Шамсу қамарам саҷда намуданд саҳаргоҳ

شمس و قمرم سجده نمودند سحرگاه

Кӣ Юсуфи мисрии ту буруни ой аз ӣнҷоа

کی یوسف مصری تو برون آی از اینجاه

Май рехт аз он шамсу қамари наҷму сурайё

می ریخت از آن شمس و قمر نجم و ثریا

Ва он наҷму сурайё чу ду сад орифи огоҳ

و آن نجم و ثریا چو دو صد عارف آگاه

Бо ман ба забон омада гуфтанд ки эй Тифл

با من به زبان آمده گفتند که ای طفل

Модари з чаҳ афканди забунат ба сари роҳ

مادر ز چه افکند زبونت به سر راه

Акнӯн зи сар хок барандат сӯии афлок

اکنون ز سر خاک برندت سوی افلاک

Инак зи так чоҳ барандат ба сафи чоҳ

اینک ز تک چاه برندت به صف چاه

Чун модарати афканд ба хории басари раҳ

چون مادرت افکند به خواری بسر ره

Омад падарат то барадати ҷониби харгоҳ

آمد پدرت تا بردت جانب خرگاه

Бигрифта барои ту яке дояи зебо

بگرفته برای تو یکی دایه زیبا

Рӯйиш чу ду хуршед ва ду пастонаш чу ду моҳ

رویش چو دو خورشید و دو پستانش چو دو ماه