эй тарки порсии сухани хлхии нажод

ای ترک پارسی‌سخن خلّخی‌نژاد

эй аз лабу рухи ту дилами шоди хору шод

ای از لب و رخ تو دلم شاد خوار و شاد

Май даҳ ки нӯши боди маро май зи дасти ту

می ده که نوش باد مرا می ز دست تو

Бар рӯй наргистару оҳанги нӯши бод

بر روی نرگس تر و آهنگ نوش باد

То бомдоди бӯсаи ҳамеи даҳ зи шомгоҳ

تا بامداد بوسه همی‌ده ز شامگاه

То шомгоҳи бодаи ҳамеи хури зи бомдод

تا شامگاه باده همی‌خور ز بامداد

Пеш аз баҳори лашкари шодии з раҳ расед

پیش از بهار لشکر شادی ز ره رسید

Чун пештари зи ҷашни каёни ҷашни пишдод

چون پیشتر ز جشن کیان جشن پیشداد

Кӯтоҳ ва танг ёфт ба болои хоҷаи шаҳ

کوتاه و تنگ یافت به بالای خواجه شه

Рахтӣ ки бар сипеҳр баланд ояду кушод

رختی که بر سپهر بلند آید و گشاد

Зеро зи ҷомаи дони ҳумоюни хусравӣ

زیرا ز جامه‌دان همایون خسروی

Бахшед дибаҳ эй ба худовандгори род

بخشید دیبه‌ای به خداوندگار راد

Аз Фрҳиши абраи зи фарҳангаши остар

از فرهیش ابره ز فرهنگش آستر

Тораши зи ҳушу донишу пудаши зи фар ва дод

تارش ز هوش و دانش و پودش ز فر و داد

Бо хомаи ҳумоюни дстинаҳ эй нигошт

با خامهٔ همایون دستینه‌ای نگاشت

Бар хоҷагии сипеҳр ҳмолт накарда ёд

بر خواجگی سپهر همالت نکرده یاد

Ин дибаҳро бапушу ҷавонии з сар бигир

این دیبه را بپوش و جوانی ز سر بگیر

Ин ҷомаи зеб тан кун кати фари хуҷастаи ёд

این جامه زیب تن کن کِت فر خجسته یاد

эй ту ба рӯзгори нахустин хдоигон

ای تو به روزگار نخستین خدایگان

Ваии ту ба кори гетии фарзонаи Авестоад

وی تو به کار گیتی فرزانه اوستاد

Андари ҳунари ту бартарӣ аз сад Бузургмеҳр

اندر هنر تو برتری از صد بزرگمهر

Чўнонкаҳи шаҳриёри зи сад зодаи Қубод

چونانکه شهریار ز صد زادهٔ قباد

Ҳар ҷо нишастӣ онҷои ҳуш ва хирад нишаст

هر جا نشستی آنجا هوش و خرد نشست

Ҳар ҷои ситодии онҷо , онҷои фазлу ҳунари ситод

هر جا ستادی آنجا، فضل و هنر ستاد

Дилҳои хастаро дами ҷони бахш ту навохт

دل‌های خسته را دم جان بخش تو نواخت

Дарҳои бастаро сарангушти ту кушод

درهای بسته را سرانگشت تو گشاد

Бо ростӣу покӣ , хокат сиришта анд

با راستی و پاکی، خاکت سرشته‌اند

Аз бас ки росткории вази бас ки покзод

از بس که راستکاری وز بس که پاکزاد

Мардум гумон баранд ки ту худ фиришта Эй

مردم گمان برند که تو خود فرشته‌ای

Зеро ки ҷуз фиришта набошад бад-ӣни ниҳод

زیرا که جز فرشته نباشد بدین نهاد

Дар гӯши бхрдони суханонат чу гавҳар аст

در گوش بخردان سخنانت چو گوهر است

Гуфтори мардумони ҷаҳони сурбаи сар чу бод

گفتار مردمان جهان سربه‌سر چو باد

Аз номаи ту ҷодӯӣ калакат шавад падед

از نامهٔ تو جادوی کلکت شود پدید

Шаби бомдод чеҳра кунад кӯдакӣ ки зод

شب بامداد چهره کند کودکی که زاد

Давраст боғдоди зи табриз лек шуд

دور است باغداد ز تبریز لیک شد

Табриз аз фурӯғи ту хуштар зи боғдод

تبریز از فروغ تو خوش‌تر ز باغداد

Ту оскўнӣу бнҷўшии зи офтоб

تو آسکونی و بنجوشی ز آفتاب

Ту бесутунӣу бнҷнбии зи тундбод

تو بیستونی و بنجنبی ز تندباد

Ин чомаи ман ба порсии вижа баста ам

این چامه من به پارسی ویژه بسته‌ام

Набӯд дар ӯ зи тозӣу туркии яке навоад

نبود در او ز تازی و ترکی یکی نواد

Ин паҳлавии чакома ба номи ту сохтам

این پهلوی چکامه به نام تو ساختم

То осмон басоед бар хомаам чакод

تا آسمان بساید بر خامه‌ام چکاد

Срўодаҳи марои натавонад касе сурӯд

سروادهٔ مرا نتواند کسی سرود

Кас бо набӣ ҳамон наёварда симнод

کس با نبی همان نیاورده سیمناد

Чун хомаам навозад аз чома бом зад

چون خامه‌ام نوازد از چامه بام زد

Абрешим аз ғжки гусалади чанг бо ?машаад

ابریشم از غژک گسلد چنگ با مشاد

То дар ҳамаи ҷаҳон мисласт он фасона ҳо

تا در همه جهان مثل است آن فسانه‌ها

Кандар ҳазору икшб рондааст шаҳрзод

کاندر هزار و یک شب رانده است شهرزاد

Дасти ту чираи бод ба дастони систон

دست تو چیره باد به دستان سیستان

Ва андари зиҳоти нағзтар аз гуфт сандбод

و اندر زهات نغزتر از گفت سندباد

Яздонати брншонд бар тахти тоғдис

یزدانت برنشاند بر تخت تاغدیس

Гардунати брФшонд дар пои ганҷи бод

گردونت برفشاند در پای گنج باد

Солори комкорати равшани чароғи дил

سالار کامکارت روشن چراغ دل

Хуррами дилати зи чеҳраи он фари хуҷастаи зод

خرم دلت ز چهرهٔ آن فر خجسته زاد

Товандсор меҳри гшди кӯии хок ро

تاوند سار مهر گشد کوی خاک را

То гирди кӯии хоки бигардади ҳамеи пнод

تا گرد کوی خاک بگردد همی پناد

Гардуни зи тоби рӯяти рухшандаи бод лек

گردون ز تاب رویت رخشنده باد لیک

Гетии ҳаргиз аз ту ва науммат тиҳӣ мабод

گیتی هرگز از تو و نامت تهی مباد

Дар остони шаҳи зӣ чун ма бар осмон

در آستان شه زی چون مه بر آسمان

Бо фараи Фаридун бо фари киқбод

با فره فریدون با فر کیقباد

Додат худои бахту бузургӣу фару ҳуш

دادت خدای بخت و بزرگی و فر و هوش

Аз ту гирифт натавон ончат худоӣ дод

از تو گرفت نتوان آنچت خدای داد