эй бастаи пас тоъати яздони камари хеш

ای بسته پس طاعت یزدان کمر خویش

То сохтаи кори ду ҷаҳон аз ҳунари хеш

تا ساخته کار دو جهان از هنر خویش

Ҳоҷати Бамау меҳр ва сипеҳрат набӯд зонк

حاجت بمه و مهر و سپهرت نبود زانک

Равшан шудаи чархи ту зи шамсу қамари хеш

روشن شده چرخ تو ز شمس و قمر خویش

Ҳамвора раҳ дод бипаймое аз ирок

همواره ره داد بپیمایی از یراک

Чашми ту буд бар карами додгари хеш

چشم تو بود بر کرم دادگر خویش

Бахшидаи Музаффари маликати рояти Мансур

بخشیده مظفر ملکت رایت منصور

Ҳам дода худо бар ту ливои зафари хеш

هم داده خدا بر تو لوای ظفر خویش

Ту шоҳ нае лек агар нома фиристӣ

تو شاه نه ای لیک اگر نامه فرستی

Сӯии маликон аз маликоту сайри хеш

سوی ملکان از ملکات و سیر خویش

Шоҳони ҷаҳони як сираи сӯй ту фиристанд

شاهان جهان یک سره سوی تو فرستند

Тоҷу илму тахту нигину камари хеш

تاج و علم و تخت و نگین و کمر خویش

Чун боди баҳорӣ ки чу дар боғи хиромӣ

چون باد بهاری که چو در باغ خرامی

Бум ва бар он тоза кунӣ аз асари хеш

بوم و بر آن تازه کنی از اثر خویش

Он гшни дарахтии ту ки маҳрӯм накардӣ

آن گشن درختی تو که محروم نکردی

Касро зи зилол ва з наволу самари хеш

کس را ز ظلال و ز نوال و ثمر خویش

Барг ва бар ту тӯша фазласт ҷаҳон ро

برگ و بر تو توشه فضل است جهان را

Вази фазлу ҳунари сохтае барг ва бар хеш

وز فضل و هنر ساخته ای برگ و بر خویش

Он мива каз ин шохи барӯманди ту чидӣ

آن میوه کز این شاخ برومند تو چیدی

Зардушт на чид аз самари Кошмари хеш

زردشت نه چید از ثمر کاشمر خویش

Гар қоф нае аз чаҳ ба иқбол гирифтӣ

گر قاف نه ای از چه به اقبال گرفتی

Анқои саодатро дар зери пари хеш

عنقای سعادت را در زیر پر خویش

эй хоҷа чаҳ аз ҳоли миннати ҳеҷ хабар нест

ای خواجه چه از حال منت هیچ خبر نیست

Шояд ки басӯи ту фиристам хабари хеш

شاید که بسوی تو فرستم خبر خویش

Аз давраи айём чаҳ гӯям ки бмо дошт

از دوره ایام چه گویم که بما داشت

Доими рамазони вори рабиъу сифри хеш

دایم رمضان وار ربیع و صفر خویش

Инак рамазонаши бмсли косаи зҳрист

اینک رمضانش بمثل کاسه زهریست

Кандар раги ҷони рехти пас аз нештар хеш

کاندر رگ جان ریخت پس از نیشتر خویش

Меҳмони ту буд ин тани фарсӯда ки ҳар шаб

مهمان تو بود این تن فرسوده که هر شب

Дар соғари дили рехтаи ашги басари хеш

در ساغر دل ریخته اشگ بصر خویش

Меҳмони ту буд ин дили ошуфта ки ҳар рӯз

مهمان تو بود این دل آشفته که هر روز

Аз хӯни ҷигар соз кунад мо ҳзри хеш

از خون جگر ساز کند ما حضر خویش

То чанд кашад бодаи зи ашги басари худ

تا چند کشد باده ز اشگ بصر خود

То чанд хӯрд туъмаи зи хӯни ҷигари хеш

تا چند خورد طعمه ز خون جگر خویش

Бо рӯзаи баради рӯзу бағами рӯзаи кушояд

با روزه برد روز و بغم روزه گشاید

Дорад бсҳри моидаи зи оҳи саҳари хеш

دارد بسحر مائده ز آه سحر خویش

Ҷузи оҳи дили тофтау ашг равон нест

جز آه دل تافته و اشگ روان نیست

ӯро бадви гетии хабар аз ашгтар хеш

او را بدو گیتی خبر از اشگ تر خویش

Як лмҳаҳи дилам шод накардӣ зи рухи худ

یک لمحه دلم شاد نکردی ز رخ خود

Як лаҳзаи танами бори надодии бабри хеш

یک لحظه تنم بار ندادی ببر خویش

На хотирам аз ранҷи сафар нек задудӣ

نه خاطرم از رنج سفر نیک زدودی

На шотир худ сохтем дар сафари хеш

نه شاطر خود ساختیم در سفر خویش

Аз лаъли равони бахши ту шодам ки фаровон

از لعل روان بخش تو شادم که فراوان

Ширин кунадам коми зи шаҳду шукри хеш

شیرین کندم کام ز شهد و شکر خویش

Аммо зи кафи роди ту маъюсами азирок

اما ز کف راد تو مأیوسم ازیراک

Бар банда каромат накунад симу зари хеш

بر بنده کرامت نکند سیم و زر خویش

Гар зонка ман андари назари фазли ту хорам

گر زانکه من اندر نظر فضل تو خوارم

Ин хори брўб аз тарафи раҳгузари хеш

این خار بروب از طرف رهگذر خویش

Озод кун аз бандагии худ дили мо ро

آزاد کن از بندگی خود دل ما را

То зуди бигиреми азин вартаи сари хеш

تا زود بگیریم ازین ورطه سر خویش

Ҳар чанд ба роҳи ту зиёнҳо ҳама суд аст

هر چند به راه تو زیانها همه سود است

Нафъаст пушаймонии мо аз зарари хеш

نفع است پشیمانی ما از ضرر خویش

Алқсаҳ худовандо гуфтори раҳе ро

القصه خداوندا گفتار رهی را

Бниўши зи фазлу карам бе шимури хеш

بنیوش ز فضل و کرم بی شمر خویش