Дӯш аз барои хизмати хони азизи род

دوش از برای خدمت خان عزیز راد

Сӯии азизи боди брондм ба қалби шод

سوی عزیز باد براندم به قلب شاد

Мондам ду шаб дар онҷо ёрб ту огаҳӣ

ماندم دو شب در آنجا یارب تو آگهی

Бар ман дар он замин чаҳ хушӣҳо ки рӯй дод

بر من در آن زمین چه خوشی‌ها که روی داد

Хуррами сабоҳ буд марои шодмони мсо

خرم صباح بود مرا شادمان مسا

Фирӯзи ҳамчуи баҳману фаррух чу киқбод

فیروز همچو بهمن و فرخ چو کیقباد

Баъд аз ду рӯзи хостам аз боргоҳ ӯ

بعد از دو روز خواستم از بارگاه او

Тобами Аннани бхдмти султони поки зод

تابم عنان به خدمت سلطان پاک‌زاد

Гуфтам бахони волои к-эии хони муҳтарам

گفتم به خان والا کای خان محترم

Ҳамвора умру давлати ту пойдори бод

همواره عمر و دولت تو پایدار باد

Дастурӣ аз ту хоҳам ки бора Эй

دستوری از تو خواهم که باره‌ای

Бар ман диҳии ситабр чу абру равон чу бод

بر من دهی ستبر چو ابر و روان چو باد

То ман бирав нишинам чун кӯҳ бар замин

تا من بر او نشینم چون کوه بر زمین

ё ҳамчуи тахти коўси андари фарози бод

یا همچو تخت کاووس اندر فراز باد

Фармуд асби ман ки ҷмомаст ва то баҳол

فرمود اسب من که جمام است و تا به حال

Гардан надодааст ба занҷири инқиёд

گردن نداده است به زنجیر انقیاد

Гуфтам дрозгўшӣ агар марҳамат шавад

گفتم درازگوشی اگر مرحمت شود

Аз ҳиммати баланд ту ёбам ман ин мурод

از همت بلند تو یابم من این مراد

Гуфто пиёда бош равон эй азизи ман

گفتا پیاده باش روان ای عزیز من

Андари сухан зиёд набоист тӯл дод

اندر سخن زیاد نبایست طول داد

Гуфтам ки эй ҷаноби киин бандаи туро

گفتم که ای جناب کهین بندهٔ ترا

Зин беш буд бар караму лутфати эътимод

زین بیش بود بر کرم و لطفت اعتماد

Ҳаргиз гумон надоштам эй сарвари азиз

هرگز گمان نداشتم ای سرور عزیز

Ҳаргиз гумон надоштам эй Сайиди ҷавод

هرگز گمان نداشتم ای سید جواد

Каз хизматат пиёда равад камтарини раҳе

کز خدمتت پیاده رود کمترین رهی

Дар ҳазратат Фкор шавад камтарини ибод

در حضرتت فکار شود کمترین عباد

Фармуд як харии зи ҳусайни ибн Муҳсин аст

فرمود یک خری ز حسین ابن محسن است

Зинсони хрикаҳи дида гардун надошт ёд

زین سان خری که دیدهٔ گردون نداشت یاد

Аз тори анкабути самаш бар замини сутун

از تار عنکبوت سمش بر زمین ستون

Вази тири хорпушти дамаш бар фалаки имод

وز تیر خارپشت دمش بر فلک عماد

Ду чашм маст дошт чу оҳӯии дашти чин

دو چشم مست داشت چو آهوی دشت چین

Ду гӯш рост дошт чу аҳлили қавми од

دو گوش راست داشت چو اهلیل قوم عاد

Фӣ алФўр рафт ходим ва оварад ин ҳмор

فی الفور رفت خادم و آورد این حمار

Гуфтам бирав савор шавам ҳарчӣ бодбод

گفتم بر او سوار شوم هرچه بادباد

Ман по бирав ниҳодам ва аз по ниҳоданам

من پا بر او نهادم و از پا نهادنم

Ваҷдаши зи сари баромаду фарёдаш аз ниҳод

وجدش ز سر برآمد و فریادش از نهاد

Гуфтам чаро бароаи нёӣии ту эй улоғ

گفتم چرا به راه نیایی تو ای الاغ

Гуфтои зи бас ки рафтам шуд пизи Бами кушод

گفتا ز بس که رفتم شد پیز بم گشاد

Гуфтам магари ту кӯрии гуфтои магари ту ҳам

گفتم مگر تو کوری گفتا مگر تو هم

Монанди банда кӯрӣаст сусти эътиқод

مانند بنده کوری است سست اعتقاد

Гуфтам агарчӣ мо ва ту боҳам муқобилем

گفتم اگرچه ما و تو با هم مقابلیم

Фарқи ман ва ту чист Аё куҳнаи Авестоад

فرق من و تو چیست ایا کهنه اوستاد

Ҷанбанд гӯши чап ҳаракат дод гӯши рост

جنباند گوش چپ حرکت داد گوش راست

Дам рост карду пои ақаби пештари ниҳод

دم راست کرد و پای عقب پیشتر نهاد

Овоз баркашиду боўозаҳи баланд

آواز برکشید و به آوازهٔ بلند

Бархонад ин ду шеър ба оҳанги адл ва дод

برخواند این دو شعر به آهنگ عدل و داد

К-эии бихрди ту кӯрӣ ва ман кӯру схткўр

کای بی‌خرد تو کوری و من کور و سخت‌کور

Ту кӯри бокамолӣ ва ман кӯр бе савод

تو کور باکمالی و من کور بی‌سواد

Брҷстм ва Асоаш гирифтам чу қоидон

برجستم و عصاش گرفتم چو قائدان

То баркашам зи меҳри басӯии ғиоси бод

تا برکشم ز مهر به سوی غیاث باد