Тақдим дӯст кардам тасвири хештан ро

تقدیم دوست کردم تصویر خویشتن را

То ҷой ман бабўсад он рӯй чун саман ро

تا جای من ببوسد آن روی چون سمن را

эй акси чеҳраи ман чу мерисӣ ба кӯяш

ای عکس چهره من چو میرسی به کویش

Дар пой ӯ афшони якбораи ҷону тан ро

در پای او افشان یکباره جان و تن را

Зон турраи мънбри кони моҳ ар бчнбр

زان طره معنبر کان ماه ار بچنبر

Бустони биҷои шукри бӯсӣ аз он даҳан ро

بستان بجای شکر بوسی از آن دهن را

Гар он парӣ шамоил бошад бмҳри моил

گر آن پری شمایل باشد بمهر مایل

Дар гарданаш ҳамоил кун дасти хештан ро

در گردنش حمایل کن دست خویشتن را

Пинҳони зи лаъли нӯшаши вази чашми айби пӯшиш

پنهان ز لعل نوشش وز چشم عیب پوشش

Оҳистаи зери гӯшаш бар гӯи ту ин сухан ро

آهسته زیر گوشش بر گو تو این سخن را

К-эйами шабии бкўити гирами каманди мӯят

کایم شبی بکویت گیرم کمند مویت

Равшан кунам зрўити харгоҳу анҷуман ро

روشن کنم زرویت خرگاه و انجمن را

Ҳон эй амири бонӯ ишқат кашад з ҳар сӯ

هان ای امیر بانو عشقت کشد ز هر سو

Аз он каманди гесу бар гарданами расан ро

از آن کمند گیسو بر گردنم رسن را

Моҳии ниҳода бар сар аз машки ноби афсар

ماهی نهاده بر سر از مشک ناب افسر

Сарвӣ намӯда дар бар аз лолаи перҳан ро

سروی نموده در بر از لاله پیرهن را

Меҳрати бҷони супурдам дар ишқи поФшрдм

مهرت بجان سپردم در عشق پافشردم

Зини айши тозаи барадам аз дили ғами куҳан ро

زین عیش تازه بردم از دل غم کهن را

Ин роз аз ҳабибаст венаи дард ботабиб аст

این راز از حبیب است وین درد باطبیب است

Фарёд андалебаст кошФтаҳи ин чаман ро

فریاد عندلیب است کاشفته این چمن را