معنی شعر دگران آرم
На марои қофяту лафз мъор ояд
نه مرا قافیت و لفظ معار آید
Шоирӣ донам беҳтар з лабед аммо
شاعری دانم بهتر ز لبید اما
Шеър зинат будам не ки шиор ояд
شعر زینت بودم نی که شعار آید
Ҳам арӯзами ҳам мусиқӣ донам
هم عروضم هم موسیقی دانم
Гарчи зин ҳар ду марои яксара ор ояд
گرچه زین هر دو مرا یکسره عار آید
Ҳам бҷғроФӣ ва ҳайат набӯд кФўм
هم بجغرافی و هیئت نبود کفوم
Чун сухан бар сари конӯн ва мадор ояд
چون سخن بر سر کانون و مدار آید
Ман ҳмидонми тағйири фусӯл аз чаҳ
من همیدانم تغییر فصول از چه
Ва ихтилоф аз чаҳ бар ин лайл ва наҳор ояд
و اختلاف از چه بر این لیل و نهار آید
Назари равшанами андозаи шносстӣ
نظر روشنم اندازه شناسستی
Ахтари толеъами астораҳ шумор ояд
اختر طالعم استاره شمار آید
Бўолълоء бояд наълин марои бӯсад
بوالعلاء باید نعلین مرا بوسد
Ваон ғиоси аддӣн чун ғошия дор ояд
وان غیاث الدین چون غاشیه دار آید
Ман климстм агар ҳикмати нилстӣ
من کلیمستم اگر حکمت نیلستی
Ман хлилстм агар дониш нор ояд
من خلیلستم اگر دانش نار آید
Оташини оҳам агар чарх буд зи оҳан
آتشین آهم اگر چرخ بود ز آهن
Оҳанӣни кӯҳам агар ғусса шарор ояд
آهنین کوهم اگر غصه شرار آید
Хиради мангар бмн эй хоҷаи мубини хорам
خرد منگر بمن ای خواجه مبین خوارم
Ки бакор оядат ончиз ки хор ояд
که بکار آیدت آنچیز که خوار آید
Манам он шох каз иқболи ту рўӣидм
منم آن شاخ کز اقبال تو روئیدم
Ҳар замон аз ман сад гӯна смор ояд
هر زمان از من صد گونه ثمار آید
Фарбеҳии доштаму чарх нзорм кард
فربهی داشتم و چرخ نزارم کرد
Ки нажодами з бузургон назор ояд
که نژادم ز بزرگان نزار آید
Падаронами ҳама бо чарх бкин буданд
پدرانم همه با چرخ بکین بودند
Ҳам аз он қавми марои асл ва табор ояд
هم از آن قوم مرا اصل و تبار آید
Вондрин натаъм бар Носири бен хусрав
واندرین نطعم بر ناصر بن خسرو
Тохтан бояд чун гоҳ қимор ояд
تاختن باید چون گاه قمار آید
Лек фазл аз мутақаддим шуда кӯ гуяд
لیک فضل از متقدم شده کو گوید
« чанд гўӣӣ ки чу ҳангом баҳор ояд »
«چند گوئی که چو هنگام بهار آید»